ते स्वबलसमृद्धाः महाबलिनः स्वमहिम्ना वृद्धिम् आपन्नाः, दिवि स्थित्वा विस्तीर्णम् आसनम् अकल्पयन्। यदा विष्णुः हर्षपूर्णः वृषभः इव, प्रियतमे दर्भे पादं न्यधात्, तदा ते विहङ्गवत् तत्र समासेदुः। मरुतः युद्धकाङ्क्षिणः वीरवत् कीर्त्यर्थं स्पर्धमानाः सर्वभूतैः भीताः, भीषणरूपाणां नृपाणामिव, तेषां सम्मुखे मनुष्याः सन्त्रस्यन्ति। यदा त्वष्टा सुवर्णमयम् सहस्रधारम् वज्रं सुविश्वकृतम् अजनयत्, तदा प्राज्ञः इन्द्रः तद् गृहीत्वा वीर्यकर्माणि अकरोत्। तेन सः वृत्रं निपात्य, आपः समुद्रे अपासृजत्। मरुतः स्वबलात् मेघम् ऊर्ध्वं प्रेरयन्तः, स्थिरं पर्वतम् अपि विदारयन्तः, सोमस्य हर्षे तुर्यं नादयन्तः, कीर्तियुक्तानि कर्माणि अकुर्वन्। ते वक्रं मेघं तत्र प्रावर्तयन्, तृषितस्य गौतमस्य जलेन आपूरयन्। तेजस्विनः सहाय्येन आगत्य, प्रेरितस्य इच्छां दानैः तृप्तवन्तः। यः कश्चित् आनन्दकामः शरणार्थी अस्ति, यानि त्रीणि रक्षांसि यजमानाय, तानि अस्मभ्यं ददातु, हे मरुतः, अस्मासु धनं च वीर्यं च दत्त। यस्मिन् गृहे मरुतः, महद् व्योमस्य पुत्राः, निवसन्ति, सः मनुष्येषु सर्वाधिकः संरक्षितः भवति। यज्ञैः वा, प्रेरितस्य चिन्तया वा, हे हविर्धराः मरुतः, अस्माकं आह्वानं शृणुत। यस्य शीघ्रगाः प्रेरितान् अनुगच्छन्ति, सः पशुमन्तं गवां समूहं प्राप्नोति। तस्मै वीराय, सुषुम्नासने, दिवि सोमः स्तूयते, स्तोत्रेण हर्षेण च। सर्वे जनाः तस्य आह्वानं शृण्वन्तु, सूर्यः अपि धनकामः त्वरया तत्र गच्छतु। बहुषु शरदः, हे मरुतः, भवद्भिः सह जनानां सौभाग्यं वयं समनुभवेम। यं यजमानं यूयं यज्ञपथेषु रक्षथ, सः भाग्यशाली भवति। हे नरः, यः आनन्दकामः स्वेदमानः, बलवान् अस्ति, तस्य इच्छाः जानीत। यूयं सत्यवीर्यवन्तः, तद् ऐश्वर्यं प्रकटयत; असुरं विद्युत् प्रहारैः निहत। निहितं तमः दूरं कुरुत; यत् बाधते तत् सर्वं विक्षिप्य, प्रकाशं सृजत, यः बलवान् अस्ति। यूयं अग्रमुखाः, अग्रवीर्यवन्तः, तेजस्विनः, अचलाः, स्थिरगामिनः, स्वागताः, पुंसवन्तः, भूषणैः अलङ्कृताः, केचन उज्ज्वलाः वाजिनः इव दृश्यन्ते। यदा यूयं मरुतः कन्दरासु पक्षिणः इव धावथ, केनचित् पन्था, पात्राणि स्रवन्ति, रथेषु घृतं स्रवति, मधुवर्णं स्तुत्यं च। भूमिः कम्पते यदा यूयं रथान् युञ्जध्वे, तदा क्रीडमानाः, कम्पमानाः, तेजस्विन्यः पश्यन्त्यः, स्वयम् ऐश्वर्यं प्रकाशयन्ति। युवान् चतुर्दंष्ट्रः, स्वयम्भूः, बलसम्पन्नः, शक्तिभिः परिवृतः अस्ति; यूयं सत्याः, ऋणरहिताः, स्तुत्याः, अस्य स्तोत्रस्य रक्षकाः, महाशक्तयः। वयं पितुः प्राचीनं जन्म वदामः; सोमस्य जिह्वा द्रष्ट्या अग्रे गच्छति; यदा स्तोता इन्द्रं इच्छति, तदा योग्याः नामानि प्रतिष्ठन्ते। कीर्त्यर्थं, किरणैः