स्वर्गमपि पृथिवीं च, ऋतेन सह, आपः ओषधीः वनस्पतींश्च यज्ञार्हान् समुत्पादयन्। देवा मध्ये दिवः प्रकाशमयं व्योम विस्तार्य, तत्रैव स्वस्वरूपाणि समरचयन्। दिवं धारयन्तः ऋभवः सुव्रताः, वाताः, पर्जन्यश्च महावज्रिणः, एते सर्वे देवाः यज्ञस्य साहाय्यं कुर्वन्ति। आपः ओषधयश्च अस्माकं स्तोत्राणि वहन्तु; भगो दाता बलवान् च आवाहनं मम गृह्णीयाताम्। समुद्रः, नद्यः, दिशः, व्योम, एकपादपुत्रः, वज्रधरः, आपः च—एतेषां मध्ये अहि बुध्न्यः मम वचांसि शृणोतु, सर्वे च देवाः, ऋषयश्च। हे मनवः, वयं भवाम दिव्यानां प्रीयाय; यज्ञमार्गे नः नेतारः भवत। आदित्या, रुद्राः, वसवः—एते दातारः—इमे स्तोत्राणि प्रेरयन्तु। दैवाः होतारः, प्रथमपुरुषाः, सन्मार्गे प्रियतरेणानुगच्छामि। क्षेत्रस्य स्वामिनं समीपस्थं च वयं इच्छामः; अमृतासः सर्वे देवाः अस्मभ्यं दानानि ददतु। वसिष्ठाः पितृवत् वाक् अकल्पयन्; देवा अपि स्तोत्रकामाः सन्तः, ऋषिवत् शुभाय यजन्ते। यथा बान्धवाः तुष्टाः, इच्छां पूरयन्तः, एवं देवाः, आपदं नः अपाकुरुत। वसिष्ठः अमृतान् देवान् पूजितवान्, ये सर्वेषु लोकेषु व्याप्य स्थिताः। ते नः आजुं विस्तीर्णां रक्षां ददतु; सदा नः अश्विनः इव पालयन्तु। पितरः एषां दिव्यानां ज्ञानं समासाद्य, सप्तशिरसम् ऋतेन जातम्। तेन चतुर्थं विश्वरूपं पुत्रं ससर्ज; तस्मात् इन्द्राय स्तोत्रं समुत्पन्नम्। ऋतं वदन्तः, सम्यग्ज्योतिष्मन्तः, दिव्यपुत्राः, असुरस्य वीराः, आंगिरसाः, धियं पालयन्तः, यज्ञस्य प्रथमं स्थानं मनसि धारयन्ति। हंसाः इव सहचरैः सह वदन्तः, पाषाणबन्धनानि भिन्दन्तः, बृहस्पतिः उच्चैः ननाद; सः गीतिं विससर्ज, धियं समुच्चैः गायन्। द्वौ विवृत्तौ, एकः परं स्थितः; गावः अनृतस्य अन्तरे निहिताः। बृहस्पतिः तमसि ज्योतिः इच्छन्, त्रिः उषसः प्रावर्तयत्, स एव ताः प्रकाशयत्। पाश्चात्ये दुर्गे विदार्य, सः त्रयः सागरात् अपाकृष्य, बृहस्पतिः दिवः इव ननाद, उषसम्, सूर्यं, गावः, ज्योतिः च प्राप्नोत्। इन्द्रः वलम्, गोपालकं, हस्तेन इव वज्रेण जघान। सः घृतवतीं संपदं इच्छन्, पाणीन् रोरुवन्, गावः विमुक्तवान्। सत्यैः तेजस्विभिः सहैव, सः लौहदुर्गं शक्तिभिः विदारयत्। ब्रह्मणस्पतिः बलवद्भिः वृषभैः, प्रियतमैः, स्वेदतापेन धनानि वितरन्। सत्यचेतसः, ते गवां स्वामिनं धियाः यत्नेन अन्वेष्टुम्। बृहस्पतिः, परस्परं स्तुत्वा, उषसः स्वयुजः विमोचयत्। शुभैः भावैः तम् उन्नमयन्तः, सभायां सिंहः इव ननादन्, वयं बृहस्पतिं महाबलिनं, विजयं, सर्वेषु स्पर्धासु पूजयामः। यदा सः विश्वरूपं धनं प्राप, दिवः उच्चस्थानानि निनादयत्। बृहस्पतिं महाबलिनं स्तुवन्तः, विविधाः, तेजः स्वं वहन्तः। सत्यम् आयुः दीर्घाय नो अस्तु; यः स्तोत्रकारः तं अपि त्वं दानैः सहायसि। सर्वे द्वेषाः परित्यक्ताः स्युः; द्यावापृथिव्यौ सर्वं यद् वयं इच्छामः, शृणुताम्। इन्द्रः महावीर्येण, महापन्नगस्य शीर्षे वज्रं ननाद। सः अहिं हत्वा, सप्त नद्यः विमोचयत्; देवैः सह, द्यावापृथिव्यौ अस्मान् अपालयताम्। पक्षिणः इवोत्पतन्तः, आत्मानं रक्षन्तः, तेषां स्वरः दुर्बलानाम् इव श्रूयते। पर्वताज्जाताः, ननादमानाः, उत्सवेन, स्तोत्राणि बृहस्पतिं प्रति यान्ति। अंगिरसः गावः अन्विष्य, भगवत् आर्यमा इव तम् नयन्ति। सभायाम् यथा दम्पती, मित्रः संयुनक्ति; हे बृहस्पते, स्पर्धायां नः बलं