भूमौ च दिवि पतन्त्यः अपतन्त्यश्च ये औषधयः, ताः सर्वाः औषधयः, याभिः यं जनं पोषयामः, स न कदापि नश्यति। सोमेन अधिष्ठिताः, शतानि शतानि बुद्धिमत्यः, ताः औषधयः, तासु त्वं श्रेष्ठा, हृदयाय कामं सौम्यं च प्रीयं ददातु। सोमराज्ञा अधिष्ठिताः, पृथिव्याम् प्रतिष्ठिताः, बृहस्पतेः अपत्यत्वेन जाताः, ताः औषधयः, एषां बलं अस्मै ददतु। यां खनिष्यामि, तस्यै कस्यापि खननेन भवतीषु काचिदपि न बाध्यताम्। द्विपदां च चतुष्पदां च सर्वेषां मध्ये, सर्वे रोगैः विमुक्ताः स्यु:। याः औषधयः समीपे शृण्वन्ति, याश्च दूरं गताः, ताः सर्वाः औषधयः, संगम्य, अस्मै बलं ददतु। औषधयः सोमराज्ञा सह संवादन्ते; यस्य ब्राह्मणः एतदाचरति, तं नृप, तं वयं त्रायमहे। औषधीनां मध्ये त्वं श्रेष्ठा, तव मूलं अधिष्ठानम्; तत् अधिष्ठानं अस्माकं भवतु, येनापि अस्मान् आक्रमति। हे बृहस्पते, त्वं दिव्यत्वेन मम समीपं आगच्छ; त्वं मित्रो वा वरुणो वा पूषा वा, आदित्यैः वसुभिः मरुद्भिश्च सह; पर्जन्यः सन्ततौ शुभं ददातु। देवदूतः शीघ्रः प्राज्ञः त्वं, देवात् मम समीपं आगच्छतु; माम् अनुकम्पस्व, मम प्रति वर्तस्व, तेजस्विनीं वाचं आसनं ते ददामि। बृहस्पते, अस्मासु रोगरहितां पोषिणीं च वाचं स्थापय; येन वयं सन्ततौ वृष्टिं लभेम, यथा दिवः मधु स्रवति। हे इन्द्र, मधु स्रवतु अस्मासु, वित्तं च बहु ददातु; यथाक्रमं होतारं उपविश, देवांश्च पूजय, हविषा तान् मानय। ऋषिः अर्ष्टिषेणः होतारं उपाविशत्, दिव्येन अनुग्रहेण प्राज्ञः; स उच्चात् अधोऽपि सागरात् दिव्यान् वारुणीं अपां प्रावर्तयत्। अस्मिन् चोत्तरे च सागरे, देवैः निगृहीता आपः स्थिताः; ताः अर्ष्टिषेणेन मोचिता, देवदूतप्रेषिताः, पोषिण्यां प्रवहन्ति। यदा देवापिः शान्तनवे होतारं कृतः, करुणया यजनं चकार, तदा बृहस्पतिः देवेषु प्रख्यातः, वृष्टिं जनयन्तीं वाचं तस्मै दत्तवान्। त्वं देवापिः, तेजस्विन्, अग्ने, अर्ष्टिषेण, मानवः होतारः, सर्वैः देवैः पूजितः—पर्जन्यं वृष्टिं वर्तयितुं प्रेरय। यं पुरा ऋषयः स्तुतिभिः उपगच्छन्, यं सर्वे यज्ञे आह्वयन्ति, हे रोहिदश्व, त्वं सहस्रं हविः अस्मभ्यं आनय; अस्माकं यज्ञे आगच्छ। एतानि नवत्यधिकं नव च हविः, हे अग्ने, तव कृते स्थापितानि, सहस्राणि अपि; तैः त्वं स्वरूपेण वर्धस्व, महाबल, दिवः बहु वृष्टिं अस्मभ्यं आनय। नवति सहस्राणि हविषां, हे अग्ने, इन्द्राय बलिने भागतया प्रेषय; यथाविधि देवभागं स्वर्गे देवेषु स्थापय। अग्ने, द्रविणानि अपसारय, विघ्नान् विक्षिप, पापं रक्षांसि च नुद; अस्माद् दिव्यसागरात् बहु जलं भूमिं च अस्मभ्यं प्रेषय। कः प्राज्ञः अस्माकं हविः शोभयेत्, वेगवन्तं स्थूलपृष्ठं अश्वं वृद्धये बलयेत्? कः प्रातः वज्रं निर्माय, वृत्रहणं, दातारः बलात्? स तेजसा विद्युतः च स्तोत्रं जानाति; स दिव्ये विशाल आसने स्थितः; स बन्धुभिः सह सप्तमस्य भ्रातुः मायां जयति। स यदा सूर्यं परितः परिक्रामति, तदा पुरस्कारं बाधमानः आनयति; स दूरं च समीपं च ददाति, रहस्यं जानाति, शत्रून् देवाँश्च शक्त्या