सूर्या देवी कदाचित् शप्तुं, तिरस्कर्तुं, अपि च विच्छित्तुं शक्नोति—एते रूपाणि तस्याः दृश्यन्ते। किन्तु ब्राह्मणः तानि सर्वाणि पवित्राणि करोति। अहम् तव हस्तं सौभाग्यार्थं गृह्णामि, येन त्वं मया सह पत्या जरेः प्राप्तुम् अर्हसि। भगः, अर्यमन्, सविता, पुरन्धिः च देवाः गृहस्थधर्माय त्वाम् मम दत्तवन्तः। हे पूषन्, ताम् एव शुभया पन्था नय, यत्र पुरुषाः बीजं निवेशयन्ति; या सुवृत्तोरू, काम्या, तया सह वयम् अपत्यं जनयेम। त्वाम् अग्रे एव वध्वाः समारोहयन्, सूर्यां समेत्य, पतये पुनः अग्ने, भार्यां सुतैः सह ददातु। अग्निः भार्यां पतये पुनर्यच्छति, दीर्घायुष्या च तेजसा च सह; पतिः तया सह शतं शरदः जीवेत्, दीर्घायुष्मान्। सोमः ताम् प्रथमं प्राप्नोत्, ततः गन्धर्वः, तृतीयः अग्निः पतित्वेन, चतुर्थः मानवाः। सोमः गन्धर्वाय दत्तवान्, गन्धर्वः अग्नये, अग्निः मम धनं पुत्रांश्च दत्तवान्, चापि एषां स्त्रीं। स्थेहि, मा गाः; आयुषः पूर्णं भुङ्क्ष्व; पुत्रैः पौत्रैश्च क्रीडन्ती, स्वगृहे हृष्टा भव। प्रजापतिः सन्ततिं ददातु, अर्यमा वीर्याय संयुनक्ति; पतिलोकं शुभेन प्रविश, द्विपदां चतुष्पदां च श्रेयः वह। भव न तिक्ष्णदृष्टिः, न पतिसंहन्त्री; पशूनां कल्याणी, सुमनाः, दीप्तिमती; पुत्रवती, देवकामिनी, मृदुशीला—द्विपदां चतुष्पदां च श्रेयः वह। हे इन्द्र, एनां पूज्यां सुतवत्सलां कुरु; तस्यै दश पुत्रान् ददातु, पतिं एकादशं स्थापय। श्वशुरस्य रज्नी भव, श्वश्र्वाः रज्नी भव; देवराणां मध्ये रज्नी भव, नन्दायाः अपि रज्नी भव। सर्वे देवाः अस्मान् संयुनक्ति, आपः हृदयानि संयच्छन्तु; मातरिश्वा, धात्र्, नियामिनी च देवी अस्मान् संगच्छन्तु। सोमधाराः प्रवहन्ति, तत्र इन्द्रः देवतया चिन्तितः; यत्र वृषाकपिः पिबति, वीर्येषु श्रेष्ठः, तत्र इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। त्वं, हे इन्द्र, वृषाकपितः पलायसे कम्पमानः; अन्यत्र त्वं सोमपानस्य तृप्तिं न पश्यसि—इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। किम् एषः वृषाकपिः त्वां कृतवान्, पिङ्गलः पशुः, यतो रोषः जायते? उत सः धनं समृद्धिं वा प्राप्नोति? इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। यं त्वं, इन्द्र, वृषाकपिं प्रियं रक्षसि—तम् श्वा दष्टु, वराहः कर्णं विदारयतु—इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। वृषाकपिः मम प्रियतमानि प्रकाशयति; तस्य शीर्षं भिन्द्याम्, दुष्कृतिनं न सुखं करिष्यामि—इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। न काचिद् स्त्री मत्तः शोभनतराऽस्ति, न रमणीयतराऽस्ति; न कोऽपि मत्तः आकर्षकतरः, न ऊर्जस्वलतरः—इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। अम्ब, सुलभिके, यद् भवति, तदस्तु। अम्ब, मे ऊरुः दहति, शिरः स्पन्दते, इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। किं कारणं, विस्तीर्णबाहु, स्थूलाङ्गुलि, घनोरु नारी, वीरपत्नी, वृषाकपिं प्रति आगच्छसि? इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। सः मां दुर्बलां मन्यते, बलहीनामिव, अहं तु शक्तिमती, इन्द्रपत्नी, मरुदां सखा; इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। प्राचीनकाले, स्त्री यज्ञेन सह गच्छति स्म। सृष्टा सत्येन इन्द्रपत्नीं पूजयति। