आग्ने, त्वं सर्वत्र शक्त्या नः आह्वानं शृणुष्व। त्वया असुरस्य दुष्टस्य बलं शौर्यं च भङ्क्त्वा, रक्षसि। सः अमृतमयः ज्योतिर्बृंहितः, हविरग्राही, दिवं स्पृशन्, अग्नौ आहूतः प्रियः च, तस्य साहाय्यार्थं देवा विश्वे स्वधया स्वभावेन लोकं व्याप्नुवन्ति। अन्धकारेण छन्नं जगत् अग्नौ जातेन प्रकाशेन प्रकटितम्। तस्मै देवाः, पृथिवी, द्यौः, आपः, ओषधयः च सख्यं कुर्वन्ति। अहं देवैः सह, यज्ञीयैः, तं महान्तं अमृतं अग्निं स्तौमि, यः तेजसा पृथिवीं द्यां च, इमौ लोकौ अन्तरिक्षं च व्याप्य स्थितवान्। सः आद्यः ऋत्विक्, देवप्रियः, येन देवा आज्येन समीपं गतवन्तः, तम् ववृचुः। सः पर्णवान् इव, जगतः स्थानं निर्माय, सर्वजननवित् अग्निः ऋतं स्थापयामास। त्वं, सर्वजननवित् अग्ने, जगतः शीर्ष्णि स्थितवान्, तेजसा प्रकाशमानः। वयं त्वां चिन्तया, वाचा, स्तोमैः च स्तौमः; त्वं यज्ञीयः, उभयस्य लोकस्य स्वामी अभूः। रात्रौ अग्निः जगतः शीर्ष्णि भवति; प्रातः सूर्यः उदेति। एते देवाः आश्चर्याणि; आपः शीघ्रगामिन्यः, स्वकार्यं जानन्त्यः, प्रवहन्ति। सः दृश्यते, महिमा प्रकाशते, दीप्तः, दिव्ययोनि इव स्फुरन्। तस्मिन्नेव अग्नौ, ब्रह्मवाचा, देवा, प्रजापालनाः, सर्वाणि हविः अर्पयन्ति। ब्रह्मवाचा देवाः प्रथमं अग्निं प्रज्वालयन्ति; तस्मात् हविः उत्पाद्यते। सः यज्ञः अभवत्, प्रजापालकः; दिवा, पृथिवी, आपः च तम् जानन्ति। देवाः अग्निं सृष्टवन्तः, यस्मिन् सर्वे लोका आत्मानं अर्पयन्ति। सः ज्वलनया पृथिवीं द्यां च, इमौ लोकौ तेजसा प्रकाशयामास। स्तुतिभिः, स्वबलैः, देवा दिवि अग्निं द्वयोर् लोकयोः स्वामिनं सृजन्। त्रिधा तम् जगत्यै कृतवन्तः; सः सर्वरूपाणां ओषधीः पचति। देवाः तम् दिवि आदित्यरूपेण स्थापयामासुः, यदा चराचरौ प्रादुर्भूतौ, तदा सर्वे लोका दृश्यन्ते। सर्वलोकानां कृते, देवा अग्निं विश्वरूपं, चिह्नं बलात् निर्माय, सः उषसः, दीप्ताः आपः, तमः च ज्वलनया नुदति। प्राज्ञाः, यज्ञीयाः, वैश्वानरं अमृतं अग्निं प्रजायन्ते; प्राचीना तारा, चलन्ती, समीपमागता, महती, तेजस्विनी, गुह्यस्य पश्यन्त्री। वैश्वानरं, सर्वव्यापिनं, दीप्तं अग्निं, ऋषिं, वयं स्तोमैः भाषामहे; यः महत्त्वया विश्वं व्याप्य, स एव देवः परः अपि अस्ति। श्रुतमया द्वे धारे, पितॄणां देवतानां च, मनुष्याणां च; ताभ्यां सर्वं चरति संगच्छति, यत् पितरौ मध्ये स्थितम्। द्वे सम्यक् पन्थानौ चलन्तं वहतः, शीर्ष्णः जातम्, मनसा निर्मितम्; सः सर्वेभ्यः लोकभ्यः प्रतिमुखं स्थितः, दीप्तमान्, शीघ्रदूतः, अन्यैः अप्रेषितः। यत्र अधरं चोत्तरं च वदतः, कः यज्ञं जानाति? सखायः समं स्थानं प्राप्नुवन्ति; ते कर्म चिन्वन्ति—कः एतत् व्याचक्षीत? कियन्तो अग्नयः, कियन्तः सूर्याः, कियन्त्यः उषसः, कियन्त्यः आपः? अहं पूर्वजानां गुह्यं न वदामि; अहं प्राज्ञान् पृच्छामि—कः? यावत् उषसां प्रमाणं, न तु तासां सदृशं, शीघ्रपक्षः मातरिश्वनः वसति; तावत् ब्रह्मा अध्वर्युः यज्ञस्थानं स्थापयति। इन्द्रं वयं स्तौम, पुरुषेषु श्रेष्ठम्, यस्य महिमा अन्तरिक्षं