प्राचीनकाले सर्वे देवा एकत्र समागच्छन्, यत्र सर्वाणि जगन्ति प्रतिष्ठितानि, तं गर्भमादौ आपः धारयन्। स गर्भः अजस्य नाभौ स्थितः, यत्र सर्वे लोकाः अधिष्ठिताः। किं तं जनयितारं ज्ञातव्यम्? यूयं तं न जानाथ, अन्यद्वस्तु भवति मध्ये युष्माकम्। तमसावृताः, मन्दवाक्यैः भ्रमिताः, ये प्राणैः अतृप्ताः, ते स्तोत्राणि जपन्तः विचरन्ति। तत्र, मन्युः नाम कोपः, यस्य अस्त्रं वज्रशरः, यस्य बलं महत्त्वं च मानवात् अधिकम्, तेन सह वयं बलवन्तः विजयीभवेम शत्रून् मित्रांश्च जयेम। मन्युः एव इन्द्रः, मन्युः एव देवः, मन्युः ऋत्विक् वरुणः सर्वज्ञः अग्निश्च। जनाः मन्युमेव उपासते; मन्युः, त्वं नो रक्ष, तपसा सह। आगच्छ मन्यो, बलिष्ठानपि बलातिरिक्तः, तपसा सह शत्रून् नुद; रिपून् विनाशय, विघ्नान् दैत्यांश्च हन, सर्वं धनं देहि। त्वमेव अजय्यः, स्वयम्भूः, दीप्तिमान्, विरोधिनां दारयिता; सर्वजनानां नायकः, विजयी, युद्धे अस्मासु बलं स्थापय। अहं भाग्यविहीनः, दुर्बलः, तव इच्छया त्वां प्रार्थये, निश्चयहीनः, त्वां याचे—मम तनुं बलं कुरु। अत्रास्मि, समीपं आगच्छ, विजयी, सर्वज्ञ; मन्युः, वज्रधारिन्, मां प्रति पश्य; शत्रून् नुदाव, उत्तिष्ठ, आवहितो भव। दक्षिणतः आगच्छ, सखा भव, बहून् विघ्नान् नुदाव; तुभ्यं मधुपानस्य श्रेष्ठं भागं ददामि—गूढं प्रथमं पिबाव। त्वया सह, मन्युः, रथमारुह्य, प्रमुदिताः, मारुतैः सह, पुरुषाः तीक्ष्णशराः, शस्त्रधारिणः, अग्निवत् दीप्ताः, अग्रे यान्तु। अग्निवद् दीप्तः, मन्युः, बलवान् भव; सेनापतिः भव; शत्रून् हत्वा, सम्पत्तिं विभज, बलं मिमीहि, वैराणि अपाकुरु। शत्रुषु मन्युः, बलवान् भव; रिपून् भञ्ज, दारय, नाशय। तव तीव्रं बलं जागृतम्; अधिपः इव, शिष्यान् नेतुम् अर्हसि। त्वमेव, मन्युः, बहून् विजित्य, सेनां युद्धे नय; त्वया सह, वयं सत्यवचनं वदामः, कीर्तिं जयाय घोषयामः। इन्द्रवत्, मन्युः, युद्धविजयी, अच्युत, नाथः भव; तव प्रियं नाम स्तौमि, स्रोतारं त्वां विद्मः। तव शक्त्या, सहजात, वज्रशरधारिन्, परमेश्वर्यं वहसि; मन्युः, निश्चयेन अस्मान् पालय, महाधनं मोचय। द्वौ—वरुणः च मन्युः—संपूर्णं धनं दत्तवन्तौ; शत्रवः भयभीताः पराजिताः भवन्तु। सत्येन पृथिवी धृता, सूर्येण द्यौः; आदित्या ऋतेन तिष्ठन्ति, सोमः दिवि प्रतिष्ठितः। सोमेन आदित्या बलवन्तः, सोमेन महती पृथिवी तिष्ठति; तारेषु मध्ये सोमः स्थितः। यो पिबति, स सोमं पितवानिति मन्यते, यदा सोमलता पिण्ड्यते; किंतु यं सोमं ऋत्विजः जानन्ति, तस्मात् न कश्चन