एवं स ऋषिः, स्तुत्यः राजा, प्राज्ञः गायकः, स्वस्य सीमाम् अतीत्य जलानि तरति। सः शाखाभिः अग्निं कम्पयन्, चक्रवर्तुलमिव, शीघ्रगं चञ्चलमुत्साहयति। स एव द्विसीम्ना वैतरणा, यजमानः, नित्यदुघां धेनुमिव, अश्वमिव पिप्यति। यदा मित्रावरुणौ स्तोत्रैः संयुक्तौ, आर्यमाणः च ज्येष्ठैः रक्षिभिः सह, तदा सः कर्तव्यं करोति। सः बान्धवः मुनिः तव चिन्तनं दिवि न्यधात्, समीपस्थे नाभौ, गायकः तद् उद्घोषयति। सा नाभिः अस्माकं भूयात्, दूरं वा सन्निकृष्टं वा—अहं ताम् यथाकथञ्चित् अनन्तरं प्राप्नुयाम्। एषा मम नाभिः, अत्र मम आसनम्; एते मम देवाः, अहम् एतद् सर्वम्; द्विजः, सत्यस्य प्रथमजातः, एषा नवजातिका धेनुः स्वं पयः अददात्। तदा सौम्या चञ्चला दीप्तिमती भविष्यति, द्विप्रवर्तिनी, स्तुत्ये उत्सुका; यदा ऋजुलता, शिशुमिव जातः, माता दृढं नित्यवर्धमानं सुतं स्थापयति। ततः गावः कनायायाः नेतृत्वं अन्वयन्, कस्यचित् शुनः शब्धं अनुगम्य; शृणुत मे, दानशालिनः, अश्वहन्तुः स्तुतिभिः समृद्धाः, सत्यवदः। तस्मात्, हे इन्द्र, अस्माकं कृते प्रहारय, महाबलिन्, महाबाहो, महद् धनं प्राप्तुम्; रक्ष माम् उदार, वीरान् पालय; निश्चलः भव, हे हरिव, तव अनुग्रहेण। यदा राजानः धेनोः कृते स्पर्धन्ते, शरण्यु: कवये जरण्यवे धावति; प्रेरितः, प्रियतमः सः तेषां भवति, सः गच्छति वा, तैः सह तरति वा। तदा अस्य महात्मनः पूर्णत्वे वयं उच्चैः व्यर्थं कूजामः; शरण्यु: तस्य पुत्रः, अश्वः, त्वं मुनिः, त्वं कीर्तिमान्। यदि तव मैत्र्याय, तव गणाय, वयं भक्त्या स्तोत्रं दत्तवन्तः, यस्मिन् सर्वाः वाचः, साम्येन, संगच्छन्ति, यथा पूर्वे, दात्रे, सत्यवाचाय विजयाय। सः गायन्, देवैः सह, जलैः सह, सः शुभबान्धवः, श्रद्धया स्तोत्रैश्च; स्तुतिभिः वर्धताम्, वचोभिः—अधुना सः उज्ज्वलायाः धेनोः पयः उपैति। युष्मान्, आराध्यान् देवाः, एकचित्तान्, अस्माकं सहाय्याय महान्तः भवत; यूयं यः पुरस्कारान् वहथ, स्वेच्छया चरथ, स्थिराः, प्राज्ञाः, अच्युताः। ये यज्ञेन हविषा च इन्द्रस्य सौमित्र्यं अमृतत्वं च इच्छन्ति—अङ्गिरसः वः शुभं ददातु; मर्त्यदं दानं गृह्णीत, हे प्राज्ञाः। ये पितरः, सत्येन, वर्षे परिवर्तमाने, गोष्ठं विवृश्चन्—अङ्गिरसः वः दीर्घायुष्यम् ददातु; मर्त्यदं दानं गृह्णीत, हे प्राज्ञाः। ये सत्येन सूर्यं उदयन्तं कृतवन्तः, पृथिवीं दिवं च प्रसारयन्तः—अङ्गिरसः वः प्रजां ददातु; मर्त्यदं दानं गृह्णीत, हे प्राज्ञाः। एषः वः गृहे मधुरं भाषते, देवपुत्राः, मुनयः, तद् शृणुत; अङ्गिरसः वः उत्तमं स्तोत्रं ददातु; मर्त्यदं दानं गृह्णीत, हे प्राज्ञाः। ते नानारूपाः, गम्भीरे कम्पमानाः, अङ्गिरसः पुत्राः, अग्निं परितः जाताः। ये नानारूपाः अग्निं दिवं च परितः जाताः, नवधेनवः दशधेनवः अङ्गिरसः, श्रेष्ठाः, देवानां मध्ये पूज्यन्ते। इन्द्रेण सह, ते पुरस्कारसमृद्धं पशुं प्रेषयन्ति, अश्विनौ; अष्टशृङ्गाः, सहस्रदाः, देवानां मध्ये कीर्तिं कृतवन्तः। अधुना एषः मनुः जन्मनि प्राप्नुयात्, शिशुमिव उत्थायेत; यः सहस्राणि दातुम् इच्छति, शतं अश्वान् एकदा। न