हिरण्ययेभिः पविभिः पयोवृध उज्जिघ्नन्त आपथ्यो न पर्वतान् । मखा अयासः स्वसृतो ध्रुवच्युतो दुध्रकृतो मरुतो भ्राजदृष्टयः
घृषुं पावकं वनिनं विचर्षणिं रुद्रस्य सूनुं हवसा गृणीमसि । रजस्तुरं तवसं मारुतं गणमृजीषिणं वृषणं सश्चत श्रिये
प्र नू स मर्तः शवसा जनाँ अति तस्थौ व ऊती मरुतो यमावत । अर्वद्भिर्वाजं भरते धना नृभिरापृच्छ्यं क्रतुमा क्षेति पुष्यति
चर्कृत्यं मरुतः पृत्सु दुष्टरं द्युमन्तं शुष्मं मघवत्सु धत्तन । धनस्पृतमुक्थ्यं विश्वचर्षणिं तोकं पुष्येम तनयं शतं हिमाः
नू ष्ठिरं मरुतो वीरवन्तमृतीषाहं रयिमस्मासु धत्त । सहस्रिणं शतिनं शूशुवांसं प्रातर्मक्षू धियावसुर्जगम्यात्
पश्वा न तायुं गुहा चतन्तं नमो युजानं नमो वहन्तम्
सजोषा धीराः पदैरनु ग्मन्नुप त्वा सीदन्विश्वे यजत्राः
ऋतस्य देवा अनु व्रता गुर्भुवत्परिष्टिर्द्यौर्न भूम
वर्धन्तीमापः पन्वा सुशिश्विमृतस्य योना गर्भे सुजातम्
पुष्टिर्न रण्वा क्षितिर्न पृथ्वी गिरिर्न भुज्म क्षोदो न शम्भु
अत्यो नाज्मन्सर्गप्रतक्तः सिन्धुर्न क्षोदः क ईं वराते
जामिः सिन्धूनां भ्रातेव स्वस्रामिभ्यान्न राजा वनान्यत्ति
यद्वातजूतो वना व्यस्थादग्निर्ह दाति रोमा पृथिव्याः
श्वसित्यप्सु हंसो न सीदन्क्रत्वा चेतिष्ठो विशामुषर्भुत्
सोमो न वेधा ऋतप्रजातः पशुर्न शिश्वा विभुर्दूरेभाः
रयिर्न चित्रा सूरो न संदृगायुर्न प्राणो नित्यो न सूनुः
तक्वा न भूर्णिर्वना सिषक्ति पयो न धेनुः शुचिर्विभावा
दाधार क्षेममोको न रण्वो यवो न पक्वो जेता जनानाम्
ऋषिर्न स्तुभ्वा विक्षु प्रशस्तो वाजी न प्रीतो वयो दधाति
दुरोकशोचिः क्रतुर्न नित्यो जायेव योनावरं विश्वस्मै
चित्रो यदभ्राट् छ्वेतो न विक्षु रथो न रुक्मी त्वेषः समत्सु
सेनेव सृष्टामं दधात्यस्तुर्न दिद्युत्त्वेषप्रतीका
यमो ह जातो यमो जनित्वं जारः कनीनां पतिर्जनीनाम्
तं वश्चराथा वयं वसत्यास्तं न गावो नक्षन्त इद्धम्
सिन्धुर्न क्षोदः प्र नीचीरैनोन्नवन्त गावः स्वर्दृशीके
वनेषु जायुर्मर्तेषु मित्रो वृणीते श्रुष्टिं राजेवाजुर्यम्
क्षेमो न साधुः क्रतुर्न भद्रो भुवत्स्वाधीर्होता हव्यवाट्
हस्ते दधानो नृम्णा विश्वान्यमे देवान्धाद्गुहा निषीदन्
विदन्तीमत्र नरो धियंधा हृदा यत्तष्टान्मन्त्राँ अशंसन्
अजो न क्षां दाधार पृथिवीं तस्तम्भ द्यां मन्त्रेभिः सत्यैः