अस्य प्रत्नामनु द्युतं शुक्रं दुदुह्रे अह्रयः । पयः सहस्रसामृषिम्
अयं सूर्य इवोपदृगयं सरांसि धावति । सप्त प्रवत आ दिवम्
अयं विश्वानि तिष्ठति पुनानो भुवनोपरि । सोमो देवो न सूर्यः
परि णो देववीतये वाजाँ अर्षसि गोमतः । पुनान इन्दविन्द्रयुः
यवंयवं नो अन्धसा पुष्टम्पुष्टं परि स्रव । सोम विश्वा च सौभगा
इन्दो यथा तव स्तवो यथा ते जातमन्धसः । नि बर्हिषि प्रिये सदः
उत नो गोविदश्ववित्पवस्व सोमान्धसा । मक्षूतमेभिरहभिः
यो जिनाति न जीयते हन्ति शत्रुमभीत्य । स पवस्व सहस्रजित्
परि सोम ऋतं बृहदाशुः पवित्रे अर्षति । विघ्नन्रक्षांसि देवयुः
यत्सोमो वाजमर्षति शतं धारा अपस्युवः । इन्द्रस्य सख्यमाविशन्
अभि त्वा योषणो दश जारं न कन्यानूषत । मृज्यसे सोम सातये
त्वमिन्द्राय विष्णवे स्वादुरिन्दो परि स्रव । नॄन्स्तोतॄन्पाह्यंहसः
प्र ते धारा असश्चतो दिवो न यन्ति वृष्टयः । अच्छा वाजं सहस्रिणम्
अभि प्रियाणि काव्या विश्वा चक्षाणो अर्षति । हरिस्तुञ्जान आयुधा
स मर्मृजान आयुभिरिभो राजेव सुव्रतः । श्येनो न वंसु षीदति
स नो विश्वा दिवो वसूतो पृथिव्या अधि । पुनान इन्दवा भर
तरत्स मन्दी धावति धारा सुतस्यान्धसः । तरत्स मन्दी धावति
उस्रा वेदेति मंत्रेण समुच्चार्य ततः परम्॥ ब्राह्मणेभ्यः प्रदातव्या संविभज्य नराधिप॥स्कन्दपु. [https://sa.wikisource.org/s/fr9 ६.२६८.३०]॥उस्रा वेद वसूनां मर्तस्य देव्यवसः । तरत्स मन्दी धावति
ध्वस्रयोः पुरुषन्त्योरा सहस्राणि दद्महे । तरत्स मन्दी धावति
आ ययोस्त्रिंशतं तना सहस्राणि च दद्महे । तरत्स मन्दी धावति
पवस्व गोजिदश्वजिद्विश्वजित्सोम रण्यजित् । प्रजावद्रत्नमा भर
पवस्वाद्भ्यो अदाभ्यः पवस्वौषधीभ्यः । पवस्व धिषणाभ्यः
त्वं सोम पवमानो विश्वानि दुरिता तर । कविः सीद नि बर्हिषि
पवमान स्वर्विदो जायमानोऽभवो महान् । इन्दो विश्वाँ अभीदसि
प्र गायत्रेण गायत पवमानं विचर्षणिम् । इन्दुं सहस्रचक्षसम्
तं त्वा सहस्रचक्षसमथो सहस्रभर्णसम् । अति वारमपाविषुः
अति वारान्पवमानो असिष्यदत्कलशाँ अभि धावति । इन्द्रस्य हार्द्याविशन्
इन्द्रस्य सोम राधसे शं पवस्व विचर्षणे । प्रजावद्रेत आ भर
अया वीती परि स्रव यस्त इन्दो मदेष्वा । अवाहन्नवतीर्नव
पुरः सद्य इत्थाधिये दिवोदासाय शम्बरम् । अध त्यं तुर्वशं यदुम्