नाशयति। स तरुणः पृथिवीं गावश्च ददाति, स्पर्धायाम् अग्रेषु गच्छति; यत्र यूक्ताः अपादाः अहयश्च, तत्र घटोद्भवाः अश्वाः घृतं वहन्ति। स रुद्रैः सह आपदं अपासारयत्, ऋभुभिः सह मृत्युलोकं परित्यज्य आगच्छत्; स मृदुयोः द्वे रूपे प्रादर्शयत्, अन्नं चोदितवान्, गुह्यं च प्रबोधयत्। स तीक्ष्णदंष्ट्रं त्रिशीर्षं दासं बलिनं विजिगाय; त्रितः तस्य बलात् संवर्धितः, शस्त्रेण वरिष्ठेन जले वराहं अवधीत्। स पुरुषेषु ऋजुः अस्त्रं उच्चैः उदधारयत्, स वीर्यवान् नहुषः अस्मासु जातः, शत्रून् अवधीत्, विरोधिनः नाशयामास। स मेघवत् अस्माकं गृहे पोष्यं आनयति, मार्गं जानाति; यदा सोमस्य समीपे शरीरं स्थापयति, तदा श्येनः शीघ्रः शत्रून् हन्ति। स बलात् शुष्णम् अपाकरोत् कुत्साय, कृपणं विजिग्ये; स कविं स्तुत्यं च ददाति, दातारं च, पुरुषेभ्यः च। एषः आर्यैः सह हृष्टः, दयालुः; देवेषु बलवान्, वरुणवत् मायावान्; स तरुणः, ऋतस्य रक्षिता, अज्ञातं मिमीते, चतुष्पद् गच्छन्तं जानाति। ऋजिश्वस्य उषिजः पुत्रेण, स्तुतिभिः, पिप्रोः पुरं वृषभेण विदारितम्; यदा सोमं अपिबत्, स गीत्या दीप्तः, रूपेण अग्रे प्रस्थितः। एवं, महन् असुर, सौम्यः इन्द्रं महिम्ना उपेत्य, पादाभ्यां आगच्छति; स प्रगच्छन्, अस्मभ्यं कल्याणं, बलं, पोषणं, सर्वं च श्रेयः ददाति। इन्द्र, अस्माकं वित्तं दृढं कुरु; अत्र स्तुतः, सोमं पिब, वृद्धये। सविता देवैः सह अस्मान् पातु; अदितिं वयम् इच्छामः या सर्वं शंसीनां श्रेयः ददाति। वाहकाय भागं आनय, होतृ कृते अर्पय; वायवे शुद्धं गच्छतु, स्तोत्रस्य कृते। या गौः दुग्धं पिबति, तां अदितिं वयम् इच्छामः या सर्वं शंसीनां श्रेयः ददाति। देवः सविता अस्मान् प्रेरयतु, सोमपेषकं यजमानं मार्गे अनुवर्तयतु। यथा फलं देवांश्च अलंकुर्वः, तथा अदितिं वयं सर्वोत्तमां वृणिमहे। इन्द्रः अस्मान् अनुगृह्णातु, सोमराजा समृद्धिं ददातु। मित्रधिती शक्तिं संयुन्वन्तौ, अदितिं वयं सर्वोत्तमां वृणिमहे। इन्द्रः स्तुत्या बलात् रक्षणं वितन्वति, बृहस्पतिः आयुः संवर्धयति। यज्ञः, मनुः, प्राज्ञः मन्त्रः, पितरः—एतेषां कृते अपि अदितिं वयं सर्वोत्तमां वृणिमहे। इन्द्रस्य दिव्यं कर्म बलं, अग्निः गृहे, प्राज्ञः कविः, सभा शोभनं यज्ञं, एतानि सर्वाणि—एवं अदितिं वयं सर्वोत्तमां वृणिमहे। न वयं गूढं पापं कृतवन्तः, न देवद्विषः कर्माणि, हे वसवः। न देवाः अस्मान् मिथ्यावादात् परित्यजन्तु; एवं अदितिं वयं सर्वोत्तमां वृणिमहे। सविता रोगं दुरितं च अपसारयतु; आपः पापं प्रतिषेधयन्तु। यत्र अश्मना सोमः स्रवति, तत्र अदितिं वयं सर्वोत्तमां वृणिमहे। अश्मा सम्यगुत्तिष्ठतु, हे वसवः, पेषणे; सर्वं द्वेषं विरोधं च अपसारयतु। सविता देवः अस्माकं स्तुतः रक्षकः भवतु; एवं अदितिं वयं सर्वोत्तमां वृणिमहे। एवं, ऋषयः, देवाः, औषधयः, अग्निः, इन्द्रः, सोमः, बृहस्पतिः, सविता, अदितिः च, स्वधर्मे स्थिताः, यज्ञेन, स्तुत्या, प्रार्थनया च, अस्माकं जीवनं, आरोग्यं, समृद्धिं, वृष्टिं, कल्याणं च सदा ददातु।