इन्द्रः पुरा नमुचिं दासं मखस्युं च, यः मुनिं प्रति मायां चकार, तं निजघान। सः मनवे मार्गान् सुखान् कृतवान्, यथा रथाय पन्थानं समं करोति। नाम्ना च तेजसा च, इन्द्रः सर्वान् अतिक्राम्य, ऐश्वर्यं स्वहस्ते स्थापयत्; तस्य बलं देवा आनन्दन्त, सः गम्भीराणि वनानि अपि विजिग्ये। यदा तस्य चक्रं आप्सु स्थाप्यते, तदा तस्मै मधुना आच्छादनं विततम्। यत् पृथिव्याम् स्थिरं, यत् गावः दुग्धं वहन्ति, तत् सर्वं ओषधीषु स्थापयत्। केचन वदन्ति—"सः अश्वात् आगतः," "सः बलस्य जातः,"—एवं केचित् चिन्तयन्ति। तदा क्रोधः उत्पत्य गृहेषु स्थितः, यतः इन्द्रः जातः स्वं जन्म वेद च। पक्षिणः विहङ्गमाः, ऋषयः महात्मानः, इन्द्रं समेयुः, भक्त्या न प्रमाद्यन्तः। तमः अपाकुरु, दृष्टिं प्रयच्छ, बन्धनात् मुक्तं धनं यथा विमोचयेत्, तथा अस्मान् विमोचय। कदाचिद् अहं स्तोत्रेण वा, चिन्तया वा, यज्ञैः वा, उभे लोकौ समर्चयामि; वा युद्धे धनवन्तः शीघ्राः वा, वा श्रुतिसम्पन्नाः, तान् आह्वये। तेषु महाबलः दिवं आह्वयति, श्रीमन् पृथिवीं प्रति गच्छति; यत्र देवा पश्यन्तः शुभाय कर्म कुर्वन्ति, यत्र स्वशक्त्या द्यौः स्थानं ददाति। एषा स्तुतिः तेषां अमृतानां ये द्रविणं ददति नम्राय, तेषां कृते; ते यः चिन्तां यज्ञं च साधयन्ति, तान् वयं वसूनां धनं शीघ्रं ददातु। तं दूरं देशं प्रति इन्द्रस्य पुत्राः प्रयन्ति, ये विशालां गव्यां पृथिवीं तरितुम् इच्छन्ति; ते बहवः एकेन प्रयत्नेन, महतीं सहस्रधारां दुहन्ति। शचीव, इन्द्रं सहायं कुरुत, अजितं, शत्रून् संग्रामे जयन्तम्; सः दातारः, महावीर्यवान्, सुवीर्यशाली, वज्रधारः स्तुत्यः अस्ति। यदा इन्द्रः वृत्रहाः प्राचीनानि श्रेष्ठानि नामानि गृहीत्वा, बलेश्वरः पूरुपुत्रः जातः, तदा तम् आह्वयेम, कर्म साधयितुम्। अथ कविः सूर्यगृहे आपां परमे महत्त्वं घोषयति। सप्त सिन्धवः त्रिधा प्रवहन्त्यः, तासु शीघ्रः सिन्धुः सर्वान् शक्त्या अतिक्रामति। वरुणः ते पन्थान् उद्घाटयति, हे सिन्धो, यदा त्वं तरङ्गैः धावसि; भूमेः स्कन्धेन, शिखरेण, गतासि, गतिमती श्रेष्ठा भूत्वा। दिवि शब्दः प्रतिध्वनति, भूम्यां समुत्थाय; सा अनन्तबलं दीप्त्या सृजति। यथा मेघात् वर्षा गर्जन्ति, तथा सिन्धुः आगता वृषभवत् गर्जति। त्वां मातरः वत्सवत् धावन्ति, गावः दुग्धार्थिन्यः इव रोरुवन्त्यः। संग्रामे राजेव, त्वं ताः नेतुम् अर्हसि; त्वं धावन्ती कञ्चित् न परित्यजसि। गङ्गा, यमुना, सरस्वती, शुतुद्री, परुष्णी, मम स्तुतौ सन्नद्धाः स्युः; शृण्वन्तु असिक्नी, मरुद्वृद्धा, वितस्ता, अर्जिकीया, सुषोमा च। त्रिष्टामा, सुसर्तु, रसा, श्वेता, कूभा, गोमती, क्रुमु—एतेन रथेन, हे सिन्धो, युज्यन्ते, महाशक्तयः सन्तः। सा नदी शीघ्रा, दीप्तिमती, महती, जरा वहन्ती, लोकान् चालयन्ती। सा नदी, अच्युतपन्था, विघ्नान् अपोहति, दिव्यरूपाणि दर्शयन्ती, यथा शुभा अश्वाः। नदी अश्ववती, रथवती, शोभायुक्ता, सुवर्णमयी, सुशिल्पिता, बलसम्पन्ना; सा रोमशा, युवा, साध्वी, मधु वहन्ती। नदी अश्विनोः समं रथं योजयति; तेन स्पर्धायां विजयिनी भवति। तस्याः महत्त्वं अद्य स्तूयते—अच्युतं, शोभनं, दीप्तिमत् च। आगच्छन्तु