इन्द्रः प्रार्थ्यते, यथा या पूज्या स्त्री सुभगाः पुत्रैः स्यात्, तस्यै दश पुत्रान् ददातु, पतिं तु एकादशं स्थापयतु। सा स्वससुरे राणी भवतु, स्वश्वाशुरे राणी भवतु, पतिस्वस्रियाम् राणी भवतु, पतिभ्रातृषु राणी भवतु। सर्वे देवाः आवां संयुञ्जन्तु, आपः आवयोः हृदयानि संयच्छन्तु, मातरिश्वान्, धात्रा, च नियन्त्री देवी आवां संगच्छन्तु। सोमस्य धाराः प्रवाहिताः, तत्र इन्द्रः देवः चिन्तितः, यत्र बलवान् कपिः अपिबत्, श्रेष्ठः वीराणां मध्ये, इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। इन्द्रः, त्वं कपेः भीतो दूरं धावसि, अन्यत्र सोमपानस्य तृप्तिं न प्राप्नोषि—इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। किं कपिः तव कृतवान्, ताम्रवर्णः, यत् त्वं कुपितः? अथवा तस्य सम्पदा अस्ति? इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। इन्द्रः, यं कपिं त्वं प्रियं रक्षसि, तं श्वा दंशतु, वराहः तस्य कर्णं विदारयतु—इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। कपिः मम प्रियाणि वस्तूनि प्रकाशितवान्; अहं तस्य शिरः विदारयिष्यामि, दुष्कृतिनं न सुखं करिष्यामि—इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। न काचित् स्त्री मत्तः शोभनतराः, न मत्तः सुन्दरतरा, न मत्तः मोहिनी, न मत्तः उत्साहवती—इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। माता, सुलभिका, यथा भवति, तथा भवतु। माता, मम ऊरुः दह्यते, मम शिरः स्पन्दते, इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। हे विशालबाहु, दृढाङ्गुलि, स्थूलजंघा नारी, वीरपत्नी, त्वं वृषाकपिं किमर्थं समीपं आगच्छसि? इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। स मां दुर्बलां मन्यते, यथा शक्तिहीनां, किन्तु अहं शक्तिमती, इन्द्रस्य पत्नी, मरुतां सहचारिणी। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। प्राचीनकाले स्त्री यज्ञेन सह गच्छति स्म। स्रष्टा, सत्यम् द्वारा, इन्द्रस्य शक्तिमतीं पत्नीं पूजयति। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। एतासु स्त्रीषु, अहं इन्द्राण्याः सौभाग्यं श्रुतवती। तस्याः पतिः जरया न नश्यति। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। न अहं इन्द्राणी, न वृषाकपिं सहचारिणी, यस्य अर्थे एष प्रियः हविः देवेषु याति। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। वृषाकपिः, रेवती, शुभपुत्रैः शुभकन्याभिः, इन्द्रः बलवान्, तस्य प्रियं हविः उपयुञ्जते। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। पञ्चदश पाकाः एकत्र विंशति भागान् मम वृषभात् निर्माति। अहं अदं, मम उदरं पूर्णम्, उभे पार्श्वे तृप्ते। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। यथा तीक्ष्णशृङ्गः वृषभः गोपुंमध्ये गर्जति, इन्द्रः मन्थयिता, हृदयं हर्षयति, यस्य अर्थे धीमन्तः हविः निर्माति। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। न स शयति, यस्य जंघा अन्तः स्पन्दते; स शयति, यस्य रोमयुक्तं भागं उपविशन् विस्तारयति। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। न स शयति, यस्य रोमयुक्तं भागं उपविशन् विस्तारयति; स शयति, यस्य जंघा अन्तः स्पन्दते। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। एष इन्द्रः, वृषाकपिः, मृतं धनसम्पन्नं प्राप्तवान्। स नवीनं शस्त्रं, पक्वं हविः, इन्धनसमूहं गृह्णाति। