देवाः ऐलाय इति वचः प्राहुः—“यथासि, मृत्युनः त्वं बान्धवः। तव अपत्याः देवेषु हविः जुह्वन्ति; त्वमपि स्वर्गे मुदं लभसे।” ततोऽहं महते तुभ्यं सभायां स्तोत्रं विज्ञापयामि, उत्सुकाणां रमणीयं, बलिनां हर्षं तवार्थे इच्छामि। यथा हरयः सुशोभनं घृतं स्रवयन्ति, एवं सुवर्णरूपेण भूषिताः स्तुतयः त्वां प्रति यान्तु। हरिं हि आह्वायतः, यथा दिवि गृहं प्राप्य, स्तुवन्ति। हरिभिः तं पूरयन्ति, यथा गावः क्षीरैः; इन्द्रं बलिनं हरिभिः सह स्तुवन्ति। तस्य आयुधं पिङ्गलम्, आयसी वज्रः; हरिः अस्य हस्तयोः, हरिः स्वेच्छया। शोभनगण्डः, हरिवेगेन कोपितः, इन्द्रे हरिणां रूपाणि निर्मितानि। यथा व्योम्नि दीपः, एवं पिङ्गलस्य चिह्नं स्थापितम्; वज्रः अपि पिङ्गलवत् दीप्तिमान्। सः सहस्रधारेण वज्रेण, आयसी-हनुं अहिं ताडितवान्—हरिवलम् अधारयत्। त्वं, हे पिङ्गलकेश इन्द्र, पूर्वैः यजमानैः यथापूर्वं स्तुतः। सर्वं बलं तव पिङ्गलम्; तव अनुग्रः अपि पिङ्गलसम्भूतः, परममधुरः। तौ पिङ्गलौ अश्वौ रथे युक्तौ, इन्द्रं वज्रिणं, हर्षयन्तं, स्तुत्यं सोमपेषणे वहतः। तस्य कृते बहवः पिङ्गलाः सोमाः स्रविताः; इन्द्राय पिङ्गलैः सोमः पातः। कामाय पिङ्गलैः सोमः स्रावितः; धृते पिङ्गलाश्वाः युक्ताः, शीघ्राः। यः पिङ्गलैः अश्वैः सन्तुष्टः, सः कामं प्राप्नोति, पिङ्गलहर्षेण पूर्णम्। पिङ्गलश्मश्रुः, पिङ्गलकेशः, आयसवसनः, पिङ्गलस्य रक्षणे बलीभूतः—यः अश्वैः तुष्टः, सेनापतिः, सः पिङ्गलैः सर्वाणि पापानि जयति। यथा द्वे चमसे, तथा तस्य पिङ्गलाः पृथक् स्थापिताः; शीघ्राः, स्पर्धायै, द्वे विभक्ते। यदा हविर्दायै पिङ्गलाः पात्रे शुद्धाः, हृष्टाः, सोमं पिबन्ति। सोमगृहे अश्वः विजयाय रेजे, यथा धावकः। महान्, पोषदः, सोममत्तः, बलात्, अन्येषु अपि सोमदेषु महत्त्वं स्थापयति। द्यावापृथिव्योरन्तरिक्षे त्वं महत्त्वेन स्तूयसे; नित्यनूतनं त्वं अस्मिन्मम प्रियगाथायां हृष्यसि। प्रभो, सूर्याय यजमानाय, सोमगृहम् उज्ज्वलं दर्शय। जनानामश्वाः युक्ताः त्वां रथाय आनयन्तु, हे पिङ्गलकेश इन्द्र। यथाकामं मध्वः पिब, सोममत्त, दशयज्ञिकैः सभायामुपाहूतं हविः गृहाण। पूर्वपेषितानां सोमानाम्, सोममत्त, इदानीं च एषः पेषः केवलं तव। मधुमन्तं सोमं पिब, हे इन्द्र, बलसम्पन्नः; बलवान् त्वदीयं उदरं सोमेन एकैकेन पूरयतु। याः ओषधयः पूर्वं जाता, त्रिषु युगेषु देवात् पूर्वम्—तासां शतानि सप्त स्थानानि अहं उद्घोषयामि। शतम् वः स्थानानि, मातरः, सहस्रं रूपाणि। अतः, शतशक्तिकाः, एषं मम नरं रोगात् विमोचयन्तु। प्रमोदध्वं, पुष्पवत्यः, फलवत्यः ओषधयः; यथा शीघ्राश्वाः, तथा भेषजा अस्मान् तरयन्तु। ओषधयः, अहम् एवम् वः ब्रुवे, देव्यो