वयं तद्वः सम्राज आ वृणीमहे पुत्रो न बहुपाय्यम् । अश्याम तदादित्या जुह्वतो हविर्येन वस्योऽनशामहै
ये त्रिंशति त्रयस्परो देवासो बर्हिरासदन् । विदन्नह द्वितासनन्
वरुणो मित्रो अर्यमा स्मद्रातिषाचो अग्नयः । पत्नीवन्तो वषट्कृताः
ते नो गोपा अपाच्यास्त उदक्त इत्था न्यक् । पुरस्तात्सर्वया विशा
यथा वशन्ति देवास्तथेदसत्तदेषां नकिरा मिनत् । अरावा चन मर्त्यः
सप्तानां सप्त ऋष्टयः सप्त द्युम्नान्येषाम् । सप्तो अधि श्रियो धिरे
बभ्रुरेको विषुणः सूनरो युवाञ्ज्यङ्क्ते हिरण्ययम्
योनिमेक आ ससाद द्योतनोऽन्तर्देवेषु मेधिरः
वाशीमेको बिभर्ति हस्त आयसीमन्तर्देवेषु निध्रुविः
वज्रमेको बिभर्ति हस्त आहितं तेन वृत्राणि जिघ्नते
तिग्ममेको बिभर्ति हस्त आयुधं शुचिरुग्रो जलाषभेषजः
पथ एकः पीपाय तस्करो यथाँ एष वेद निधीनाम्
त्रीण्येक उरुगायो वि चक्रमे यत्र देवासो मदन्ति
विभिर्द्वा चरत एकया सह प्र प्रवासेव वसतः
सदो द्वा चक्राते उपमा दिवि सम्राजा सर्पिरासुती
अर्चन्त एके महि साम मन्वत तेन सूर्यमरोचयन्
नहि वो अस्त्यर्भको देवासो न कुमारकः । विश्वे सतोमहान्त इत्
इति स्तुतासो असथा रिशादसो ये स्थ त्रयश्च त्रिंशच्च । मनोर्देवा यज्ञियासः
ते नस्त्राध्वं तेऽवत त उ नो अधि वोचत । मा नः पथः पित्र्यान्मानवादधि दूरं नैष्ट परावतः
ये देवास इह स्थन विश्वे वैश्वानरा उत । अस्मभ्यं शर्म सप्रथो गवेऽश्वाय यच्छत
यो यजाति यजात इत्सुनवच्च पचाति च । ब्रह्मेदिन्द्रस्य चाकनत्
पुरोळाशं यो अस्मै सोमं ररत आशिरम् । पादित्तं शक्रो अंहसः
तस्य द्युमाँ असद्रथो देवजूतः स शूशुवत् । विश्वा वन्वन्नमित्रिया
अस्य प्रजावती गृहेऽसश्चन्ती दिवेदिवे । इळा धेनुमती दुहे
या दम्पती समनसा सुनुत आ च धावतः । देवासो नित्ययाशिरा
प्रति प्राशव्याँ इतः सम्यञ्चा बर्हिराशाते । न ता वाजेषु वायतः
न देवानामपि ह्नुतः सुमतिं न जुगुक्षतः । श्रवो बृहद्विवासतः
पुत्रिणा ता कुमारिणा विश्वमायुर्व्यश्नुतः । उभा हिरण्यपेशसा
वीतिहोत्रा कृतद्वसू दशस्यन्तामृताय कम् । समूधो रोमशं हतो देवेषु कृणुतो दुवः
आ शर्म पर्वतानां वृणीमहे नदीनाम् । आ विष्णोः सचाभुवः