इन्द्रः मधुमयाः बिन्दवः अस्मासु प्रविशन्तु, सः अस्मभ्यं बहुधनं ददातु। सः ऋत्विजं यथाक्रमं आसाद्य, देवतानां यजनं कृत्वा, हविषा तान् पूजयतु। अत्र, अर्ष्टिषेणः ऋषिः ऋत्विजः आसन्, देवगुणानां विज्ञः। सः उच्चसागरात् अधःसागरं यावत् दिव्याः आपः प्रावर्तयत्, वर्षमाणाः, पूर्णाः च। ताः आपः, अस्मिन्सागरे चोपरि च, देवैः निरुद्धाः स्थिताः आसन्; अर्ष्टिषेणेन मुक्ताः, दिव्यदूतप्रेषिताः, पोषयन्त्यां प्रवहन्ति स्म। यदा देवापिः शान्तनवे ऋत्विजः निर्वाचितः, करुणया कर्माणि अकरोत्, तदा बृहस्पतिः, देवेषु कीर्तिमान्, तस्मै वर्षवाचं ददौ। देवापिः, तेजस्वी, अग्ने, अर्ष्टिषेणः मानवऋत्विजः, सर्वैः देवैः पूजितः, वर्षाय पर्जन्यं प्रेरयतु। यं प्राचीना ऋषयः स्तोत्रैः उपगच्छन्, यं सर्वे यज्ञेषु आह्वयन्ति, हे बहुप्रार्थित रोहिदश्व, त्वं अस्मभ्यं सहस्रं हविरान् आनय, अस्माकं यज्ञे आगच्छ। एते नवत्यधिक नव हविषः अग्ने, सह सहस्रैः, तवाय समर्पिताः; एतेन, त्वं स्वस्वरूपे बलवत्तरः भूत्वा, दिवः वर्षं अस्मभ्यं प्रावर्तय। एतानि नवतिसहस्राणि हविषां, अग्ने, इन्द्राय बलिने भागरूपेण प्रेषय; यथाविधि दिव्यभागं स्वर्गे देवेषु स्थापय। अग्ने, द्वेषांसि अपाकुरु, विघ्नान् विक्षिप, पापं रक्षांसि च निवर्तय; अस्माद् व्योमसागरात्, जलमयमन्नं च अस्मभ्यं प्रेषय। कः प्राज्ञः अस्माकं हविः शोभयेत्, विस्तीर्णं शीघ्रं अश्वं वृद्ध्यै बलेन स्थापयेत्? कः प्रातः वज्रं, वृत्रहन्तारं, दातारः शक्त्या निर्माति? सः, तेजसा विद्युत् च वेद मन्त्रं; सः विष्णोः आसने दिव्ये स्थितः। सः स्वैः सहचरैः सप्तमस्य भ्रातुः मायां विजित्य, विजयी भवति। सः सूर्यं परितः परिभ्रमन्, विघ्नान् जेत्वा, दूरतः च समीपात् च ददाति; रहस्यानि जानाति, शत्रुदेवतान् शक्त्या नाशयति। सः, युवा, पृथ्वीं गावश्च ददाति, स्पर्धासु अग्रेषु चरति; यत्र युक्ताः अपादाः अहयुक्, तत्र गर्तोत्थाः अश्वाः घृतं वहन्ति। सः रुद्रैः सह आपदः अपाकरोत्, ऋभुभिः सह मृत्युलोकं त्यक्त्वा आगतः; सः, मम मते, द्वे रूपे मृदूनि प्रकटितवान्, अन्नं ददाति, गुह्यं समुत्क्षिपति। सः तीक्ष्णदंष्ट्रः त्रिशीर्षा दासं जेष्ट, त्रितः तस्य शक्त्या बलीभूतः, जलमधि वराहं प्रधमेन आयुधेन अहन्। सः, पुरुषेषु ऋजुः, दृष्टिमन्तं शस्त्रं उद्धृतवान्; सः, वीर्यवान् नहुषः, अस्मासु जातः, शत्रून् जघान, द्वेषिणः नाशयत्। सः, मेघवत्, गृहेषु पोष्यं ददाति, मार्गं जानाति; चन्द्रमसि समीपस्थः शरीरतः, शीघ्रगामी श्येनः शत्रून् निपातयति। सः, बलात्, कुत्साय शुष्णं अपाकरोत्, कृपणं जेष्ट; सः कविं, स्तुत्यं, दातारं च नयत्, पुरुषेभ्यः अपि। यः आर्यैः सह तुष्टिः, अनुग्रहशीलः; देवेषु बलवान्, वरुणवत् मायावी; सः, युवा, ऋतस्य रक्षकः, अज्ञातं मापयति, चतुष्पद् गतिं वेत्ति। ऋजिश्वः, उशिजः पुत्रः, वृषभेण पिप्रोर् बन्धनं विदारयत्; सोमपानसमये, सः गीत्या दीप्तः, अग्रे स्वरूपेण अग्रे अगच्छत्। एवं, महाबलिन् असुर, सौम्यः इन्द्रं पादाभ्यां उपेयात्; सः, अग्रे गच्छन्, अस्मभ्यं कल्याणं, बलं, पोषणं, सर्वं श्रेयः