औषधीः अश्ववत्यः सोमवत्यः बलवत्यः वीर्यवत्यश्च, सर्वतोऽस्मान् पूर्णया रक्षया आगच्छन्तु। तासां औषधीनां शक्तिः, गोषु यथा पञ्जरे स्थिताः, एवं रक्षिताः सन्ति; यः यच्छति, तस्मै धनं ददति, च तव आत्मानं, हे मानव। इष्कृतिः तव मातुः नाम, भवन्ति च भवन्तः इष्कृतयः; रोगं नुदन्त्येते स्नेहवन्तः, पक्षिण इव सन्तः। भवन्तः सर्वान् विघ्नान् अतिक्रान्तवन्तः, चौरः इव पञ्जरं लङ्घयति; औषधयः शरीरस्थं पापं समुत्सृज्य कम्पन्ते। यदा अहं बलकामः एतानि औषधीनि हस्ते गृह्णामि, तदा रोगस्य आत्मा गच्छति, जीवस्य पाशः विमुच्यते। यत्र यत्र यूयं औषधयः प्रसृताः, अङ्गान्यङ्गानि, संधिं संधिं, तत्र तत्र तस्मात् रोगं नुदत, मध्यमा अङ्गुल्या इव तीक्ष्णा। रोगेण सह, काकः इव क्रोशमानेन सह, वायोः प्रवाते सह, तमसोऽपगमे सह गच्छन्तु। एकस्मात् अन्या अन्वियात, अन्यया अन्या अन्वियात; सर्वाः एकत्वेन संगच्छन्तु, मम वाक्यं सम्पूर्णं कुरुत। फलिन्यः, अफलिन्यः, अपुष्पाः, पुष्पवत्यश्च—बृहस्पतेः जाताः—रोगादस्मान् विमुञ्चन्तु। शापात्, वरुणस्य रोषात्, यमस्य पाशात्, सर्वस्मात् देवकृतात् अपराधात् माम् विमोचयन्तु। या पतन्ति औषधयः, या च न पतन्ति, भूमौ दिवि च या सन्ति, यं यं ताभिः पिप्रुष्मः, स न विनश्यति। या औषधयः सोमेन अधिष्ठिताः, शतशः प्राज्ञाः, तासु त्वं उत्तमा; प्रीयमाणं कामं, हृदयस्य हर्षं प्रयच्छ। या औषधयः सोमेन अधिष्ठिताः, भूमौ स्थिताः, बृहस्पतेः जाताः, ताः अस्मै वीर्यं प्रयच्छन्तु। या कृते अहं त्वां उत्खन्यामि, ताभिः कोऽपि न हिंस्येत; द्विपदां चतुष्पदां च सर्वेषां रोगः न भवतु। या समीपे शृण्वन्ति, या च दूरमिताः, सर्वाः औषधयः संगम्य, अस्मै वीर्यं प्रयच्छन्तु। औषधयः सोमराजेन सह भाषन्ते; यस्य ब्राह्मणः एतत् करोति, तं वयं मोचयामः। औषधीनां त्वं उत्तमा, तव मूलं अधारः; स अधारः अस्माकं अस्तु, येन कोऽपि अस्मान् बाधते। हे बृहस्पते! त्वं दिव्यत्वेन माम् आगच्छ; त्वं मित्रो वा, वरुणो वा, पूषा वा, आदित्यैः वासुभिः मरुद्भिः वा सह; पार्जन्यः सन्ततौ श्रेयः ददातु। शीघ्रः प्राज्ञः दिव्यदूतः देवताभ्यः माम् आगच्छतु; माम् प्रति अन्ववर्तताम्, प्रीयताम्, तेजस्विनीं वाचं उपवेशनाय ददामि। तेजस्विनीं वाचं अस्मासु स्थापय, बृहस्पते, रोगरहितां पोषिणीं च; येन वयं संततौ वृष्टिं लभेम, यथा मधुमती बिन्दुः दिवः प्रविशति। मधुमतीर् बिन्दवः अस्मान् प्रविशन्तु, हे इन्द्र, बहु धनं प्रयच्छ; ऋत्विजं यथाक्रमं उपविश, देवताः यज, हविषा पूजय। ऋषिः अर्ष्टिषेणः ऋत्विक् सन्, दिव्येन अनुग्रहेण प्राज्ञः, ऊर्ध्वात् अधरं समुद्रं यावत्, दिव्यान् वारुणीं आपः प्रावर्तयत्। अस्मिन् च समुद्रे, ऊर्ध्वे च, आपः देवैः निरुद्धाः स्थिताः; अर्ष्टिषेणेन मुक्ताः, दिव्यदूतेन प्रेषिताः, पोषणाय