कश्चन तम् प्राप्नोति, दिवः तेजसा यथा; सावर्ण्यस्य हविः नदीव प्रसार्यते। सेवकाः अपि, स्वकर्मणि, गोपायनेन, अस्मान् पूजयन्ति; तुर्वशः यदुश्च माम् स्तुतवन्तः। यः सहस्रदः नेता, सः न पीडां प्राप्नुयात्; मनोः हविः सूर्येण सह स्पर्धयेत्; सावर्ण्यस्य देवाः दीर्घायुष्यम् ददातु, यस्मिन् वयं निरन्तरं पुरस्कारं अवाप्नुमः। ये दूरात् मनुना प्रियं प्राचीनं विवस्वतः जन्म इच्छन्ति; ये ययातेर् नहुषस्य च वेद्या उपविष्टाः, हे देवाः, ते अस्माकं कृते वदन्तु। सर्वाणि वः नामानि पूज्यानि स्तुत्यं च, हे देवाः, यज्ञक्रियाश्च; ये अदितेः, आपः, पृथिव्याः जाताः, मम आह्वानं शृणुत। यत्र माता अमृतं मधु पयः सिञ्चति—द्यौः, अदितिः, वेदिः; ते आदित्या, स्तोत्रबलिनः, महान्तः, अस्माकं कल्याणाय हर्षयन्ति। मानुषदृष्ट्या, अच्युतया, पूज्याः, महादेवाः अमृतत्वं इच्छन्ति; ज्योतिर्भिः स्थित्वा, अनृता, निष्पापाः, दिवि स्थिताः अस्माकं कल्याणाय। ते राजानः, पुष्टाः, यज्ञं आगत्य, अप्रतिघाताः, दिवि स्थानं स्थापयन्ति; तान् अहं श्रद्धया स्तुत्या च आह्वये, महादित्यान्, अदितिं, कल्याणाय। कः तं स्तोत्रं स्तोष्यति, यद् यूयं देवाः रोचध्वे, यत् मर्त्याः यजन्ति? कः वः यज्ञं रमणीयं करिष्यति, महाजाताः? अस्मान् दुःखात् तारयत कल्याणाय। येभ्यः मनुः, अग्निं प्रज्वाल्य, मनसा, सप्त होत्रैः प्रथमं यज्ञं कृतवान्—हे आदित्या, अभयं शरणं दत्त; मार्गान् सुलभान् कुरुत, कल्याणाय नयत। यूयं, विश्वस्य पालकाः, स्थावरस्य जङ्गमस्य च विचार्याः—रक्षत अस्मान्, कृतात् अकृतात् च पापात्, कल्याणाय पालयत। संयुगे वयं इन्द्रम् आह्वयामः, सुलभम्, दुःखनाशनम्, दिव्यम् ऋतावानम्; अग्निम्, मित्रं, वरुणम् च सहाय्याय; भगं, द्यावापृथिवी, मरुतश्च कल्याणाय। पृथिवीं दिवं च वयं विना विघ्नं आरोहाम, विशालया छायया, अदितेः सुशासनया; दिव्ये नौकायाम् आरोहम, दीप्तायाम्, निष्पापायाम्, नित्यप्रवाहायाम्, कल्याणाय। सर्वे देवाः, पूज्याः, अस्माकं सहाय्याय वदन्तु; पापात्, रिपुभ्यः च रक्षन्तु; सत्येन आह्वाननं कुर्मः, श्रुतवन्तः देवाः, सहाय्याय, कल्याणाय। सर्वं रोगं, अमंगलं, अयज्यं, दरिद्रतां, हानिकारकं च दूरं कुरुत; द्वेषं अस्माकं दूरं नयत; विशालां छायां दत्त कल्याणाय। यः मर्त्यः, आदित्यैः शुभेन नेतृत्वा, सर्वं दुःखं अतिक्रम्य, अक्षतः भवति, सर्वथा समृद्धिं प्राप्नोति, सः धर्मेण सन्तानं लभते। यं यूयं देवाः रक्षथ, स्पर्धायाम्, यं मरुतः रक्षन्ति, धनस्य प्राप्तौ, यं इन्द्रः प्रभाते विजयी रथे आनयति—वयं विना विघ्नं आरोहाम कल्याणाय। पथिषु, अरण्येषु च अस्माकं कल्याणं भूयात्, जलासु, दीप्तिसमाजे च; गर्भे च प्रसवे च अस्माकं कल्याणं भूयात्; हे मरुतः, धनस्य कल्याणं दत्त। या श्रेया: कल्याणं, विस्तीर्णपथे, या अनुग्रहेण आगच्छति, सा अस्मान् गृहेषु क्षेत्रेषु च रक्षतु; सा बलसम्पन्ना, देवैः रक्षिता भूयात्। एवं प्लतेः पुत्रः सर्वान् आदित्यान्, अदितिं, मनसा बृंहितवान्; यूयं स्वामिनः, अमृतैः सह, एषः जनः दिव्येन आयुषा स्थाप्यताम्।