कश्चन तं परमं न प्राप्नोति, यथा द्यौरिव दीप्त्या प्रकाशते; सावर्यस्य हविः सरितामिव प्रसारितम्। सेवकाः अपि स्वकर्मसु गोरक्षणे च समाहिताः अस्मान् सम्मानितवन्तः; तुर्वशः च यदुश्च माम् स्तुतवन्तः। यः नेता सहस्रदातृ अस्ति, स न हानिं प्राप्नुयात्; मनोः हविः सूर्येण सह यत्नं कुर्यात्; ये सावर्यस्य देवाः, ते दीर्घमायुः ददतु, यत्र वयम् अक्लान्ताः विजयं प्राप्नुमः। ये दूरात् मनुना प्रियं प्राचीनं विवस्वतः जन्म इच्छन्ति, ये ययातेश्च नहुषस्य च बर्हिषि उपविशतः, हे देवाः, ते अस्माकं पक्षे वदन्तु। सर्वाणि वः नामानि, यज्ञानि च, स्तुत्याय पूज्याय च; ये अदितेः, आपः, पृथिव्याः च जाताः, इह मम आह्वानं शृणुत। येभ्यः मातरः मधुरं क्षीरं सिञ्चन्ति, सोममिव पोष्यं, द्यौः, अदितिः, बर्हिः च; ते आदित्या, स्तोत्रबलिनः, महान्तः, अस्माकं हिताय हर्षं वहन्तु। मानुषदृष्ट्या, अच्युतया, पूज्यया, ते महान्तः देवाः अमृतत्वं अयच्छन्त; तेजसा युक्ताः, अनृत्यराः, पापरहिताः, दिवः उच्चेषु स्थिताः, अस्माकं हिताय। ये समृद्धाः, यज्ञे आगताः, अबाधिताः, दिवि निवासं स्थापितवन्तः; तान् अहम् आदित्याः, अदितिं च, भक्त्या स्तौमि, अस्माकं कल्याणाय। को वा तं स्तोमं स्तोष्यति, यं यूयं देवाः प्रीयध्वे, यं मर्त्याः यच्छन्ति? को वः यज्ञं रमणीयं करिष्यति, महाजाताः? यूयं अस्मान् दुःखात् तारयन्तु, अस्माकं हिताय। येभ्यः मनुः प्रथमतः सप्तहोत्रैः अग्निं चित्त्वा यजनं अकरोत्, हे आदित्या, अस्माकं अभयं शरणं दत्त, मार्गान् सुखान् कुरुत, कल्याणाय नयत। यूयं, विश्वस्य राजानः, स्थावरजङ्गमस्य चिन्तनीया; अस्मान् कृताकृतात् पापात् रक्षन्तु, हिताय पालयन्तु। युद्धेषु वयं इन्द्रं आह्वयामः, सुलभं, दुःखहरं, ऋतं; अग्निं, मित्रं, वरुणं च सहाय्याय; भगं, द्यावापृथिवी, मरुतश्च, हिताय। वयं पृथिवीं दिवं च अनायासेन आरोहाम, विस्तीर्णं शरणं, अदितेः शुभया नेतृत्त्वेन; दिव्यं नौकं, दीप्तं, पापरहितं, सततप्रवाहं, कल्याणाय आरोहाम। सर्वे पूज्या देवाः, अस्माकं सहाय्याय वदन्तु; पापात्, रिपुभ्यः च रक्षन्तु। सत्येन आह्वानेन वः, श्रुत्कर्णान्, सहाय्याय, कल्याणाय आह्वयामः। सर्वं व्याधिं, अमंगलं, अनिष्टं, दरिद्रतां, अहितं च दूरं कुरुत; द्वेषं च दूरं कुरुत; विस्तीर्णं शरणं अस्माकं दत्त, कल्याणाय। यम् यूयं आदित्या शुभया नेतृत्त्वेन नयथ, स न हन्यते, सर्वतः संपद्यते, धर्मेण संततिं जनयति; स सर्वं पापं अतिक्रम्य कल्याणम् आप्नोति। यं यूयं देवाः बलस्पर्धायां रक्षथ, यं मरुतः धनार्थे पालयन्ति, यं इन्द्रः प्रभाते विजयी रथे आनयति, स वयं अनायासेन आरोहाम, कल्याणाय। मार्गेषु, वनान्तरेषु, आप्सु, संज्ञानेषु च अस्माकं कल्याणं भूयात्; गर्भे, प्रसवे च; हे मरुतः, वित्ते अस्माकं कल्याणं कुरुत। या कल्याणता श्रेष्ठा, विस्तीर्णे पन्थाः आगच्छति, सा अस्मान् गृहे, क्षेत्रे च पालयतु; बलवती, देवैः संरक्षिता भूयात्। एवं प्लतेः पुत्रः सर्वान् आदित्यान्, अदितिं च, मनसा महयामास; यूयं अमृतपुरुषैः सह, एष जनः दिव्येन आयुषा स्थितिं कुर्यात्। देवानां कस्मिन्सभायां श्रुत्कर्णस्य नाम सन्मान्यं करिष्यामः? को दयालुः स्यात्, को अस्मान् सुखं दास्यति, कस्य साहाय्यं