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। एषु स्त्रीषु, इन्द्राण्याः सौभाग्यं श्रुतम्; तस्याः पतिः जरसा न नश्यति। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। अहं न इन्द्राणी, न वृषाकपिसखा, यस्य अर्थे प्रियं हविः देवेषु गच्छति। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। वृषाकपिः, रेवती, सुतैः सुताभिश्च समृद्धा, इन्द्रः वृषभः प्रियं हविः अश्नाति। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। पञ्चदश पाचकाः विंशति भागान् वृषभात् मम एकत्र संयोजयन्ति। अहं अश्नामि, उदरं पूर्णं, उभे पार्श्वे तृप्ते। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। वृषभः तीक्श्णशृङ्गः गवां मध्ये गर्जति यथा, इन्द्रः मन्थनकर्ता हृदयं हर्षयति, यस्य बुद्धिमन्तः हविः सज्जयन्ति। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। यस्य ऊरुः कम्पते, सः न शयते; यस्य लोमशं भागं उपविश्य विस्तार्यते, सः शयते। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। यस्य लोमशं भागं उपविश्य विस्तार्यते, सः न शयते; यस्य ऊरुः कम्पते, सः शयते। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। एष इन्द्रः, वृषाकपिः, हतं धनवन्तं प्राप्नोति। सः नवं तृणं, पक्तं हविः, समिद्धं इन्धनं गृह्णाति। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। अहम् अत्र आगच्छामि, दासं आर्यं च अन्वेषयन्ती, विविच्य। पक्तं सोमं पिबामि, प्राज्ञं समीपं गच्छामि। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। कियन्ति विस्ताराः, कियन्ति योजनानि, मरुस्थले छेदनस्थले च? आगच्छ गृहं, वृषाकपिः, समीपं देशं। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। प्रतिनिवर्तस्व, वृषाकपिः, शुभं कुर्मः। यः स्वप्नं विभजति, सः पन्था गृहं प्रतिनिवर्त। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। यदा त्वं, वृषाकपिः, इन्द्रस्य गृहम् आगतः, कुत्र सा मृदुपादिनी मृगी, किं सः अश्नाति, किं च लिलिहि? इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। पर्शुः, या स्त्री, एकत्र विंशतिं अपत्यानि जनयति। तस्या भाग्यं शुभम्, उदरं स्वस्थम्। इन्द्रः सर्वेभ्यः श्रेष्ठः। अहं राक्षसघ्नं त्वरितं ताडयामि; मित्रं स्थिरम् अभिगच्छामि रक्षायै। अग्निः, दीप्तमान्, मनोभिः प्रज्वलितः, सः दिवा निशि च अस्मान् पापात् रक्षतु। हे जातवेदः, दीप्यमानः, ज्वलनमुखैः रक्षांसि ताडय; जिह्वया मूलहीनान् राक्षसान् गृहाण; मांसाद् भक्षयित्वा, होमकुण्डे स्थापय। उभाभ्यां मुखाभ्यां, तीक्ष्णाभ्यां, अधस्तात् उपरिष्टाच्च गृहाण, हे भक्षक; राजन्, अन्तरिक्षे सञ्चर, तैः मुखैः रक्षांसि परिवेष्टय। अग्ने, बाणान् यज्ञान् नमयित्वा, वचोभिः विदारयित्वा, वज्रैः विद्ध्वा, रक्षांसि हृदि ताडय, तेषां बाहू पृष्ठतः बन्धय। एवं ऋचः क्रमशः एकस्मिन्नेव प्रवाहेण, गृहारम्भस्य पवित्र्यं, दम्पत्योः सौख्यं, इन्द्रस्य महिमा, स्त्रीशक्तेः गौरवम्, वृषाकपेर् उपाख्यानं, अग्नेः रक्षांसि नाशयित्री शक्तिः च, सर्वं पावनया कथायाः रूपेण प्रवर्तते।