आ रिख किकिरा कृणु पणीनां हृदया कवे । अथेमस्मभ्यं रन्धय
यां पूषन्ब्रह्मचोदनीमारां बिभर्ष्याघृणे । तया समस्य हृदयमा रिख किकिरा कृणु
या ते अष्ट्रा गोपशाघृणे पशुसाधनी । तस्यास्ते सुम्नमीमहे
उत नो गोषणिं धियमश्वसां वाजसामुत । नृवत्कृणुहि वीतये
सं पूषन्विदुषा नय यो अञ्जसानुशासति । य एवेदमिति ब्रवत्
समु पूष्णा गमेमहि यो गृहाँ अभिशासति । इम एवेति च ब्रवत्
पूष्णश्चक्रं न रिष्यति न कोशोऽव पद्यते । नो अस्य व्यथते पविः
यो अस्मै हविषाविधन्न तं पूषापि मृष्यते । प्रथमो विन्दते वसु
पूषा गा अन्वेतु नः पूषा रक्षत्वर्वतः । पूषा वाजं सनोतु नः
पूषन्ननु प्र गा इहि यजमानस्य सुन्वतः । अस्माकं स्तुवतामुत
माकिर्नेशन्माकीं रिषन्माकीं सं शारि केवटे । अथारिष्टाभिरा गहि
शृण्वन्तं पूषणं वयमिर्यमनष्टवेदसम् । ईशानं राय ईमहे
पूषन्तव व्रते वयं न रिष्येम कदा चन । स्तोतारस्त इह स्मसि
परि पूषा परस्ताद्धस्तं दधातु दक्षिणम् । पुनर्नो नष्टमाजतु
एहि वां विमुचो नपादाघृणे सं सचावहै । रथीरृतस्य नो भव
रथीतमं कपर्दिनमीशानं राधसो महः । रायः सखायमीमहे
रायो धारास्याघृणे वसो राशिरजाश्व । धीवतोधीवतः सखा
पूषणं न्वजाश्वमुप स्तोषाम वाजिनम् । स्वसुर्यो जार उच्यते
मातुर्दिधिषुमब्रवं स्वसुर्जारः शृणोतु नः । भ्रातेन्द्रस्य सखा मम
आजासः पूषणं रथे निशृम्भास्ते जनश्रियम् । देवं वहन्तु बिभ्रतः
य एनमादिदेशति करम्भादिति पूषणम् । न तेन देव आदिशे
उत घा स रथीतमः सख्या सत्पतिर्युजा । इन्द्रो वृत्राणि जिघ्नते
उतादः परुषे गवि सूरश्चक्रं हिरण्ययम् । न्यैरयद्रथीतमः
यदद्य त्वा पुरुष्टुत ब्रवाम दस्र मन्तुमः । तत्सु नो मन्म साधय
इमं च नो गवेषणं सातये सीषधो गणम् । आरात्पूषन्नसि श्रुतः
आ ते स्वस्तिमीमह आरेअघामुपावसुम् । अद्या च सर्वतातये श्वश्च सर्वतातये
इन्द्रा नु पूषणा वयं सख्याय स्वस्तये । हुवेम वाजसातये
सोममन्य उपासदत्पातवे चम्वोः सुतम् । करम्भमन्य इच्छति
अजा अन्यस्य वह्नयो हरी अन्यस्य सम्भृता । ताभ्यां वृत्राणि जिघ्नते
यदिन्द्रो अनयद्रितो महीरपो वृषन्तमः । तत्र पूषाभवत्सचा