सः देवैः सह संयुक्तः, आपोभिः समन्वितः, सुमित्रः, श्रद्धया स्तोत्रैः च पूजितः, गीतैः वर्धमानः, वचोभिः समभिवर्धितः, अधुना उज्ज्वलायाः धेनोः क्षीरं समीपं गच्छति। भगवन्तः देवाः, एकचित्ताः, अस्माकं साहाय्यार्थं महान्तः भूत्वा, बलसम्पन्नाः भवन्तु। ये यज्ञप्रसाददातारः, स्वच्छन्दगमना, स्थिरा, प्राज्ञाः, अच्युताः च, ते अस्मान् पालयन्तु। ये यज्ञेन हविषा च संयुक्ताः इन्द्रस्य सख्यं च अमृतत्वं च अन्विच्छन्ति, तेषां आङ्गिरसः श्रियं ददातु। हे प्राज्ञाः, मानुषं दानं गृह्णीत। ये पितरः, सत्येन, वर्षवृत्ते गवां निरोधनं विदार्य, तेषां आङ्गिरसः दीर्घायुष्यम् ददातु। हे प्राज्ञाः, मानुषं दानं गृह्णीत। ये सत्येन सूर्यं उदीरयन्त, मातरं पृथिवीं च द्यां च प्रसारयन्त, तेषां आङ्गिरसः श्रेष्ठं सन्ततिं ददातु। हे प्राज्ञाः, मानुषं दानं गृह्णीत। एषः स्वगृहे मधुरया वाचा वदति, हे देवपुत्राः, मुनयः, तद्वाक्यं शृणुत। आङ्गिरसः उत्तमं स्तोत्रं ददातु। हे प्राज्ञाः, मानुषं दानं गृह्णीत। विविधरूपिणः ते मुनयः, अग्निं परितः जाताः, कम्पमाना अन्तरात्मना, आङ्गिरसः पुत्राः अभवन्। ये विविधरूपिणः अग्निं च द्यां च परितः जाताः, नवगवाः दशगवाश्च आङ्गिरसः, देवेषु पूज्यतमाः, मान्याः अभवन्। इन्द्रेण सह ते वाजिनं गवां समृद्धिं प्रेषयन्ति, अश्विनौ च। अष्टकर्णा, सहस्रदातृकाः, देवेषु कीर्तिं वितन्वन्ति। अधुना एषः मनुः जातु, शिशुरिव उत्थातु; यः सहस्राणि दातुम् इच्छति, शतं अश्वान् च एकस्मिन्नेव काले। तम् न कश्चन प्राप्नोति, यथा द्यौः स्वप्रभया। सावर्ण्यस्य हविः नदीव प्रवहति। सेवकाः अपि स्वकार्येषु, गोरक्षणे च, अस्मान् पूजयन्ति। तुर्वशः यदुश्च माम् स्तुवन्ति। सहस्रदातृकः नायकः न आपदं प्राप्नुयात्। मनोः हव्यं सूर्येण सह यजेत। सावर्ण्यस्य देवाः दीर्घायुष्यम् ददातु, यत्र वयं श्रान्ताः अपि वाजिनं लब्धवन्तः। ये दूरात् मनोः प्रियं पुरातनं विवस्वतः जन्म अन्विच्छन्ति, ये ययातेश्च नहुषस्य दर्भे उपविष्टाः, ते देवाः अस्माकं पक्षे वदन्तु। सर्वाणि वः नामानि स्तुत्यानी पूज्यानी च, हे देवाः, यज्ञकर्माणि च। ये अदितेः, आपाम्, पृथिव्याः जाताः, तेषां वः आह्वानं शृणुत। यत्र माता मधुरं क्षीरं सिञ्चति, अमृतं पुष्टिदं, द्यौः, अदितिः, दर्भः च; ते आदित्याः स्तोत्रबलेन महान्तः, अस्माकं सुखाय आनन्दं वहन्ति। मानुषदृष्ट्या, अचला, पूज्या, ते महादेवाः अमृतत्वं अन्विच्छन्ति; ज्योतिषा युक्ताः, अनृतरहिताः, पापरहिताः, स्वर्गे उच्छ्रिताः सुखाय वसन्ति। ते राजानः, सुपोषिताः, यज्ञे आगताः, अवध्याः, स्वर्गे निवासं स्थापयन्ति। तान् अहं श्रद्धया स्तुत्या च आह्वयामि, आदित्यान्, अदितिं, सुखाय। केन स्तोत्रेण यूयं, हे देवाः, तुष्यथ? केन यज्ञेन वः प्रीणयामः? सुमहान्तः भवन्तः, अस्मान् दुःखात् तारयन्तु, सुखाय। येभ्यः मनुः, सप्रज्वलिताग्निः, चित्तेन, प्रथमं सप्तऋत्विजः यजनं अकरोत्, हे आदित्या, अस्मान् अभयं शरणं दत्त; सुगं पन्थानं कुरुत, सुखाय नयत। यूयं विश्वस्य जगतः शासकाः, स्थावरजङ्गमस्य चिन्त्या, पापात् अपापात् च अस्मान् रक्षन्तु, सुखाय