द्वे आविविशताम्, एकं तु परं स्थितम्। गावः तु अनृतस्य वार्ये निहिताः आसन्। अत्र ब्रहस्पतिः तमसि ज्योतिर्गविषन्, त्रयोषां उषसां आविरभावं चकार, ताः चाविष्कृतवान्। पश्चिमे दुर्गे स्थिते, स समुद्रात् त्रयाणि एकदा विवृञ्चन्, दुर्गं विदार्य, ब्रहस्पतिः दिवः स्यान्निर्ह्रादमिव गर्जन्, उषसम्, सूर्यं, गावः, ज्योतिः चाविन्दन्। इन्द्रः वलम्, गवां रक्षकं, हस्तेनेव स्वननाद् आहतवान्। स तु नवनीतवद् धनं इच्छन्, पाणीन्स्त्रासयन्, गावः मोचयामास। सत्यैः तेजस्विभिः सहैव, स शक्तिभिः आयसि दुर्गं विदार्य, ब्रह्मणस्पतिः महावृषभैः, विशिष्टैः सह, स्वेदस्य तापेन धनं वितरन्। ते सत्यबुद्धयः, धेनूनां पतिं चिन्वन्तः, चिन्तया युध्यन्तः, ब्रहस्पतिम् परस्परं स्तुवन्तः, उषसः स्वयुजः मोचयामासुः। तम् शुभैः चिन्ताभिः स्तुवन्तः, सभा मध्ये सिंह इव गर्जन्तः, ब्रहस्पतिं महान्तं, विजिगीषुम्, सर्वेषु स्पर्धासु संपूजयेम। यदा सः सर्वरूपं वसु विजिग्ये, तदा दिवः परं स्थानं निनादयामास। ब्रहस्पतिं महान्तं स्तुवन्तः, विविधाः सन्तः, तेजः स्वधनं वहन्ति स्म। दीर्घायुषः सत्यं नः वरं दत्त, यं च गायकोऽपि स्वधया सहायते। सर्वाणि वैराणि परित्यजेम, दिवा पृथिव्या च यद्वयं इच्छामः तत् शृणोतु। इन्द्रः स्वमाहात्म्येन, महावृत्रस्य शीर्ष्णि गर्जन्, अहिं हत्वा सप्त सिन्धूंश्च मोचयत्, देवैः सहितः, दिवं पृथिवीं च नः अपालयत्। यथा खगाः उन्नीयमानाः आत्मानं रक्षन्ति, तेषां स्वराः दुर्बलानां इव निनादन्ति। पर्वतात् जाताः, गर्जन्तः, हर्षमापन्नाः, स्तोत्राणि ब्रहस्पतिम् उपयान्ति। अङ्गिरसः गावः सह यत्नेन तम्, भगमिव आर्यमणम् नेतुम् अयन्त। समित्यां मिथुनमिव मित्रः संयुनक्ति; हे ब्रहस्पते, स्पर्धायां बलं नः प्रयच्छ, हे शिघ्रगामिन्। याः होतारः, अतिथयः, दीप्ताः, सुवर्णवर्णाः, निरमयाः, ताः ब्रहस्पतिः पर्वतात् निष्क्रामयामास, यथा यवस्य तुषं निष्क्रान्तम्। सः स्रवत् सत्यस्य मधु स्रोतः अपातयत्, सूर्यः दिवः इव ज्वलनं प्राक्षिपत्; ब्रहस्पतिः शिलात् गावः उद्धृत्य, पृथिव्याः त्वचं विदारयामास, यथा आपः आच्छादनं विदारयन्ति। सः ज्योतिषा अन्तरिक्षस्य तमः अपोह्य, यथा वातः गोपालं आपः प्रजाहितुं प्रेरयति; ब्रहस्पतिः वलम् अन्वेषणाय, वात इव मेघं विचालयन्, गावः प्रादर्शयत्। यदा ब्रहस्पतिः अग्नेः तापेन च स्तोत्रैः च, लोभिनः वलस्य दुर्गं विदारयामास, तदा सः संवृतं गृहीत्वा, जिह्वया इव लिलिहानः, उषसां निहितं वसु प्रकाशयामास। ब्रहस्पतिः एव तेषां गोपायिनां नामानि वेद, यः गृहेषु निहिताः आसन्; यथा अण्डस्य कञ्चुकं विदार्य, सः पर्वतात् उषसः स्वशक्त्या प्रादर्शयत्। ते मधु दृष्टवन्तः, संवृतं, रक्षितं, मत्स्य इव जलाश्रये स्थितम्; ब्रहस्पतिः गर्जन्, तद् दारयामास, यथा दर्वी वृक्षात् कम्प्यते। सः ज्योतिः, अग्निं च प्राप, तमः च स्तोत्रेण अपोह्य, ब्रहस्पतिः वलधेनोः शरीरात् मज्जानं गृहीत्वा, यथा अंगात् संधिं गृह्णाति। यथा हिमेन पत्राणि वृक्षात् पतन्ति, एवं ब्रहस्पतिः, निर्दयः, वलात् गावः अपाहरत्; अकृत्रिमं चकार, यथा सूर्यः उषसा पृथक् उदिते। यथा पितरः नभसि ताराः अलंकुर्वन्ति, कृष्णाश्वः श्वेतचिह्नैः युक्तः इव, रात्रौ तमः, दिवा ज्योतिः स्थापयन्ति; ब्रहस्पतिः शिलां विदार्य, गावः प्रादर्शयत्। एषः कर्म, बलिनाम् अर्चनाय, यः प्राचीना अनुसरन्, ब्रहस्पतिः गावः, अश्वैः, वीरैः, नरैः च, दीर्घायुषः नः ददातु। शुभा अग्नेः, वध्र्यश्वस्य नेतृता, प्रिया, श्रेयसी; यदा सख्याः गणाः तम् अग्रे प्रज्वालयन्ति, घृतं हविषा, सः तेजस्वी, अव्ययः दीप्तिमान् भवति। घृतं अग्नेः, वध्र्यश्वस्य वृद्धिः; घृतं तस्य आहारः, बलं, प्रियं; घृतेन प्रज्वलितः, सः विस्तीर्णः, तस्य धारा सूर्यस्य इव दीप्तिमती। यत् मनुः, अनीकः, सुमित्रः च त्वं, अग्ने, संधाय ददुः, तत् पुनर्नवम् अस्तु; धनैः सह प्रकाशस्व, स्तोत्राणि गृहाण, अस्मासु बलं कीर्तिं च ददातु। यं वध्र्यश्वः प्राचीनः संधाय आहूतवान्, अग्ने, तं हविर्गृहाण; अस्माकं रक्षिता भव, आत्मानं पालय, यत् तव दानं तद् अस्मासु रक्ष। शोभस्व, हे वध्र्यश्व, रक्षिता च भूयाः, मा मानवः रिपुः त्वां जयेत्; वीर इव, सदा अग्रगामी, हे सुमित्र, अद्य वध्र्यश्वस्य नाम प्रकीर्तयामि। पर्वतेन त्वं वसु विजिग्ये, दासार्यौ शत्रूञ् अपजयः; वीर इव, सदा पुरुषेषु अग्रगामी, अग्ने, त्वं युद्धे नेता असि। दीर्घसूत्रः, महाप्रचुरः अग्निः, सहस्रगु, शतप्रवणः, कुशलः; दीप्तेषु दीप्तः, मानवैः शुद्धः, सुमित्रेषु, देवयजेषु च प्रज्वलति। त्वयि, हे जातवेदः, धेनुः मधुरं दुग्धं ददाति, यथैकत्र, वत्सेन रुदता; त्वं दातारः कुशलैः मानवैः, अग्ने, सुमित्रैः, देवयजैः च प्रज्वल्यसे। अमृताः देवाः, हे जातवेदः, तव महत्त्वं, हे वध्र्यश्व, घोषयन्ति; यदा त्वं पृच्छसि, मानवाः गणाः आगच्छन्तु, यतः त्वया सह बलिनः विजिग्युः। यथा पितरः पुत्रं अङ्के वहन्ति, तथा वध्र्यश्वः त्वां, अग्ने, उपासीत; हर्षेण संधानं गृह्णन्, कनिष्ठ, त्वं पूर्वान् अपि महतः रक्षः। अग्निः, वध्र्यश्वस्य सदा विजयी, सोमपैः पुरुषैः शत्रून् अपजयत्; विरोधेऽपि, त्वं, तेजस्विन्, शत्रुम् अदहः, दर्पिणं च अपातयः। एषः वध्र्यश्वस्य अग्निः, वृत्रघ्नः, प्राचीनात् कालात् श्रद्धया स्तुत्या च प्रज्वलितः; अस्माकं वा अपत्यं, परेषां वा, अस्माभिः सह, हे वध्र्यश्व, शत्रून् अपि जहीहि। अग्ने, एष मे संधानं गृहाण; हविषि तुष्टिं कुरु, पवित्रे; पृथिव्याः विशालायाम्, शुभदिने, उत्तिष्ठ, हे प्राज्ञ, देवयज्यः। देवानां दूतोऽत्र प्रथमं आगच्छतु, नराशंसः च, सर्वरूपाश्वैः सह; ऋतेन पन्था, श्रद्धया, प्राज्ञः, देवेषु श्रेष्ठः, हविर्वान् आगच्छतु। जनाः, सदा श्रेष्ठं दूतम् इच्छन्तः, अग्नये हविषा यजन्ति; श्रेष्ठैः अश्वैः, सुप्रयुक्तेन रथेन, देवान् आनय, होतारं भूत्वा उपविश। देवैः प्रियं, विस्तीर्णं, गन्धवद्, अस्मासु विस्तरं कुर्यात्; शान्तचित्तः, हे देव, बर्हिषि, हे इन्द्रस्य अग्रज, देवांश्च आहूय यजस्व। दिवः शिखरं स्पृश, अथवा मित्या पृथिव्याम् विस्तरं कुरु; दीप्तानि द्वाराणि, महिमा, दिव्यं रथम्, सारथ्याः महत्तरं वहन्तु। दिव्याः कन्याः, कौशलिनी उषसः च रात्रिः च, स्वस्थानं उपविशन्तु; देवाः, दीप्तमानाः, समागताः, भाग्यायां गोदोहने उपविशन्तु। उत्तानशिलाः, प्रज्वलितः अग्निः, अदितेः गुह्ये प्रियस्थानम्; ऋत्विजः, यज्ञजः, अस्मिन्यज्ञे, ये श्रेष्ठज्ञाः, अस्मभ्यं वसु ददातु।