प्रवृत्ता। यदा देवापिः शान्तनवे ऋत्विक् निर्वृतः, दयया यज्ञं अकरोत्, बृहस्पतिः देवेषु विश्रुतः, वृष्टिकरां वाचं तस्मै अदात्। त्वं देवापे, तेजस्विन्, अग्ने, अर्ष्टिषेण, मानुष ऋत्विक्, सर्वैः देवैः पूजितः—पार्जन्यं वृष्ट्यै प्रेरय। यं पूर्वे ऋषयः स्तोमैः उपगच्छन्, यं सर्वे यज्ञेषु आह्वयन्ति, हे बहुप्रार्थित—रोहिदश्व, सहस्राणि हवीनां अस्मभ्यं आनय; अस्माकं यज्ञे आगच्छ। एतानि नवत्युत्तराणि नवति हवीनि, हे अग्ने, सह सहस्रैः तव कृते स्थापितानि; एभिः त्वं बलं वर्धस्व, महाबल, दिवः वृष्टिं अस्मभ्यं प्रावर्तय। एतानि नवत्युत्तराणि सहस्राणि हवीनां, हे अग्ने, इन्द्राय शक्तिमते भागं प्रेषय; यथान्यायं देवभागं दिवि देवेषु स्थापय। अग्ने, वैराणि नुद, विघ्नान् विक्षिप, दुष्टं रक्षांसि च दूरं कुरु; अस्मात् दिव्याद् विस्तीर्णात् समुद्रात्, आपः भूमिं च अस्मभ्यं प्रावर्तय। कः प्राज्ञः अस्माकं हविः शोभनं करिष्यति, विस्तीर्णं शीघ्रं च अश्वं वृद्धये बलयिष्यति? कः प्रातः काल्ये वज्रं निर्मास्यति, वृत्रघ्नं, दातुः शक्त्या? स तेजसा विद्युत्सा च स्तोत्रं वेद; स दिव्ये विस्तीर्णे आसने स्थितः। स स्वैः सहचरैः स्वस्य भ्रातुः मायां जयति, सप्तमस्य। स विजयं ददाति, विघ्नान् जेत्वा, सूर्यं परितः परिभ्रमन्; स दूरं च समीपं च ददाति, रहस्यं वेद, शत्रून्मित्रान् देवांश्च शक्त्या विनाशयति। स तरुणः, पृथिवीं गावश्च ददाति, प्रतिस्पर्धायाम् अग्रेषु चरति; यत्र युक्ताः अपादाः अश्वहीनाश्च, तत्र कुप्यजाताः अश्वाः घृतं वहन्ति। स रुद्रैः सह आपदः अपाकरोत्, ऋभुभिः सह मृत्योर् गृहम् उपेक्ष्य आगच्छत्; स स्नेहिनो द्वौ रूपे प्रादर्शयत्, अन्नं च अददात्, गुह्यं च प्रेरयत्। स तीक्ष्णदंष्ट्रः त्रिशीर्षाणं दासं बलिनं विजिग्ये; त्रितः तस्य शक्त्या बलवता, शस्त्रेण अग्रेण, अप्सु वराहं अवधीत्। स मानवेषु ऋजुः, दृष्टिमन्तं शस्त्रं उद्धृतवान्; स वीर्यवान्, नहुषः, अस्मासु जातः, शत्रूंश्च नुदन्, दुष्टान् विनाशयत्। स मेघ इव, गृहेषु तृणं ददाति, मार्गं वेद; यदा चन्द्रस्य समीपे शरीरं स्थापयति, श्येनः शीघ्रः, शत्रून् हन्ति। स शक्त्या शुष्णं कुत्साय अपाकरोत्, कृपणं जिग्ये; स कविं, स्तुत्यं, दातृभिः सह, नराणां च, नयति। स आर्यैः सह तुष्टः, अनुग्रहकारी; देवेषु शक्तिमान्, वरुण इव, मायायाम् निपुणः; स तरुणः, ऋतस्य रक्षकः, अज्ञातं मापयति, चतुर्पदं च वेद। उषिजः पुत्रेण ऋजिश्वेन स्तुतः, वृषा पिप्रोर् आवरणं भिन्दन्; यदा सोमं अपिबत्, गीत्या दीप्तः, रूपेण अग्रे प्रावर्तत। एवं ऋषयः, औषधयः, देवाः च, परस्परं सहकार्ये, रोगनिवारणाय, वृष्टिप्राप्तये, ऐश्वर्याय, बलाय च, स्वजनान् अनुगृह्णन्ति, यज्ञैः स्तोत्रैः च पूज्यन्ते, सर्वदा मंगलप्रदं जीवनं ददाति।