महाबलिनं असुरं प्रति, सौम्यः कश्चन, श्रीमदिन्द्रस्य समीपं पादाभ्यां समीहते स्म। स यः अग्रे गच्छन्, अस्मभ्यं कल्याणं, बलं, पुष्टिं, सर्वं च श्रेयः समावहति। तस्मात्, हे इन्द्र, अस्माकं वित्तं स्थिरं कुरु; अत्र स्तुतः, सोमं पिब, अस्माकं वृद्धये। सविता देवैः सह अस्मान् पातु, वयं तां अदितिं वृणीमहे या सर्वातिशयं श्रेयः ददाति। आवाहनं वह्नये भागं आनय, होतुः कृते समर्पय; तद् वायवे शुद्धं गच्छतु, यज्ञनिनादाय। या गावां दुग्धं पीतवती, तां अदितिं वयम् वृणीमहे या सर्वातिशयं श्रेयः ददाति। देवः सविता नः प्रेरयतु, सोमं पिण्डयतः यजमानं ऋजुपथेन नयतु। यथा वयं देवाँः पक्तिवद् भूषयामः, एवं अदितिं सर्वातिशयं वृणीमहे। इन्द्रः अस्मसु सौम्यः भूयात्, सोमराजः नः समृद्धिं ददातु। मित्रधिती शक्तिं संयुञ्जाते, तां अदितिं सर्वातिशयं वृणीमहे। इन्द्रः स्तुत्या च बलेन च रक्षां विततान; बृहस्पतिः आयुषः दीर्घतां ददाति। यज्ञः, मनुः, प्राज्ञः मन्त्रः, पितरः च—एतेषां साकं अदितिं सर्वातिशयं वृणीमहे। इन्द्रस्य पुण्यकर्मणां दिव्यं बलम्, अग्निः गृहे कविः, यज्ञः सभायाम् शोभनः—एते सर्वे, अदितिं सर्वातिशयं वृणीमहे। वयं न गुह्यं पापं कृतवन्तः, न देवद्वेष्यं कर्म, हे वसवः। न देवाः अस्मान् मिथ्यया परित्यजन्तु; तस्मात् अदितिं सर्वातिशयं वृणीमहे। सविता रोगं, अमंगलं च अपोहयतु; आपः अपकारं निरस्यन्तु। यत्र शिला मधुरं सोमं सृजति, तत्र अदितिं सर्वातिशयं वृणीमहे। शिला उत्तिष्ठतु, हे वसवः, सोमपेषणे; सर्वं द्वेषं वैरं च अपाकुर्यात्। सविता देवः अस्माकं स्तुतः रक्षकः भूयात्; तस्मात् अदितिं सर्वातिशयं वृणीमहे। गवः पुष्टं तृणं च पान्तु, या सत्यानां निवासे पात्रे च वसन्ति। अस्माकं शरीरेषु स्वस्य शरीरवद् आरोग्यं स्यात्; तस्मात् अदितिं सर्वातिशयं वृणीमहे। गायनः दीर्घायुष्या शक्त्या युक्तः स्यात्; सोमपेषकानां कृते इन्द्रस्य अनुग्रहः प्रज्ञा च स्यात्। यस्य दिव्यं पात्रं सोमेन पूर्णम्, तस्मात् अदितिं सर्वातिशयं वृणीमहे। तेजः तव दीप्तम्, बलं पूर्णत्वं ददाति; सहायकाः त्वरा-अनुपमाः। श्रेष्ठरथे, गोस्तुत्या, गायनः परिक्रामति हविर्द्वारे, अनुग्रहं याचन्। मित्राः, एकचित्ताः जाग्रत; अग्निं सन्दीध्वं, बहवः एकत्र। अहं दधिक्राम्, अग्निम्, उषसम् देविम्, इन्द्रं च आह्वयामि। मनांसि शुभानि कुरुत, तानि विस्तारयत; नौका निर्मीयताम् या निर्भयतया तारयति। नालं सज्जयत, उपकरणानि योजयत; मित्राः, यज्ञं अग्रे नयत। हलान् युञ्जध्वं, युगानि प्रसारयत; कृतस्मिन् सस्ये बीजं वपध्वम्। वाचा कर्मणा च कर्षकाः सज्जाः स्युः; समीपस्थे क्षेत्रे पक्तिः समृद्धा भवतु। कवयः हलान् युञ्जते, युगानि पृथक् प्रसारयन्ति; प्राज्ञाः अनुग्रहेण देवान् प्रति यान्ति। सस्ये कुरुत, युगं संयोजयत; आपः नाले सिञ्चत, सलिलं अविच्छिन्नम्। नालं सज्जयत, सिञ्चत, पुष्टिं कुरुत; सस्ये अविच्छिन्नं सलिलं सिञ्चत। अश्वान् पालयत, विजयं प्राप्नुत; रथं