आगमिष्यति? संकल्पाः, हृदि चित्तानि, कामाः, अशाः सर्वतः स्पर्धन्ते; अन्यः कोऽपि देवेषु न अस्ति, येन अनुग्रहम् इच्छेयम्; मम कामाः तेषु एव प्रवृत्ताः। यद्यहं नरान्, पूषाणं, अग्निं देवानां प्रज्वलितं, सूर्यं, उषसः, चन्द्रमसः, यमं दिवि, त्रितं, वातम्, उषसं, रात्रिं, अश्विनौ स्तौमि। बृहस्पतिः कस्य गीत्याः, स्तोत्रस्य, उत्तमस्य स्तोमस्य च बलवान् अभवत्? अज एकपात्, सुलभाहुतिः, अनन्तः सर्पः, हविं शृणोतु। जन्मनि, विधानं, दक्षस्य आज्ञायां, मित्रवरुणौ राजानौ आह्वीयते; अर्यमन् बहुरथः, यस्य पन्थाः अनिरुद्धः, सप्तहोत्राः विविधरूपेण जाताः। ये शीघ्राः, सावधानाः, बलवन्तः, मित्रवन्तः, दानशीलाश्च, तेषां आह्वानं शृण्वन्तु; ये स्वबलात् सहस्रं विजयं लब्धवन्तः, ये महद् धनं सभासु जिगृहुः। स्तोत्रैः वायुम्, रथे युक्तं, पूषाणं च मित्रं कुरुत; तौ हि, दिव्यस्य सवितुः शक्त्या, मनस्विभिः, एकचित्तैः सह, संकल्पं युनक्तः। त्रिसप्त महान्ति सिन्धवः, आपः, वृक्षा, पर्वतान्, वह्नौ आह्वयामः; तन्वी, विचरन्ती, सभायां धारयन्ती—रुद्रेषु रुद्रं, रुद्रियं आह्वयामः। सरस्वती, सरयू, सिन्धुश्च, तदीयैः तरङ्गैः, महता वीर्येण, समृद्ध्या च अस्माकं क्षेत्रे आगच्छन्तु; दिव्याः आपः, मातरः, पोषिण्यः, घृतवतीः, मधुमतीः क्षीरं सिञ्चन्तु, स्तोत्रं गायन्तु। महती माता, विस्तीर्णं द्यौः, अस्माकं श्रुणोतु; त्वष्टा दिव्यैः सन्ततिभिः, पितरश्च वाक्यं श्रुण्वन्तु; ऋभुक्षणः, वजः, सारथिः, भगः, शंसा च, आनन्दमिच्छतां नः पालयन्तु। मधुमती सभा, पितुः गृहवत्, अस्माकं वासस्थानं भूयात्; रुद्राणां, मरुतां च उत्तमा स्तुतिः अस्माभिः सदा सह अस्तु; पशुभिः वयं जन्येषु कीर्तिमन्तः स्याम; समृद्ध्या देवैः सदा संयुक्ताः स्याम। या प्रज्ञा, या यूयं मरुतः, इन्द्रः, देवाः, वरुणः, मित्रः च अस्मभ्यं दत्तवन्तः, ताम् आपूर्यत; यथा धेनुं पयसा पूरयन्ति; भवतः अस्माकं गीतानि रथे वहिष्यथ। मरुतः, यूयं अस्माकं स्वजनान् इव निश्चितवन्तः; यत्र नाभौ प्रथमं संमिलाम, तत्र अदितिः अस्माकं वंशं स्थापयतु। हे द्यावापृथिवी, महान्त्यौ, मातरौ, देवी, जन्मना देवेषु पूज्ये, यूवं उभे लोकौ धारयथः, सर्वं बिभ्रथः; पितृभिः सह बहूनि बीजानि सिञ्चथः। तेषां होतृत्वं सर्वं वाञ्छितं प्राप्नोति; बृहस्पतिः दातृश्रेष्ठः, दानशीलः; यत्र अश्मा मधुरं शब्दं करोति, तत्र प्राज्ञाः, प्रेरिताः, महत्त्वं चिन्तया इच्छन्ति। एवं ऋषिः, महाबलः, सत्यान्वेषी, धनदः, स्तोत्रैः, चिन्तया च, दिव्यं जन्म जीवन्तं कृतवान्। एवं प्लतेः पुत्रः सर्वान् आदित्यान्, अदितेः प्राज्ञान्, स्तौति; यूयं प्रभवः, अमृतपुरुषैः सह, दिव्यं वंशं जीवितेन स्थापयन्तु। अग्निः, इन्द्रः, वरुणः, मित्रः, अर्यमन्, वायुः, पूषा, सरस्वती, एकत्वेन; आदित्या, विष्णुः, मरुतः, स्वरभानुः, सोमः, रुद्रः, अदितिः, ब्रह्मणस्पतिः च। इन्द्राग्नी, वृत्रहणौ, सत्ये अधिपती, परस्परं प्रेरयन्तौ, एकरूपेण; मध्यं लोकं बलात् पूरयन्ति; सोमः घृतदीप्तः तयोः महत्त्वं वर्धयति। येषां महिमा महान्, दोषरहिताः, तान् स्तोत्रं प्रेषयामि; ते सत्यविदः, सत्यवर्धकाः; ये आपां, समुद्रस्य, विभवानां च स्वामिनः, ते अस्माकं सख्यस्य प्रीतिं ददतु।