मरुतः, प्रातःकालेन बलसम्पन्नाः; इन्द्रः, मरुतः, युगपद् उभे लोकौ आवृत्य धारयन्तु। यथा अह्निश्च रात्रिश्च अस्मान् अनुगच्छतः, तथा स्थानं, गृहं, ज्योतिर्मार्गं प्रयच्छन्तु। तं श्रेष्ठं सोमपेयम् आसज्यताम्; यथा कुशलः सारथिः अश्मा रसं निःसारयति। हे महात्मानः, विजयम्, वीर्यं, महद् धनं, शीघ्राय बुद्धिं च प्रयच्छन्तु। स एव सोमः तस्मै निःस्रुतः, यथा प्राचीनं मनवे मार्गः कृतः; गोष्ठे, अश्वगृहे, यज्ञस्थले, यजमानाः तम् इच्छन्ति। असुरान् अपसारय, विनाशकान् विदारय, दुरितं निवारय, मूढत्वं अपाकुरु। अस्मभ्यं सर्ववीर्यं धनं पातय, हे देवाः; हे अश्मनः, गीतं भारताय वहन्तु। दिवः अपि, तेजस्विषु अपि, वायोः, सोमात्, अग्नेः, पितृभ्यः, सर्वतः, भवन्तः श्रेष्ठाः। अश्मनः यशसा बलवत्यः अस्मभ्यं स्फोतन्तु; स्वरेण दिवि घोषयन्तु। यत्र पुरुषाः मधु इच्छन्ति, घोषयन्तः, यत्नवन्तः। अश्मनः सोमं निःसारयन्ति, सारथयः इव; ते रसं स्पर्धायै निःसारयन्ति। ते स्तनं दुहन्ति; पुरुषाः हस्तैः हविः सज्जयन्ति। एते पुरुषाः, विधिविदः, जाताः; यूयं अश्मनः, इन्द्राय सोमं निःसारयत। प्रतिदेवस्थानं, पृथिव्यां च, यजमानाय धनं निःसारयत। यथा मेघात् वर्षा, तथा तेषां वाचः धनं सृजति; यथा ऋत्विजः हविषा, यज्ञे कुशलाः। मरुतां स्तोत्रमिव, स्तुत्याः भवन्ति; तेषां गणं स्तोष्यामि, तत्र तव तेजः प्रकाशते। युवानः स्वशोभायै भूषां कुर्वन्ति, मरुतां इव, बहुषु रात्रिषु दीप्ताः; दिव्यपुत्राः, न निरुद्धाः, आदित्याः, न कदापि क्लान्ताः। ये दिवि पृथिव्यां च सूर्यवत् प्रकाशन्ते, आत्मशक्त्या, मेघान् निवारयन्ति। बलवन्तः, यशस्विनः, राजानः इव, निर्दोषाः, युवानः इव, सदा अग्रगामिनः। युष्माकं अन्तः, आपां शयने, न किञ्चित् विकलितम्, न महद् भिद्यते। सर्वं यज्ञः समीपं गच्छति, हविषा, यथा मित्राः सभायां संगच्छन्ति। युष्मान् युगानि युक्तानि, रश्मिभिः दीप्तानि, प्रभया, प्रातःकाले; गरुत्मद्भिः स्वशोभायुक्तैः, तीक्ष्णैः, यातृभिः, शीघ्रैः, सर्वव्यापिभिः। यदा मरुतः, दूरात्, संवरणस्य महद् धनं वहन्ति; दानस्य वसूनां विज्ञाय, द्वेषं अपि दूरात् नयन्ति। यः, अग्न्युदये, मरुतां यजते, अमानुषवत्, सः धनसम्पन्नः, सुतेजाः सुतः विन्दति; सः देवसंरक्षणे भवतु। ते यज्ञेषु अर्हन्ति, ताः शक्तयः, आदित्यनाम्ना कृपणाः; ताः अस्माकं रथकामान् धियः पालयन्तु, यज्ञकर्मणि महत्त्वेन गच्छन्त्यः, मुदमानाः। यथा प्रेरिताः ऋषयः चिन्तया, स्वराजानः, यथा देवाः यज्ञैः, जाग्रतः; यथा राजानः दीप्ताः, यथा निर्दोषाः युवानः मनुष्येषु। अग्निवत् दीप्तिमन्तः, सुवर्णवक्षसः; वातवत् स्वयुजः, सदा प्रवृत्ताः; वृद्धवत् प्राज्ञाः, श्रेष्ठमार्गदर्शिनः, सुश्रयाः, सोमवत् सत्यव्रताः। वातवत् शीघ्राः, चलन्तः, गच्छन्तः; जिह्वावत् दीप्तिमन्तः; वीरवत् सज्जिताः, बलवन्तः; पितृस्तोत्रवत् दातारः। रथनाभिचक्रवत् स्थिराः; संग्रामे वीरवत् जयिनः; युवानः इव, घृतसिक्ताः; गायकवत्, मधुरया ऋचया गायन्तः। एवं ऋषयः, देवाः, सिन्धवः, मरुतः, इन्द्रः च, स्वस्वैः महत्त्वैः, कर्मभिः, स्तुतिभिः च, जगत् आनन्दयन्ति, तमः अपाकुर्वन्ति, धनं ददाति, मार्गं प्रकाशयन्ति।