निर्मीयत, यः सौभाग्यं ददाति। सस्यं सज्जयत, शिलाचक्रं, पात्रं पूरयत, नेतॄणां कृते पातयत। परिधिं कुरुत, नेतॄणां कृते; कवचं विस्तीर्णं स्यूतम्। आयस्यम् दुर्गं निर्मीयत, शत्रुभिः पात्रं न भिद्यताम्। हे देवाः, अस्माकं यज्ञचेतः सहाय्याय वर्तताम्; देवी पूज्या अत्र पूज्यताम्। सा, सहस्रधारा धेनुवत्, अस्मभ्यं पुष्टिं दुहतु। हिरण्यवर्णं हविः पात्रे पातयत; तद् तक्ष्णाभिः, अश्मकूटैः आकारयत। दशबन्धनैः परिष्वज्य, उभे युगे युञ्जीत, अग्निं स्वस्थाने स्थापयत। अग्निः उभययुगात् पिबन्, गर्भवद् अन्तर् गच्छति। दारुम् यूपं दारुणि स्थापयत; अधः स्थापयत, कूपं विवृण्वन्तु। पुरुषाः, प्रसिद्धं प्रख्यातं उत्तिष्ठत; प्रेरयत, बलस्य लाभाय खुदत। दण्डधारी बालकं चालयतु; इन्द्रं आह्वयत, सोमपानाय सभायां। इन्द्रः बलवता युक्तं रथं रक्षतु; अस्मिन्संग्रामे, कीर्तये, धनलाभाय, नः पातु। वातः प्रवाति, तस्य वस्त्रं रथे; स सहस्रं विजित्य। मुद्गलानी रथकार्ये गवां स्पर्धायां बभूव; इन्द्रस्य सेना युद्धे शत्रून् अपासरत्। इन्द्र, शत्रोः आयुधं निवारय; आक्रमणकर्तुः विरुद्धं कुरु। दासस्य वा आर्यस्य वा, त्वं दानद, शत्रोः आयुधं नाशय। स गम्भीरस्य जलस्य आपः पपौ, गर्जन्; दुर्गं भित्वा शत्रुं विजित्य। कीर्तिं कामयमानः, गुरुभारं त्वरितबाहुभिः वहन्, जयाय यत्नं चकार। ते गर्जन्तः, तम् परिवृत्य, वृषभवत् मध्ये मूत्रं विसृजन्ति। तेन बलात्, मुद्गलः युद्धे शतं सहस्रं च गवां विजित्य। वृषभः कीले युक्तः, रथकारः केशविस्तृतः अधः स्थितः। युक्तगावः शीघ्रं धावन्त्यः, मुद्गलान्यै लक्ष्यं प्राप्तवन्तः। विद्वान् स्पर्धां ज्ञात्वा, प्रतिद्वन्द्विनं तुदित्वा, मार्गे समागच्छत्, अत्र शिक्षां प्राप। इन्द्रः, अयुक्तानां नाथः, पदैः गवां गान् प्रेरयामास, शिखण्डी। वेणिका वेगवती वर्त्ते, स्पर्धायां दण्डेन प्रेरिता। वीर्याणि बहूनि कृत्वा, गावः स्पृशन्, बलं अवाप। एषः पश्य, वृषभयुक्तः, दारुमध्ये शयानः, सारथिः विश्रान्तः। तेन मुद्गलः युद्धे शतं सहस्रं च गवां विजित्य। दूरं कः पश्यति? कं युञ्जते, कं स्थापयन्ति? तस्मै न तृणं न आपः यच्छन्ति; उपरियुगं भारं वहति, अग्रे प्रेर्यते। पत्नी पतिं निर्जने यथा अन्विच्छति, सलिलवाहवद् प्लावयन्ती; अनेन रथेन, जर्जरः अपि, वयं जयेम, शुभं विजयश्च स्यात्। त्वं, इन्द्र, सर्वस्य चलतः चक्षुः; द्रष्टुः चक्षुः। वृषभवत्, त्वं बलस्पर्धां नयसि, अयुक्तान् सखायं प्रेरयन्। इन्द्रः शीघ्रः, उग्रः, वृषभवत्, भयङ्करः, सेनासमूहम् अपाटयत्, जनान् प्रमोदयति। घोषवान्, अनिमिषः, एकवीरः—इन्द्रः शतसैन्येन सह विजयी अभवत्। घोषवता, अनिमिषेण, जयिनेन्, रणनादेन, त्वरितेन, धीरः—तेन इन्द्रेण विजयं प्राप्नुत; युद्धे स्थिरं तिष्ठत, हे नराः, बाणधारिणा महता सह। स इन्द्रः, बाणधारिभिः, तोमरेषु च, महाबलः, रणनेता, स्वसेनया जयति; समारब्धे संग्रामे विजयी, सोमपायी, दृढबाहुः, उग्रधन्वा, आयुधैः स्थिरः तिष्ठति।