त्रयो देव्योऽस्मिन्स्वस्तिकुर्वणे कुशे समुपविशतु, यं वयं श्रेयांसं कृतवन्तः, सुषमणं तासां कृतेऽर्पितम्। ताः देव्यो घृतवत्यः, नराणां सुविदितान् हविः सम्यक् प्रतिगृह्णन्तु। त्वष्टः, यदा सौन्दर्यं धारयन्, अङ्गिरसोभिः सह सम्बद्धः, देवयानानां पन्थानः विदित्वा, धनदः सन्, अस्मभ्यं द्रविणं ददातु, उदारः सन्। वनस्पते, त्वं मेखलया देवाँ इह नेतु, पन्थानः विदित्वा; देवः हविः मधुकरोतु; द्यावापृथिव्यौ मम आहुतिं वहतां। अग्ने, वरुणं हविरर्थं आनीय, इन्द्रं दिवः, मरुतः अन्तरिक्षात्; सर्वे पूज्या अमृताः देवास् कुशे समुपविशतु, स्वाहा-शब्देन मोदन्ताम्। बृहस्पते, यदा ते प्रथमा वाचं ससृजुः, नामानि ददुः, यद् उत्तमं तेजिष्ठं तेषां मध्ये, तत् प्रेम्णा तेषु गुह्यं निहितम्। शुद्धीकृत्य इव चलनी, यत्र धीमन्तः मनसा वाचं ततान; अत्र मित्राः मैत्रीबन्धून् प्रजानन्ति, तेषां शोभा वाचि निवेशिता। यज्ञेन वाक्पथं अनुयन्तः, ऋषिषु प्रविष्टां वाचं प्राप्नुवन्; तां गृह्य, बहुधा वितरन्ति, सप्त ऋषयः तस्यां संयुज्यन्ते। कश्चित् पश्यन् अपि वाचं न पश्यति; कश्चित् शृण्वन् अपि तां न शृणोति। सा वाक् स्वयम् एव तस्मै प्रकटते, यथा शोभना पतिव्रता स्वपतेः समुपविश्यते। सदा त्वं मित्रे स्थिरा इति वदन्ति; प्रतिद्वन्दिनां मध्ये अपि तं न हिंसन्ति। सा धेनुः मायया विचरति; सः वाकं शृणोति, या फलहीना, पुष्पहीना। यो मित्रं सखायं त्यजति, सः वाचि भागं न प्राप्नोति। सः शृणोति अपि, व्यर्थं शृणोति; धर्मपथं न जानाति। मित्राः नेत्रैः श्रोत्रैः च समाना अपि, मनसः वेगेन विषमा अभवन्। केचित् स्नातवत् समीपस्थाः, अपरे तटस्थाः दूरस्थाः इव दृश्यन्ते। यदा मित्राः हृदया एकीकृत्य, मनसः वेगेन रूपिता, ब्राह्मणाः इह विज्ञानतः पृथक् भवन्ति; ब्राह्मणाः युष्मासु चरन्ति। ये न समीपं गच्छन्ति, न दूरं यान्ति, न ब्राह्मणाः, न सोमक्रियाः, ते, वाचं दुष्टया समीपं गमयन्तः, अज्ञानाः सन्तानस्य, भ्रान्तिं जालं तन्तुते। सर्वे तस्याः यशसि मोदन्ते, मित्रः मित्रेण सभायाम्। ये पापं नुदन्ति, पोषयन्ति, अमृतं श्रेयः स्पर्धिनां लभ्यते। त्वं स्तोत्राणां वृद्धिं पोषयः; गायतं शक्वरीषु गायसि। ब्राह्मणः जन्मविद्यां वदति; त्वं यज्ञस्य छन्दो मिमीसि। अधुना प्रज्ञया देवानां जन्मानि वदेम; स्तोत्रेषु यः पश्यति, सः उत्तरकाले अपि जानाति। बृहस्पतिः एतानि ततान, यथा तक्षकः कराभ्यां; देवानां पूर्वे काले, असतः सत् अजायत। देवानां प्रथमे काले, असतः सत् अजायत; तदा दिशः अजायन्त; उर्ध्वं विततम् अन्तरिक्षम्। उर्ध्वात् अन्तरिक्षात् पृथिवी अजायत; दिशः अजायन्त। अदितेः दक्षः अजायत; दक्षात् अदितिः व्याप्ता। अदितिः एव अजायत; दक्षः, या तव दुहिता। तस्याः देवाः अजायन्त, अमृतस्य सखायः। यदा देवाः आप्सु स्थिताः, गम्भीरं समुत्क्षोभन्त, तदा