पालयन्तु। विग्रहेषु वयं इन्द्रं, सुलभं, दुःखनाशनं, दिव्यं धर्मिष्ठं आह्वयामः; अग्निं, मित्रं, वरुणं च सहायार्थं, भगं, द्यावापृथिवी, मरुतश्च सुखाय। पृथिवीं द्याम् च वयं अनामयेन आरोहाम, विस्तीर्णशरणेन, अदितेः शुभेन नेतृत्त्वेन; दिव्यं नौकं, प्रकाशमानं, पापरहितं, स्रवद्, सुखाय आरोहाम। सर्वे पूज्याः देवाः, अस्माकं पक्षे वदन्तु; पापात् शत्रुभ्यश्च अस्मान् पालयन्तु। सत्येन आह्वानेन वः आह्वयामः, शृण्वन्तः देवाः, सहायाय सुखाय च। सर्वं व्याधिं, अमंगलं, अहुतं, दरिद्रतां, अहितं, द्वेषं च, देवाः, दूरं नयन्तु; विस्तीर्णं शरणं दत्त, सुखाय। यः मनुष्यः, आदित्यानां शुभेन नेतृत्त्वेन, सर्वाणि दुःखानि अतिक्रम्य, अक्षतः, सर्वथा समृद्धः, धर्मेण सन्तानयुक्तः जायते, सः सुखी। यं देवाः बलस्पर्धायां रक्षन्ति, मरुतः धनलाभे रक्षन्ति, इन्द्रः प्रातः विजयी रथेन आनयति, सः अनामयेन सुखाय आरोहतु। पन्थासु अरण्येषु च अस्माकं सुखं भूयात्, आप्सु, प्रकाशे संज्ञायाम्, गर्भे, सुतौ, मरुतः, सुखं धन्याय दत्त। यत् श्रेष्ठं सुखं विस्तीर्णे पन्थसि, यद् वः प्रीत्या आगच्छति, तत् गृहक्षेत्रयोः अस्मान् रक्षतु, बलसम्पन्नं, देवैः संरक्षितं भूयात्। एवं प्लतेः पुत्रः सर्वान् आदित्यान्, अदितिं, चिन्तया महयति; यूयं स्वामिनः, अमृतैः सह, एष जनः दिव्येन आयुषा स्थातु। देवानां कस्य संज्ञां सभा मध्ये स्तुवेम? कः अस्मान् अनुग्रहीष्यति? कः अस्मान् सुखाय आनयिष्यति? कस्य सहायः अस्मान् प्राप्स्यति? इच्छाः स्पर्धन्ते, हृदि संकल्पाः स्पर्धन्ते, कामाः अन्विष्यन्ते, आकाङ्क्षाः सर्वतः पतन्ति; अन्यः कोऽपि देवेषु नास्ति यं वयं अनुग्राहयेम, मम कामाः तेषु एव पर्यवर्तन्त। यद्वा अहं नरान्, पूषाणम्, अग्निं देवैः प्रज्वलितं, गीत्या स्तौमि; सूर्यं, उषसः, चन्द्रमसं, यमं स्वर्गे, त्रितं, वातम्, उषसम्, रात्रिं, अश्विनौ च। कथं बृहस्पतिः प्राज्ञः कीदृशेन गीत्या, स्तुत्या, उत्तमेन स्तोत्रेण ववर्ध? अजो एकपात्, सुलभोपास्त्यः, अप्सु सर्पः, हविं शृणोतु। जनने, विधौ, दक्षस्य आज्ञायाम्, मित्रवरुणौ राजानौ आह्वीयन्ते; अर्यमाः, बहुरथः, यस्य पन्थाः अचिह्नितः, सप्त ऋत्विजः जन्मनि नानारूपाः। ये शीघ्राः, आवाहनाय सज्जाः, तेजस्विनः, सखायः, दानशीलाः, ते अस्माकं आह्वानं शृण्वन्तु; ये स्वबलं सहस्रं विजयं लब्धवन्तः, महद् धनं सभायाम् अपाहरन्। स्तोत्रैः वायुम्, रथे युक्तं, पूषाणं च मित्रं कुरुत; ते हि, दिव्यस्य सवितुः शक्त्या, चिन्तमानैः, एकचित्तैः सह, संकल्पं युञ्जते। त्रिः सप्त नद्यः, महान्त्यः आपः, वृक्षाः, पर्वताः, वयं अग्नौ पूजार्थं आह्वयामः। तनुका, विचरन्ती, सभायां धारयन्ती—रुद्रेषु रुद्रं, रुद्रियं आह्वयामः। सरस्वती, सरयु, सिन्धुश्च, तरङ्गैः सह, महता बलसमृद्ध्या अस्माकं क्षेत्रे आगच्छन्तु; दिव्याः आपः, मातरः, पोषदाः, घृतमधुक्षीरं सिञ्चन्तु—स्तुतिं कुर्वन्तु। महती माता, विस्तीर्णं द्यौः अस्माकं वचः शृणोतु; त्वष्टा दिव्यैः सन्ततिभिः, पिता च, अस्माकं वचः शृणोतु; ऋभुक्षणः, वजः, सारथिः, भगः, शंसा च अस्मान् रक्षन्तु, सुखकामान्।