अश्नाति। आवृतेन रक्ष्यमाणः, बर्हिषा संरक्षितः, सोमः सुरक्षितः; शिलानां शब्दं शृणोषि, न तु कश्चन मर्त्यः त्वां पिबति। यदा देवाः त्वां पिबन्ति, सोम, तदा पुनः पुनः पूर्यसे; वायुः सोमस्य रक्षकः, मासाः तव रूपाणि। रैभ्या उपयामिनी आसीत्, नाराशंसी परिचारिका; शोभनं वस्त्रं सूर्यायाः गीतैः अलंकृतम्। चित्रा आसन्दः, चक्षुरा अनुलेपनम्; द्यावापृथिव्यौ पात्रम्, यदा सूर्यां पत्ये ददुः। स्तोत्राणि प्रतिग्राहाः, कुरीरं आवरणम्, मन्त्राः बन्धनानि; सूर्यायै अश्विनौ वराहकौ, अग्निः नेता। सोमः वरः, अश्विनौ वराहकौ; सूर्यां दातुम्, सविता आशीर्भिः दत्तवान्। मनः अक्षम्, द्यौः छत्रम्; दीप्ताः वृषभाः युक्ताः, यदा सूर्यां गृहं प्राविशत्। ऋचः साम्ना च, गावौ युक्ते, गीतैः सह; श्रोत्रं निर्मितम्, दिवि मार्गः स्थापितः। तेजस्वि चक्रं तुभ्यं कृतम्, प्राणः अक्षं चालयति; सूर्यां मनःकृतरथेन पतिं प्रति प्रयता। सूर्यायाः रथाय सविता युगं प्राहिणोत्; गावः अयुक्तेषु ताडिताः, श्वेतयोः मध्ये निबद्धाः। यदा अश्विनौ, पृच्छन्तौ, त्रिचक्रेण सूर्यायाः रथेन आगच्छतुः, सर्वे देवा तद्विज्ञायुः; पूषा पुत्रः पितरौ अवृणोत्। यदा यूयं, शोभनरूपिणः, सूर्यां वधूम् इच्छन्तः आगच्छत, कुतः एकं चक्रं, कुत्र युगं स्थापितम्? द्वे चक्रे, होतारः, सूर्यायै ऋतुभिः; किंतु यदेकं गुह्यं चक्रं, तद्विदुः केचन धीराः। सूर्यायै, देवेभ्यः, मित्रावरुणाभ्यां, ये च सन्ति सत्तायाः धीराः, तान् नमामि। एते द्वौ, मायया गच्छन्तौ, बालकवत्, यज्ञं परितः चरतः; एकः सर्वान् लोकान् पश्यति, अपरः ऋतून् व्यवस्थापयति, पुनः पुनः जायते। सदा नूतनः, सदा पुनर्नूतनः, सः दिवसचिह्नः, पूर्वः उषसां मध्ये आगच्छति; देवेषु भागं वितरति, चन्द्रमाः दीर्घायुषः भवति। शोभनं कापोतवृक्षं आरोह, नानारूपं, सुवर्णवर्णं, सुच्छन्नं, शुभचक्रयुक्तम्; आरोह सूर्ये, अमृतस्य लोकं, पत्युर्भरणाय प्रियं भव। उत्तिष्ठ, प्रस्थेहि! सा पत्नी; विश्वावसुं वचोभिः नमामि; अन्यं पितृणां मध्ये विशिष्टं स्थानं अन्विच्छ; एषा तव जन्मना भागः। उत्तिष्ठ, प्रस्थेहि, विश्वावसो, त्वां नमामि; अन्यं विस्तीर्णं स्थानं अन्विच्छ; पत्नी पत्या सह संयुज्यताम्। समीचीनाः, अनृतवर्जिताः पन्थानः सन्तु, येन मित्राः वधूपरिग्रहे यान्ति; अर्यमन्, भगः, अस्मान् संयुञ्ज्याताम्; देवाः सौम्यं गार्हस्थ्यं ददतु। वरुणस्य पाशात् त्वां विमोचयामि, येन सविता त्वां सौम्यः बबन्ध; सत्यस्य आसने, शुभकर्मणां लोके, अखिला, त्वां पत्या सह स्थापयामि।