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। अहं अत्र आगच्छामि, दासार्ययोः अन्वेषणं कुर्वन्ती, पक्वं सोमं पिबन्ती, धीमान्, विचारयन्तं समीपं गच्छन्ती। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। कति विस्ताराः, कति योजनानि मरुस्थले च छेदनस्थले? वृषाकपिः, गृहं आगच्छ, समीपस्थं स्थानम्। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। वृषाकपिः, प्रतिनिवृत्तः भव, शुभं सम्पदं निर्माम। यः स्वप्नं विभजति, स मार्गे गृहं प्रतिनिवृत्तः। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। यदा त्वं, वृषाकपिः, इन्द्रस्य गृहे आगच्छः, तत्र को मृदुपदः मृगः, किम् अदत्, किम् अलिहत्? इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। पर्शुः, स्त्री, एकत्र विंशति पुत्रान् जन्माति। तस्या सौभाग्यं शुभं, तस्या उदरं स्वस्थम्। इन्द्रः सर्वेषां श्रेष्ठः। अहं राक्षसघ्नं, शीघ्रं ताडयामि; स्थापितं मित्रं रक्षणाय समीपं गच्छामि। अग्निः, तेजस्वी, संकल्पैः दीप्तः, स नः दिनरात्रयोः रक्षतु। हे जातवेदः, दीप्तः, ज्वलितः, तव ज्वलद्वदनाभ्यां राक्षसविद्याः ताडय; तव जिह्वया मूलहीनान् राक्षसान् गृह्णीहि; मांसभक्षः सन्, तान् वेदीषु स्थापय। तव उभे ज्वलद्वदने, तीक्ष्णे, अधस्तात् उपरिष्टाच्च गृह्णीहि, हे भक्षक; हे राजन्, अन्तरिक्षे गच्छ, राक्षसविद्याः तव वदनाभ्यां परिवेष्टय। अग्ने, तव बाणैः यज्ञैः, वाग्भिः व्रणैः, वज्रैः छिद्रैः, राक्षसविद्याः हृदये ताडय, तेषां बाहूः पृष्ठतः बन्धय। अग्ने, राक्षसविद्यायाः त्वचं विदारय; तव तीक्ष्णज्वलया तं बलात् नाशय। हे जातवेदः, तस्य सन्धीन् छिन्धीहि; मांसभक्षः सन्, अंगानि पृथक् कुरु। यत्र जातवेदः तं पश्यसि, स्थितं वा चरन्तं वा, अग्ने, वा मार्गे अन्तरिक्षे पतन्तं—तत्र, तीक्ष्णदन्त, तं विनाशय। जातवेदः, यदि लभ्यते, तव दृष्ट्या राक्षसविद्यायाः दोषान् शुद्धय; अग्ने, तव ज्वलया अग्रिमान् दह, भक्षकाः शेषं खादन्तु। इह अग्ने, कथय, को राक्षसविद्या, को एतत् करोति; तं तव ज्वलद्वलया गृह्णीहि, कनिष्ठ, तस्य दृष्टिं जनानां दृष्ट्याः निरोधय। अग्ने, तीक्ष्णदृष्ट्या यज्ञं रक्ष, साधुभ्यः, विवेकिनः अग्रे नय; दीप्तः, तीक्ष्णराक्षसान् दह; राक्षसविद्याः तव न बाधयन्तु, दूरदर्शिन्। हे दूरदर्शिन्, सर्वत्र जनसमूहेषु राक्षसां पश्य; तस्य त्रि-सन्धीन् अग्रे छिन्धीहि; अग्ने, बलात् तस्य पृष्ठांश् छिन्धीहि, राक्षसविद्यायाः मूलं त्रिधा विदारय। त्रिवारं राक्षसविद्या नश्यतु, यः अग्ने, सत्यम् असत्येन हन्ति; जातवेदः, तं तव ज्वलया दह, स्तुतिभ्यः पूर्वं निपातय। तां दृष्टिं अग्ने स्थापय, यस्य द्वारा राक्षसविद्यायाः पश्यसि, तस्य खुरान् शृङ्गान् च छिन्धीहि; अथर्वणस्य प्रकाशेन, दिव्यसत्यम् द्वारा, चञ्चलम् अज्ञं निपातय। यद्वा शापः, अग्ने, अद्य द्वाभ्यां उक्तः, वा राक्षसविद्याः यद्वा वदन्ति, वा कोपात् वा मनसः जन्मा बाणः—तैः राक्षसविद्याः हृदये ताडय। तव तापेन राक्षसविद्याः दूरं कुरु; अग्ने, तव बलात् राक्षसं दूरं कुरु; तव ज्वलया मूलहीनान् दूरं कुरु; दीप्तः, तृप्तिहीनान् दूरं कुरु। एवं ऋग्वेदस्य मन्त्रेषु, इन्द्रस्य महिमा, पत्न्याः सौभाग्यं, सोमपानस्य कथा, वृषाकपिः, रेवती, इन्द्राणी, यज्ञस्य विधिः, अग्नेः राक्षसविद्याभिः रक्षणं, सर्वं एकत्र संगच्छन्ति—यत्र देवाः, मनुष्याः, स्त्रियः, वीराः, अग्निः च, धर्मं, सत्यं, रक्षणं च अनुवर्तन्ति।