सर्वदिशोऽस्मिन्नेव परमेश्वरेण, सर्वतोदृशा सर्वतोमुखेन, सर्वतोबाहुपादेन च, उभाभ्यां बाहुभ्यां पक्षाभ्यां च वात्यनिलेन, एकेनैव देवेन दिवं पृथिवीं च सृजता, जगतः सृष्टिक्रमः प्रवर्तते स्म। किं तद् वनं, कः स वृक्षः यस्मात् दिवं पृथिवीं च समुत्कृत्य निर्मितवन्तः? मनीषिणः मनसा तद् विचिन्वन्ति, यस्मिन्न् सर्वे लोकाः प्रतिष्ठिता इति। तव, विश्वकर्मन्, सदा निवासाः यः परः, यः अवरः, यः मध्ये स्थितः, तान् स्वमित्रेभ्यः हविषि ब्रूहि, स्वयंजाते, आत्मनं पूजयन्, रूपेण वर्धमानः। हविषा वर्धमानः, पृथिवीं दिवं च आत्मनं पूजय, विश्वकर्मन्। अन्ये जनाः अस्मान् परितः मूढा भवन्तु; अत्र तु दातारः प्रज्ञवन्तः अस्माकं सन्तु। अद्य वयं वाचस्पतिं विश्वकर्माणं शीघ्रबुद्धिं स्पर्धायाम् आवहाम, सः सर्वं हविः प्रातिगृह्णातु; सुभगः, शुभकृद्, अस्माकं साहाय्याय स्यात्। सः प्राज्ञः, दृष्टिपितरः, मनसा घृतं जज्ञान, नम्रः सन्। यदा द्वे अन्ते प्रथमं दृढे कृत्ये, तदा दिवं पृथिवीं च व्यनयत्। विश्वकर्मा मनसा, अधरं परित्यज्य, स्रष्टा, विधाता, परः, द्रष्टा चाभवत्। तेषां कामाः हविभिः सह यत्र सप्तर्षयः, एकश्चोपरि वर्तते, तत्र रमन्ते। सः एव अस्माकं पिता, जनिता, नियन्ता च, यः निवासान् सर्वान् लोकांश्च वेद; सः एव देवतानां नामकर्ता एकः। तं प्रति अन्ये लोकाः अन्विष्यन्ति। तस्मै प्राचीनाः कवयः, पूर्वसूतयः, धनानि अददन्, यथा दातारं प्रति। तमसि च ज्योतिषि च, तानि भूतानि सम्यक् स्थापयामासुः। सः दिवः परतः, पृथिव्याः परतः, देवेषु महत्सु च यः परः। किम् गर्भं आपः प्रथमं धारयन्, यत्र सर्वे देवाः समागताः? तम् एव गर्भं आपः प्रथमं धारयन्, यत्र सर्वे देवाः समवेताः। अजस्य नाभौ स्थितम्, यत्र सर्वे लोकाः प्रतिष्ठिताः। यूयं तं न जानाथ, यः एतानि सृजति; अन्यत् एव उदितम्। तमसा आच्छन्नाः, विप्रलप्तवाचः, ये अप्रतीतजीविताः, ते स्तोत्राणि जपन्तः विचरन्ति। मन्युं वज्रायुधं शरायुधं च, यस्य प्रबलता सर्वमानुषान् अतिक्रामति, तं वयं तव साहाय्येन, बलिनः विजयीभूताः, शत्रून् मित्रांश्च जयेम। मन्युः इन्द्रः, मन्युः एव देवः, मन्युः होता, वरुणः, सर्ववित् अग्निश्च। जनाः मन्युम् उपासते; हे मन्यो, त्वं तपसा सह अस्मान् रक्ष। आगच्छ, हे मन्यो, महतोऽपि महान्, तपसा सहायेन शत्रून् हन्य। रिपुघ्न, विघ्ननाशक, राक्षसविनाशक, सर्वं धनं अस्मभ्यं यच्छ। त्वं, हे मन्यो, अजेयबलः, स्वयंजातः, ज्वलनः, प्रतिरोधनाशकः; त्वं सर्वजनस्य स्वामी, बलवान् विजयी च; युद्धे अस्माकं बलं स्थापय। अहम् अशक्तः, दैवविहीनः, त्वां प्राज्ञं बलिनं मन्युम् इच्छामि। निश्चयहीनः सन् त्वां याचामि—आगच्छ, मम देहम् बलवत्तरं कुरु। अत्रास्मि, समीपं