यदा अहं तैः सह मर्त्येषु कामं त्यक्तवान्, मर्त्यः सन् मर्त्येषु सेवाम् अकरवम्। तदा मदोन्मत्ताः तैः मम सेवनं न कृतम्; ये रथं स्पृष्टवन्तः, ये अश्वाः, ते सर्वे अदृश्यन्त। यदा मर्त्यः अमृतानां स्त्रीणां मध्ये उदासीनः सन्, पृथिव्यां वसन्तैः सह यज्ञेषु न भागं गृणाति, तदा तानि रूपाणि दीप्यन्ति, अश्वानां क्रीडायामिव, वयस्याः शिशवो यथा, स्वसौन्दर्येन भूषिताः। सा विद्युत् इव, गर्जनाशून्या, पतिता, मम प्रियं कामं अपहृत्य। सा उत्तमजातिः स्त्री जलासु जाताः— हे उर्वशी, पुरुषस्य दीर्घायुः कुरु। त्वं गोपालकस्य कर्मणि जातासि; तस्माद्, हे पुरूरवः, त्वं बलं स्थापितवान्। अहं त्वां इच्छामि, बुद्धिमन्तं, त्वं मम सह न स्थितवान्; त्वं न शृणोषि— किं तव प्रियं अभवत्? कदा नवजातः पुत्रः पितरं इच्छति, अश्रूणि प्रवाहयन्, सत्यं ज्ञात्वा? को दम्पत्योः मनसि एकत्वे, अग्निः श्वशुराणां मध्ये ज्वलति, तयोः विछेदं करिष्यति? अहं घोषयामि— सा अश्रूणि निर्माति, सा श्वशुर्यै कल्याणाय क्रन्दयति। अतः अहं त्वां ममतः प्रेषयामि— अन्यत्र गच्छ; मां मा स्पृश, मूढ। साधु देवः अद्य अनियन्त्रितः, अतिदूरं, परं स्थानं गच्छतु। तत्र सः विनाशस्य अङ्के शयीत; तत्र व्याघ्राः, लुब्धाः, तं खादन्तु। पुरूरवः, मा म्रियस्व, मा गच्छ; मा क्रूराः, दुष्टा व्याघ्राः त्वां नाशयन्तु। न हि स्त्रीषु मित्रं अस्ति; स्त्रीव्याघ्राणां हृदयम् एवं भवति। यत् विचित्रं आचारं मर्त्येषु कृतवान्, तत्र चत्वारि शरदः रात्र्यः च वासं कृतवान्। एकवारं स्नेहं अल्पं अहारम् अद्यं; तेन एव तृप्तः, अद्य निर्गच्छामि। वसिष्ठः, मध्यं गतः, उर्वशीं तेजस्विनीं अन्वेषयति। पुण्यस्य फलः तव समीपे स्थितः; मा विमुखः भूः— मम हृदयम् ज्वलति। एवं देवा अइलाय उक्तवन्तः— यथा असि, मृत्योर् बान्धवः असि। तव सन्ततिः देवेषु हविः ददाति; त्वं अपि स्वर्गे मुदं प्राप्नोषि। त्वं, महाबलिन्, सभायाम् स्तुतिः प्राप्नोषि; त्वं उत्सुकस्य आनन्दं, बलिनः हर्षं इच्छामि। यथा घृतम्, हरिभिः सुन्दरम् उपनिहितम्, तथा स्तुतयः तव सुवर्णरूपं अलङ्कृत्य त्वां गच्छन्तु। हरिः एव, यं यजमानाः आह्वयन्ति, दिव्ये गृहे स्रवयन्ति। हरिभिः तं पूरयन्ति, गवां दुग्धमिव— इन्द्रं, बलिनं, हरिभिः सह स्तुत्यं कुरुत। तस्य आयुधम् पिङ्गलम्, आयसी वज्रम्; हरिः अनियन्त्रितः, हस्तयोः हरिः। शोभनः, सुन्दरगण्डः, हर्याः क्रोधेन युक्तः, इन्द्रे हर्याः रूपाणि निर्मितानि। दिवि दीपकं यथा, पिङ्गलस्य चिन्हम् स्थापितम्; वज्रः, पिङ्गलम् इव, दीप्तिमान्। सः सर्पम्, आयसी-हनुं, सहस्रशृङ्गेण आघातवान्— सः हर्याः शक्तिं धारयामास। हे पिङ्गलकेश इन्द्र, पूर्वैः यजमानैः यथा स्तुतः, तथा त्वं अद्य स्तुतः। त्वं पिङ्गलः, सर्वं बलं पिङ्गलम्; तव अनुग्रहः पिङ्गलजः, परमं रमणीयम्। द्वौ पिङ्गलौ अश्वौ रथं युक्त्वा, इन्द्रं, वज्रधारिणम्, हर्षितम्, स्तुत्यं सोमपेषणे आनयतः। तस्य बहवः पिङ्गलाः सोमाः सन्निहिताः; इन्द्राय, पिङ्गलाः