दा, शीघ्रगामिन्। यज्ञपत्नीः, अतिथीन्, सुवर्णरूपिणीः, निष्कलुषाः—बृहस्पतिः पर्वतात् अपाकरोत्, यथा यवस्य चूर्णात् धान्यं विविनक्ति। सः प्रवहन्, मधुमतीं ऋतस्य स्रोतः अपातयत्; सूर्यः स्वर्गात् इव ज्वालां प्राक्षिपत्। बृहस्पतिः, पाषाणात् गावः उद्धृत्य, पृथिव्या आवरणं विदारयत्, यथा आपः आवरणं छिनत्ति। तेजसा सः तमः व्योम्नः अपाकरोत्, यथा वायुः गोपालं आपः अपसारयति; बृहस्पतिः वलं मेघं इव विक्षिप्य, गावः प्रावर्तयत्। यदा बृहस्पतिः, अग्नितापेन स्तोत्रैः च, लोभिनः वलस्य दुर्गं विदारयत्, तदा तदावृतं जग्राह, यथा जिह्वा रसां लिलिह्याद्, उषसां गुह्यं धनं प्रकाशयत्। केवलः बृहस्पतिः तेषां नामानि वेद, ये गायकाः, स्वगृहे निहिताः; पक्षिणः अण्डस्य कवचं भिन्दन् इव, सः उषसः पर्वतात् प्रकाशयत्। ते मधु दृष्टवन्तः, गुह्यं रक्षितम्, मत्स्यः जलस्थः इव असहायः; बृहस्पतिः ननादन, तद् द्रुमात् चमसं चालयन् इव, अपाकरोत्। सः ज्योतिः प्राप, अग्निं प्राप, स्तोत्रेण तमः अपाकरोत्; बृहस्पतिः वलस्य गावः शरीरात् मज्जां जग्राह, यथा अङ्गात् सन्धिं गृह्णीयात्। यथा शीतलेन पत्राणि तरोः पतन्ति, तथैव बृहस्पतिः, अनृणः, वलस्य गावः अपाकरोत्; सः यद् पुनर्न न कर्तव्यम्, सूर्य उषसा च पृथक् उदिते इव, तद् अकरोत्। यथा पितरः नक्तमिन्दिवः ताराभिः व्योम अलंकरोति, कृष्णः अश्वः श्वेतैः चिह्नैः इव, ते रात्रौ तमः, दिवा ज्योतिः स्थापयन्ति; बृहस्पतिः पाषाणं विदार्य, गावः प्रकाशयत्। एष कर्म, महतां नमस्करणम्, यः प्राचीना अनुगच्छति; बृहस्पतिः गावः, अश्वैः, वीरैः, नरैः सह, दीर्घायुः अस्मभ्यं ददातु। शुभा अग्नेः नेतृता, वध्र्यश्वस्य, प्रिया, शुभदा; यदा मित्राणि कुलानि तं अग्रे सन्तप्यन्ति, घृताहुतिं आहूय, सः नित्यं दीप्तिमान् भवति। घृतमेव अग्नेः वर्धनम्, वध्र्यश्वस्य; घृतं तस्य आहारः, बलं, प्रियं च। घृतेन प्रज्वलितः, सः विस्तीर्णो भवति, तस्य घृतधारा सूर्यवत् दीप्तिमती। यत् मनुः, अनीकः, सुमित्रश्च अग्नये सन्दधुः, तद् पुनः पुनः भवतु; सः धनं दीप्तिमान्, स्तोत्राणि गृह्णातु, अस्मभ्यं बलं, कीर्तिं च ददातु। यं वध्र्यश्वः प्राचीनः अग्नौ आहूतिं ददौ, स त्वं अग्ने, इदं गृहाण; अस्माकं त्राता, रक्षकश्च भूत्वा, तव दानं अस्मासु पालय। श्रेयसी भव, वध्र्यश्व, रक्षकश्च; न त्वां मानवाः रिपवः जयन्तु। वीरवत्, नित्यं अग्रे गच्छन्, सुमित्र, अहं वध्र्यश्वस्य नाम कीर्तयामि। पर्वतेन सह त्वं धनानि अवापः, दासान् आर्यांश्च विजेषि; वीरवत्, नित्यं अग्रे गच्छन्, अग्ने, युद्धे नेता असि। दीर्घसूत्रः, बहुधनः अग्निः, सहस्रगु, शतपतिः, कुशलः; दीप्तिमान् दीप्तिमत्सु, मानवैः शुद्धः, सुमित्रेषु, देवयजिषु, सः ज्वलति। त्वयि, जातवेदः, धेनुः मधुरं दुग्धं ददाति, यथा वत्सेन संयुक्ता गर्जन्ती; त्वया मानवैः दातृकौशलैः, अग्ने, सुमित्रैः, देवयजिषु, त्वं प्रज्वलसि। अमृतासः देवाः, जातवेदः, तव महत्त्वं वध्र्यश्वस्य वदन्ति; यदा त्वं पृच्छसि, मानवाः आगच्छन्तु, त्वयि बलिनः सह त्वं विजितवान्। एवं, ऋतेन सृष्टे विश्वे, देवानां महिम्ना, बृहस्पतेः बुद्ध्या, इन्द्रस्य वीर्येण, अग्नेः तेजसा च, तमः अपाकृत्य, ज्योतिर्वितर्य, गावः विमोच्य, अमृतं यशः च प्राप्य, सम्यक् यज्ञमार्गे, सर्वे देवाः, ऋषयः, मानवाः च, द्यावापृथिव्योरनुग्रहेण, दीर्घायुः, बलं, कीर्तिं च प्राप्नुयाम।