दिवः सीमां च अत्यरिचत्; यः जनान् वीर्येण पूरयन्, नद्यः आरभ्य तेजसा व्याप्तवान्। सः सूर्यवत् विशालान् लोकान् परिवेष्टि; इन्द्रः चक्रवर्तीव रथचक्राणि निर्माय, तमसा, कृष्णधूमा, तेजसा विदारयामास। वयं नूतनैः स्तोमैः, अविघ्नम्, पृथिव्याम् दिवि च, गीतिं कुर्मः; सः तक्षक इव, सन्ततिं निर्माय, इन्द्रः सख्यं न केवलं स्वस्य अर्चति। इन्द्राय, अमुक्तानि गीतानि, सागरस्य अन्तः प्रेषयामि; यः शक्तिभिः अक्ष इव, पृथिवीं द्यां च सर्वत्र स्थापयामास। तस्य क्रोधः, अन्तं गच्छन्, तीक्ष्णः शीघ्रः च, वह्निवत् ज्वलन्, शुद्धः; सोमः सर्वाणि काननानि अतिक्रम्य, नद्यः इन्द्रस्य महिमानं मापयन्ति। न आकाशः, न पृथिवी, न मरुस्थलम्, न अन्तरिक्षम्, न पर्वताः, न नद्यः याः सोमः न व्याप्नोति; यदा तस्य क्रोधः जागर्ति, सः शृणोति, दृढं भिनत्ति। सः वृत्रं हत्वा, वनं यथा, दुर्गाणि विदार्य, नद्यः विमोचयत्; पर्वतम् विदार्य, नवमं कुम्भम् विमोचयत्, इन्द्रः गवां स्वयमेव युक्तिभिः निर्ममाथ। त्वं, इन्द्र, दृढनिश्चयेन, शक्त्या विघ्नान् छिन्धि, यथा परशुः संधीन् छिनत्ति; ये मित्रवरुणयोः ऋतं उल्लंघयन्ति, ते जनाः मित्रं न हिंस्युः। ये विरोधिनः, मित्रं, अर्यमणं, गायकान्, वरुणं च बाधन्ते; तेषु अमित्रेषु, इन्द्र, महाबलिन्, बलिनः, उग्रान्, शक्त्या दण्डय। इन्द्रः दिवः स्वामी, पृथिव्याः स्वामी, आपां स्वामी, पर्वतानां स्वामी; इन्द्रः बलिनां स्वामी, प्राज्ञानां स्वामी, गृहे, संवेशने, हवने च स्वामी। इन्द्रः पूर्वतः, महतः, अह्नः, अन्तरिक्षात्, सागरस्य अन्तः, वातस्य व्यापनात्, दिवः सीमात्, नद्यः, भूमेः च व्याप्तवान्। उषसः सूचिवत्, तव आयुधम्, इन्द्र, प्रकाशते; सदा ते विजयी अस्तु। छिन्नद्रुहः शत्रून् विदारय, शिलां यथा, दिवः ज्वलन्तम् अस्त्रम् प्रक्षिपन्। मासाः अनुक्रमेण चरन्ति, ओषधयः, पर्वतानि च। उभे पृथिवी द्यौश्च इन्द्रस्य बले अनुचरतः, आपः च नूतनं बालकम् उपतिष्ठन्ति। यदा, इन्द्र, सः कालः आगच्छेत्, यदा अयं पापहा नश्येत्? यदा, गावः इव चरन्त्यः, शत्रवः मिथ्याबन्धवः पृथिव्याम् विकीर्णाः स्युः? ये अस्मभ्यं विरोधिनः, ये समवेत्य बलवन्तः, ते, इन्द्र, संपूर्णतः नश्यन्तु। अविश्वासिनः, तमसा अन्धकारेण युक्ताः, ते तैः स्वप्रकाशैः परिवेष्टिताः स्युः। त्वदर्थं, जनानां बहूनि हवांसि, स्तुतिप्रदानां ऋषीणां गीतानि, तव प्रियं कुर्वन्ति। ते त्वां आह्वयन्ति उत्कण्ठया; त्वं, सर्वान् अन्यान् अतिक्रम्य, समीपं आगच्छ। एवं वयं, इन्द्र, तव प्रियतमेभ्यः मध्ये, तव नूतनानुग्रहम् विजानीयाम। वयं, स्तुवन्तः, तव सहाय्यस्य संपदं विजानीयाम; सर्वे मित्राणि, इन्द्र, त्वां इदानीं जानन्तु। आह्वयाम इन्द्रं दानवंतम्, अस्मिन्स्पर्धायाम् उत्तमवीरम्। सः, उग्रः, आवाहनं शृण्वन्, युद्धे शत्रून् हन्तु, धनं जयतु। सः पुरुषः सहस्रशीराः, सहस्राक्षः, सहस्रपाद् अस्ति। सः पृथिवीं सर्वतः संवृत्य, दशाङ्गुलं अतिक्रान्तः। एषः एव सर्वं यद् भूतम् यच्च भव्यम्; स एव अमृतस्य ईशः, अन्नेन वर्धमानः अतिक्रान्तः।