सोमं स्रवयन्ति। कामाय, पिङ्गलाः सोमं स्रवयन्ति; धृताय, पिङ्गलाः अश्वाः युक्ताः, शीघ्राः। यः पिङ्गलाश्वैः तुष्टः, अश्वैः, सः कामं प्राप्नोति, पिङ्गलहर्षेण पूर्णः। पिङ्गलदाढी, पिङ्गलकेशः, आयसीवस्त्रः, यः पिङ्गलस्य संरक्षणे बलवान् अभवत्— यः अश्वैः तुष्टः, बलवान्, गणनायकः, सः पिङ्गलैः सर्वाणि दुष्टानि जयति। द्वौ सृक्कौ इव, तस्य पिङ्गलौ पृथक् स्थापितौ; शीघ्रौ, पुरस्काराय, द्विधा कृतौ। यदा हविस्य अर्थे, पिङ्गलौ पात्रे शुद्धौ, सोमं पिबित्वा हर्षितौ। हर्षिणो गृहे, अश्वः पुरस्काराय हनुमान् निनादम् अकुर्वत्, रथारूढः इव। महान्, पुष्टिदः, हर्षितः, बलात्, हर्षितेषु अपि महाबलम् स्थापितवान्। दिवि पृथिव्यां च, त्वं महत्त्वे स्तुतः; नित्यं नूतनं, त्वं मम प्रियया स्तुत्या हर्षं प्राप्नोषि। प्रभो, गोः हर्षितं निवासं भक्ताय, सूर्याय प्रकाशय। जनस्य अश्वाः युक्ताः, त्वां रथाय आनयन्तु, हे पिङ्गलमाने इन्द्र। यथेष्टं मदु पिब, हे हर्षित, दशपुरोहितैः सभायाम् यज्ञं स्वीकुरु। पूर्वस्य सोमपेषणस्य, हे हर्षित, इदानीं एषः पेषणः केवलं तव। मधुमयम् सोमं पिब, हे इन्द्र, बलात्; महाबलः तं एकस्मिन उदरे स्रवयतु। याः ओषधयः पूर्वं त्रिषु युगेषु देवात् पूर्वं जाताः, तासां शतानि सप्त स्थानानि अहं उद्घोषयामि। शतानि तव स्थानानि, हे मातरः, सहस्राणि रूपाणि; अतः, हे शतशक्तयः, मम पुरुषं रोगमुक्तं कुरुत। हर्षं कुरुत, ओषधयः, पुष्पवत्यः, फलवत्यः; शीघ्राश्वाः इव, आरोग्यदाः ओषधयः अस्मान् अनयन्तु। ओषधयः, यथा मातरः, यथा देव्या, अहं वः संबोधामि; अश्वं, गाम्, वस्त्रं, पुरुषस्य तेजः च प्राप्नुयाम्। वः स्थानम् अश्वत्थस्य अधः, वः निवासः पत्रे; गवां उत्पत्तिः, यदा पुरुषं जनयन्ति, तदा कथ्यते। यत्र ओषधयः सभा इव राज्ञः संनिहिताः, तत्र ऋषिः वैद्यः, रोगनाशकः इति कथ्यते। सर्वाः ओषधयः, अश्ववत्यः, सोमवत्यः, बलदाः, वीर्यदाः, अस्मान् पूर्णरक्षणाय आगच्छन्तु। ओषधीनां शक्तिः गवां गोष्ठे इव संरक्षिता; वः ऐश्वर्यं इच्छन्तः लभन्ते, पुरुषस्य तेजः च ददाति। इष्कृतिः वः मातुः नाम, युष्माकम् इष्कृतयः; युष्माकम् स्नायु, पक्षिणः, रोगनाशकाः। युष्माकम् सर्वाणि विघ्नानि अतिक्रान्तानि, चौरः गोष्ठं यथा अतिक्रामति; ओषधयः शरीरस्य मलम् अपास्यन्ति। यदा बलकामः अहं एतान् ओषधीन् हस्ते गृह्णामि, तदा रोगात्मा गच्छति, जीवस्य पाशः विमुक्तः। यत्र यत्र ओषधयः अंगम् अंगम्, संधि संधि विस्तारयन्ति, तत्र तत्र रोगं निष्कासयन्तु, मध्यांगुली यथा क्रूरः। रोगेन सह, काकेन सह, वायोः वेगेन सह, तमसा सह, सर्वाः ओषधयः गच्छन्तु। एकः अन्यं अनुसरतु, अन्यः अन्यं; सर्वाः एकीकृत्य, मम वाक्यं दत्त। याः फलवत्यः, याः न फलवत्यः, याः अपुष्पाः, याः पुष्पवत्यः, बृहस्पतेः उत्पन्नाः, ताः अस्मान् व्याधेः विमोचयन्तु। माम् शापात् विमोचयन्तु, वरुणस्य कोपात्, यमस्य पाशात्, सर्वात् दिव्यदोषात् अपि विमोचयन्तु। एवं ऋग्वेदस्य दिव्याः कथाः एकस्मिन प्रवाहे प्रकटिताः।