नृत्यन्त इव तीक्ष्णं रजः अपाकृष्यत। यदा देवाः तपसा लोकान् अपूरयन्, तदा सागरस्य अन्तः सूर्यं गूढं त्वं वहसि। अदितेः अष्टौ पुत्राः तस्याः शरीरे अजायन्त। देवाः सप्तभिः अगच्छन्; मार्ताण्डं त्यक्तवन्तः। सप्तभिः पुत्रैः अदितिः पूर्वं युगं गतवती; सन्तत्यै मृत्यवे च, मार्ताण्डं पुनः आनीय। बलवान् वीर्याय, तेजसे, रमणीयः, उत्साहयुक्तः, गर्वशाली अजायत। मरुतः इन्द्रं अत्र वर्धयन्ति, यदा माता वीरं गर्भे अधत्त। ये शत्रवः उपविशन्ति, युक्त्या अपि, इन्द्रस्य स्तुतिभिः वर्धिताः; परन्तु प्रसूता इव, तस्य महता पदेन तमः नयन्ति, तेषां अपत्यं गर्भात् निष्क्रान्तम्। तव पादौ प्रथितौ, यदा जयाय प्रस्थितः; अत्र अपि बलवन्तः वर्धन्ते; इन्द्र, त्वं सहस्रं सालावृकान् निहन्ति, अश्विभ्यां सह वीर्यं वर्धयसि। एकसंकल्पेन यज्ञाय त्वं शीघ्रं गच्छसि, अश्विनौ मित्रवत् वहसि; उभयोः पात्रयोः, इन्द्र, सहस्रं धारयसि, वीरौ अश्विनौ महादानौ ददतः। ऋतेन हृष्टः, सन्तत्यै, सुहृद्भिः सह, इन्द्र, कामं प्राप्नोति; एभिः बलैः त्वं दस्युं मायया उपयातः, रक्तमिष्राः विघ्नात् अपसृताः। प्राचीननामानः अपि, वासिनः, इन्द्र, त्वया अपसारिताः, यथा त्वं उषसो अपसारयसि; ऋषिभिः सुहृद्भिः च, उत्साहेन, त्वं गतवान्, तैः च शत्रून् निहन्ति। नमुचिं मखस्युं च त्वया निहतौ, दासं यः ऋषये मायां चकार; मनवे मार्गान् सुखान् कृतवान्, यथा रथाय पन्थानं शमयति। इन्द्र, त्वं एतान् नाम्ना च बलात् च अतिक्रान्तवान्; राज्यं तव हस्ते स्थापयः; देवाः तव बलं मुदन्ति; गम्भीरं वनं त्वया निगृहीतम्। यदा तस्य चक्रं आप्सु स्थाप्यते, तदा तस्य मधुच्छदः वितन्यते; यत् पृथिव्यां स्थिरम्, यत् गावां दुग्धम्, औषधीषु त्वं स्थापयः। केचित् वदन्ति, 'अश्वात् सः आगतः,' वा 'बलात् जातः'; केचित् एवं कल्पयन्ति; क्रोधः उदपद्यत, गृहेषु स्थितः, यतः इन्द्रः अजायत, स्वजननं जानाति। पक्षिणः, ऋषयः, इन्द्रं समुपजग्मुः, भक्तौ न प्रमादिनः; तमः नुद, दृष्टिं दा, अस्मान् बन्धात् मुक्त्वा धनं यथा विमुक्तम्। यद् अहं रत्नानि स्तौमि, वा मनसा इच्छामि, वा यज्ञैः उभे लोकौ; यद् वा शृण्वतः धनिनः युद्धे, वा यः श्रवणाय प्रसिद्धः। तेषु महाबलः दिवं आह्वयति, तेजसा पृथिवीं प्रति गच्छति; यत्र देवाः पश्यन्तः शुभाय कर्म कुर्वन्ति, यत्र स्वबलैः द्यौ स्थानं कल्पयति। अयं स्तोत्रं तेषां अमृतानां, ये दीनाय धनं ददति; ते, ये मनसा च यज्ञेन च साधयन्ति, वसूनां धनं शीघ्रं अस्मभ्यं ददतु। दूरं तं देशं प्रति, इन्द्रस्य पुत्राः प्रयन्ति, ये विशालां गोमतीं पृथिवीं तर्तुम् इच्छन्ति; ते बहवः पुत्राः, एकेन प्रयासेन, महतीं सहस्रधारां दुहन्ति। शचीवत्, इन्द्रं सहायं कुरुत, अजितं, युद्धे शत्रून् निगृह्य; उदारः, दातारः, सुमेधाः मघवा, वृत्रहन् वज्रिणम्। एवं ऋचः श्रुता इति।