ददाति। इन्द्रः अस्माकं धनं स्थिरं करोतु; अत्र, स्तुतः, सोमं पिबतु, वृद्धये। सविता देवैः सह अस्मान् पातु; अदितिं वयं वृणीमहे, या सर्वं श्रेयः ददाति। वहन्तारं भागं आनय, ऋत्विजे समर्पय; वायवे शुद्धं यज्ञघोषाय गच्छतु। या गौः पयः अपिवत्, तां अदितिं वयं वृणीमहे, या सर्वं श्रेयः ददाति। देवः सविता अस्मान् प्रेरयतु, सोमपेष्टारं ऋजु मार्गे नेतु; वयं देवतान् फलं इव भूषयामः, अदितिं वयं वृणीमहे। इन्द्रः अस्मासु अनुग्रहं कुर्यात्, सोमराजः समृद्धिं ददातु; मित्रः धितिः च बलं संयोजयन्तु, अदितिं वयं वृणीमहे। इन्द्रः स्तुत्या बलात् रक्षां वितन्वन्, बृहस्पतिः आयुः विस्तारयति; यज्ञः, मनुः, प्रज्ञा, पितरः, अदितिं वयं वृणीमहे। इन्द्रस्य पुण्यबलम्, अग्निः गृहे, कविः प्राज्ञः, यज्ञः सभायाम् शोभनः, एते सर्वे अदितिं वयं वृणीमहे। न वयं गुह्यं पापं कृतवन्तः, न देवद्विषः कर्माणि, हे वसवः; न देवाः अस्मान् मिथ्यावचनात् परित्यजन्तु, अदितिं वयं वृणीमहे। सविता रोगं पापं च अपाकरोतु; आपः हानिकार्यं निवारयन्तु; यत्र अश्मा मधु सोमं सृजति, तत्र अदितिं वयं वृणीमहे। अश्मा उन्नतिः भवतु, हे वसवः, सुतावसरे; सर्वं द्वेषं वैरं च अपाकरोतु; सविता देवः अस्माकं स्तुतिपात्रः रक्षकः अस्तु, अदितिं वयं वृणीमहे। गावः पोष्यं तृणं पिवन्तु, या सत्यगृहे पात्री च; आरोग्यं अस्माकं शरीरस्य इव भवतु, अदितिं वयं वृणीमहे। गायकः दीर्घायुष्यम् लभताम्; इन्द्रस्य अनुग्रहः, प्रज्ञा च सोमपेष्टृभ्यः स्यात्; यस्य दिव्यपात्रं सोमेन पूर्णम्, अदितिं वयं वृणीमहे। तव दीप्तिः शोभना, तव बलं पूर्तिदायकम्; सहायकाः शीघ्राः, दुर्लङ्घ्याः च; श्रेष्ठेन रथेन, गोस्तुत्या, गायकः यज्ञं परिभ्रमति, अनुग्रहार्थम्। मित्राणि, एकचित्ताः जाग्रत; अग्निं सन्दध्वं, बहवः एकत्र; अहं दधिक्राम्, अग्निम्, उषसं देवीम्, इन्द्रं च आह्वये। मनांसि सुखानि कुरुत, विस्तारयन्तु; नौका सज्जीकरोतु या निर्भयम् तरति; स्रोतः स्थापयन्तु, उपकरणानि सज्जीकुरुत; मित्राणि, यज्ञं अग्रे नयत। हलान्युत्सृजत, युगानि विस्तारयन्तु; कर्षिते सित्रे बीजं वपन्तु; वाचा कर्मणा च कृषकाः सज्जाः स्युः; समीपस्थे क्षेत्रे पक्कं धान्यं जायेत। कवयः हलान्युत्सृजन्ति, पृथक् युगानि विस्तारयन्ति; प्राज्ञाः अनुग्रहेण, देवतानां प्रति। सित्रं कुरुत, युगं संयोजयन्तु; स्रोतसि आपः सिञ्चाम, अविच्छिन्नः प्रवाहः अस्तु। स्रोतः सज्जीकरोतु, सम्यक् सिञ्चतु, उर्वरं कुरुत; सित्रे अविच्छिन्नं प्रवाहं सिञ्चन्तु। अश्वान् पोषयन्तु, पुरस्कारं विजिन्वन्तु; शुभदं रथं सज्जीकरोतु; सित्रं स्थापयन्तु, अश्मचक्रं, पात्रं पूरयन्तु, नेतृभ्यः सिञ्चन्तु। एवं, ऋषयः, यजमानाः, देवाः च, ऋत्विजः नेतृत्वे, यज्ञं सम्यक् अनुष्ठाय, इन्द्रादीन् देवतान् स्तुत्वा, अदितिं च सर्वं श्रेयः ददाति इति प्रार्थयन्ति, सोमपानं कुर्वन्ति, क्षेत्रस्य सिञ्चनं, अन्नस्य संवर्धनं, वर्षस्य प्रार्थनां च कुर्वन्ति। एषा कथा ऋचः अनुक्रमेण, यज्ञस्य, वर्षस्य, धनस्य, आरोग्यस्य, च सर्वस्य श्रेयसः प्रार्थनां दर्शयति।