आगच्छ, सर्वज्ञ; हे मन्यो, वज्रधारिन्, मां प्रति मुखं कुरु। शत्रून् हन्मः; उत्तिष्ठ, आह्वानं शृणु। दक्षिणतः आगच्छ, मम सहायकः भव; विघ्नानि बहूनि नाशयाव। मधो भागं तुभ्यं ददामि—गूढं प्रथमं सह पिबाव। त्वया सह, हे मन्यो, रथे आरोहन्, हृष्टः, मारुतैः सहितः, नराः तीक्ष्णबाणाः, आयुधिनः, वह्निवत् प्रज्वलन्तः, अग्रे यान्तु। यथा वह्निः, हे मन्यो, प्रज्वलन्, बलवान् भव; सेनापतिः भव, हे विजयी। शत्रून् हत्वा, धनं वितर, बलं मापय, वैराणि नुद। शत्रुषु बलवान् भव, हे मन्यो; भञ्ज, पिष्ट्वा, सम्पूर्णतः नाशय। तव उग्रबलं प्रवर्तितम्; त्वं स्वामी, अनुज्ञातान् नय। त्वं एव, हे मन्यो, बहून् अपि जयसि; प्रतियुतां सेनां युद्धाय नय। त्वया सह, वयं सत्यवाचः वदामः, तव सहाय्येन जयशब्दं निर्मिमः। इन्द्रवत्, हे मन्यो, युद्धविजयी अस्माकं स्वामी भव; तव प्रियम् नाम स्तुमः, तव उद्गमं जानिमहि। तव बलात्, सहज, वज्रशरधारिन्, त्वम् अजितशक्ति, परं तेजः धारयसि। तव निश्चयेन, हे मन्यो, अस्मान् त्राहि; बहुप्रार्थित, महद् धनं मुमोच। संयुक्तं पूर्णं धनं अस्मभ्यं दत्तम्—वरुणश्च मन्युश्च। शत्रवः, भयभीता, पराजिताः निवर्तन्ताम्। सत्येन पृथिवी धृता, सूर्येण द्यौः धृता। आदित्या ऋतेन तिष्ठन्ति, सोमो दिवि प्रतिष्ठितः। सोमेन आदित्या बलवन्तः, सोमेन मह्यां पृथिवी धृता। नक्षत्रेषु मध्ये सोमः स्थितः। यः पिबति, तेन सोमः इति मन्यते, यदा सोमा पिण्ड्यन्ते। किन्तु यं सोमं ऋत्विजः जानन्ति, तस्मात् कोऽपि न अश्नाति। आवृतैः संरक्षितः, बर्हिषा रक्षितः, सोमः सुरक्षितः। त्वं शृण्वन् अश्मान् स्थितः, त्वां कोऽपि नाश्नाति। यदा देवाः त्वां पिबन्ति, हे सोम, तदा त्वं पुनः पुनर् पूर्यसे। वायुः सोमस्य रक्षिता, मासाः तव रूपम्। रैभ्या सखी, नाराशंसी परिचारिका। सौभाग्यवती सूयार्या गीतैः विभूषिता वसनं धारयति। चित्रा आसन्दः, चक्षुरा अनुलेपनम्। द्यावापृथिवी पात्रम्, यदा सूर्यां पत्ये ददुः। ऋचः साम्नि प्रत्यूहः, कुरीरः आच्छादनम्, मन्त्राः बन्धनानि। सूर्यायाः अश्विनौ वराः, अग्निः नेता। सोमः वरः, अश्विनौ वरौ। सूर्यां पत्ये ददाति, सविता तां आशीर्भिः दत्तवान्। तस्याः मनः अक्षः, द्यौः छदिः। दीप्ताश्वाः वाहनानि, यदा सूर्यां स्वगृहं प्राविशत्। ऋक् साम्ना गोः युग्मं युक्तम्, गीतैः सहितम्। तव श्रोत्रं निर्मितम्, दिवि मार्गः स्थाप्यः। तेजस्वि चक्रं तुभ्यं कृतम्, प्राणः अक्षं प्रेरयत्। सूर्यां मनसा रथेन आरोहन्तीं पत्ये प्रयच्छन्तीं। सूर्यायाः रथाय सविता योकं प्राहिणोत्। गावः अयुक्तेषु ताडिताः, श्वेतयोः मध्ये स्थिताः। यदा अश्विनौ पृच्छन्तौ त्रीचक्रे सूर्यायाः रथे आगतम्, सर्वे देवाः तद् अजानीयुः; पूषा, पुत्रः, पितरौ अवृणोत्।