या वां कशा मधुमत्यश्विना सूनृतावती । तया यज्ञं मिमिक्षतम्
नहि वामस्ति दूरके यत्रा रथेन गच्छथः । अश्विना सोमिनो गृहम्
हिरण्यपाणिमूतये सवितारमुप ह्वये । स चेत्ता देवता पदम्
अपां नपातमवसे सवितारमुप स्तुहि । तस्य व्रतान्युश्मसि
विभक्तारं हवामहे वसोश्चित्रस्य राधसः । सवितारं नृचक्षसम्
सखाय आ नि षीदत सविता स्तोम्यो नु नः । दाता राधांसि शुम्भति
अग्ने पत्नीरिहा वह देवानामुशतीरुप । त्वष्टारं सोमपीतये
आ ग्ना अग्न इहावसे होत्रां यविष्ठ भारतीम् । वरूत्रीं धिषणां वह
अभि नो देवीरवसा महः शर्मणा नृपत्नीः । अच्छिन्नपत्राः सचन्ताम्
इहेन्द्राणीमुप ह्वये वरुणानीं स्वस्तये । अग्नायीं सोमपीतये
मही द्यौः पृथिवी च न इमं यज्ञं मिमिक्षताम् । पिपृतां नो भरीमभिः
तयोरिद्घृतवत्पयो विप्रा रिहन्ति धीतिभिः । गन्धर्वस्य ध्रुवे पदे
स्योना पृथिवि भवानृक्षरा निवेशनी । यच्छा नः शर्म सप्रथः
अतो देवा अवन्तु नो यतो विष्णुर्विचक्रमे । पृथिव्याः सप्त धामभिः
इदं विष्णुर्वि चक्रमे त्रेधा नि दधे पदम् । समूळ्हमस्य पांसुरे
त्रीणि पदा वि चक्रमे विष्णुर्गोपा अदाभ्यः । अतो धर्माणि धारयन्
विष्णोः कर्माणि पश्यत यतो व्रतानि पस्पशे । इन्द्रस्य युज्यः सखा
तद्विष्णोः परमं पदं सदा पश्यन्ति सूरयः । दिवीव चक्षुराततम्
तद्विप्रासो विपन्यवो जागृवांसः समिन्धते । विष्णोर्यत्परमं पदम्
तीव्राः सोमास आ गह्याशीर्वन्तः सुता इमे । वायो तान्प्रस्थितान्पिब
उभा देवा दिविस्पृशेन्द्रवायू हवामहे । अस्य सोमस्य पीतये
इन्द्रवायू मनोजुवा विप्रा हवन्त ऊतये । सहस्राक्षा धियस्पती
मित्रं वयं हवामहे वरुणं सोमपीतये । जज्ञाना पूतदक्षसा
ऋतेन यावृतावृधावृतस्य ज्योतिषस्पती । ता मित्रावरुणा हुवे
वरुणः प्राविता भुवन्मित्रो विश्वाभिरूतिभिः । करतां नः सुराधसः
मरुत्वन्तं हवामह इन्द्रमा सोमपीतये । सजूर्गणेन तृम्पतु
इन्द्रज्येष्ठा मरुद्गणा देवासः पूषरातयः । विश्वे मम श्रुता हवम्
हत वृत्रं सुदानव इन्द्रेण सहसा युजा । मा नो दुःशंस ईशत
विश्वान्देवान्हवामहे मरुतः सोमपीतये । उग्रा हि पृश्निमातरः
जयतामिव तन्यतुर्मरुतामेति धृष्णुया । यच्छुभं याथना नरः