मातरः इव—अश्वं, गावं, वसनं, च मनुष्यस्य तेजः लभेय। अश्वत्थस्य अधः वः स्थानम्, पत्रे वः निवासः। गवां समुत्पत्तिः वः इति श्रूयते, यदा नरं जनयथ। यत्र ओषधयः समागता, नृपाः इव सभायाम्, सः ऋषिः भिषग् उच्यते, रोगनाशकः रक्षकः। सर्वाः अश्ववत्यः, सोमवत्यः, बलप्रदा ओषधयः अस्मान् सम्पूर्णरक्षायै आगच्छन्तु। ओषधीनां वीर्यं गवां गोष्ठे इव रक्षितम्; इच्छतां धनं ददाति, च मनुष्यस्य तेजः। इष्कृतिः वः मातुः नाम, इष्कृतयः यूयं; स्नायुका, पक्षिण्यः, यदा रोगं नुदथ। यूयं सर्वाणि विघ्नानि अतिक्रान्ताः, यथा चौरः गोष्ठं लङ्घयति; ओषधयः शरीरे यद् मलम्, तत् निःक्षिप्यति। यदा बलमिच्छन् एतानि ओषधीनि हस्ते गृह्णामि, रोगस्य आत्मा निवर्तते, यथा प्राणस्य पाशः मुञ्च्यते। यत्र यत्र ओषधयः प्रसृताः, अङ्गांशे अङ्गे, संधौ संधौ, तत्र तत्र रोगं नुदन्तु, यथा तीक्ष्णमध्याङ्गुलिः। रोगेण सह, कूजनया काक्या सह, वातस्य प्रजवेन सह, तमसा सह नश्यन्तु। एका अन्यां अनुयातु, अपराऽन्यां; सर्वाः संयुक्ताः मे वाक्यं ददातु। या फलवत्यः, या न फलवत्यः, या अपुष्पाः, या पुष्पवत्यः—बृहस्पतेः जाताः—ता रोगात् अस्मान् विमुञ्चन्तु। शप्तेभ्यः, वरुणस्य च कोपात्, यमस्य पाशात्, सर्वात् दिव्याद् अपराधात् माम् विमोचयन्तु। या पतन्ति, या न पतन्ति, भूमौ दिवि च—यस्य वयं भोजयामः, सः न नश्यति। या सोमेन अधिष्ठिताः, शतशः, बुद्धिमत्यः—तासु त्वं श्रेष्ठा; मनसः कामं हर्षं च ददातु। या सोमेन अधिष्ठिताः, पृथिव्यां प्रतिष्ठिताः, बृहस्पतेः जाताः—ताः अस्मै बलं ददातु। याः कर्तनया न हन्येरन्, यस्य कृते उत्खाताः, तस्य सर्वे द्विपदा चतुष्पदः च रोगमुक्ताः स्यु:। या इह श्रुण्वन्ति, या दूरं गता—सर्वाः ओषधयः संगृह्य, अस्मै बलं ददातु। ओषधयः सोमेन सह वदन्ति; यस्य ब्राह्मणः एतत् करोति, तं राजन्, विमोचयामः। यूयं ओषधीषु श्रेष्ठाः; वः मूलं आधारः। सः आधारः अस्माकम् अस्तु, येन कोऽपि अस्मान् अभिद्रवेत्। हे बृहस्पते, दिव्येन सह मम प्रति आगच्छ—स त्वं मित्रो वा, वरुणो वा, पूषा वा, अथवा आदित्यैः, वसुभिः, मरुद्भिः सह; पार्जन्यः अपत्याय शुभं ददातु। शीघ्रः, प्राज्ञः, दिव्यदूतः देवतात् मम प्रति आगच्छतु; माम् प्रति वर्तस्व, मम प्रीत्यै, तेजस्विनीं वाकं आसनं तुभ्यं ददामि। तेजस्विनीं वाकं अस्मासु स्थापय, बृहस्पते, रोगमुक्तां, पोषिणीं; येन वयं अपत्याय वर्षं लभेम, यथा दिवः मधु बिन्दु पतति। एवं ऋषयः, देवाः, इन्द्रः, हरयः, ओषधयः, बृहस्पतिः च, स्वधर्मे स्थिताः, प्रजायै, बलाय, अमृतत्वाय च, यजमानस्य कामान् पूरयन्ति, रोगान् नुदन्ति, सोमेन हर्षयन्ति, तेजसा रक्षन्ति, वाक्या पुष्णन्ति, सर्वं कल्याणं ददाति।