आत्मानं मापयन्ति; रश्मिभिः, स्तोत्रैः, हर्षदायकाः; ध्वजिनः, शस्त्रपाणयः, शूराः, प्रियं मरुतां निवासं अवेदयन्। आगच्छन्तु मरुतः, तेजस्विनः, विद्युत्पूर्णरथैः, शूलैः, भूषणयुक्तैः अश्वैः; पक्षिणः इव, पोषणसमृद्ध्या, उत्तमकौशल्येन पतन्तु। रक्ताः, श्रेष्ठाः, हरिताः अश्वाः, रथैः शोभमानाः; सुवर्णाभरणमिव, तीक्ष्णकर्षुकैः, रथचक्राणि भूमिं ताडयन्ति। कीर्त्यर्थं, भवद्भिः गात्रेषु गणाः स्थापिता; धीराः इव, वेदन्याः; भवद्भ्यः, मरुतः, सुसन्तानाः, महाबलिनः, पर्वतम् अपि विदारयन्ति। लुब्धकाः भवतां दिवसान् परिवृत्य स्थिताः; एषा प्रज्ञा, एषा देवप्रेरणा, हे देवाः; गौतमाः, स्तोत्रैः प्रार्थनां कृत्वा, पातव्यं कूपम् उत्थापितवन्तः। एष युजनं भवता प्राप्तम्, हे मरुतः, यथा गौतमः भवद्भ्यः गीतवान्; दिव्यचक्रैः, लोहदन्तैः, शीघ्रैः, वराहरूपैः भवतां रूपाणि पश्यामः। एष भवतः अनुयायी, हे मरुतः, स्तुत्या गायति; वाणी, कौशलयुक्तः गायक इव, भवद्भ्यः वीर्यं स्तौति, भवद्गुणान् हस्ताभ्यां अनुयाति। सर्वतः शुभाः चिन्ताः अस्मभ्यं आगच्छन्तु, दोषरहिताः, विघ्नरहिताः, प्रस्फुटन्त्यः; देवाः नः सदा रक्षन्तु, वृद्धिं ददतु, प्रतिदिनं, दीर्घायुषः रक्षकाः। देवानां शुभा कृपा अस्मभ्यं सीधतु; देवदानं अस्मभ्यं अनुगच्छतु; वयं देवमित्रं समीपं गच्छेम; देवाः अस्मभ्यं जीवितं ददतु। प्राचीनया आह्वानया वयं भगं, मित्रम्, अदितिं, अक्षयं दक्षं, अर्यमणं, वरुणं, सोमं, अश्विनौ आह्वयामः; सरस्वती अस्मभ्यं सुखं कल्याणं च ददातु। वातः अस्मभ्यं सुखं आरोग्यं च ददातु; भूमिः जननी, द्यौः पितरौ तद् एव; सोमजातानि पेषणानि सुखं ददातु; अश्विनौ, महाबलिनौ, अस्माकं आह्वानं शृणुतम्। तम् ईशानं वयं आह्वयामः, यः चराचरस्य स्वामी, यः प्रज्ञां प्रेरयति; पूषा, पन्थानां वेत्ता, अस्माकं रक्षकः, अव्ययी कल्याणाय अस्तु। इन्द्रः कीर्तियुक्तः अस्मभ्यं कल्याणं ददातु; पूषा सर्ववित् अस्मभ्यं कल्याणं ददातु; तार्क्ष्यः, अविच्छिन्नचक्रः, अस्मभ्यं कल्याणं ददातु; बृहस्पतिः अस्मभ्यं कल्याणं ददातु। मरुतः, पृषत्यश्वाः, पृश्न्याः पुत्राः, सौभाग्यदायकाः, सभासु स्तुत्याः, आगच्छन्तु; अग्निजिह्वाः, सूर्यचक्षुषः, सर्वे देवाः सहाय्येन अत्र आगच्छन्तु। शुभं यद् अस्माभिः श्रोत्रेभ्यः शृणुमः, हे देवाः, शुभं यद् नेत्राभ्यां पश्येम, हे पूज्याः; दृढाङ्गाः, स्थिरशरीराः, स्तुवन्तः, देवैः निर्दिष्टं आयुः जीवेम। शतम् शरदः पश्येम, हे देवाः, यत्र अस्माकं शरीराणि न जीर्यन्ति; यत्र पुत्राः पितरः भवन्ति, न अस्माकं आयुः मध्ये छिद्येत। अदितिः द्यौः, अदितिः अन्तरिक्षम्, अदितिः माता, पिता, पुत्रः; सर्वे देवाः अदितिः, पञ्च जनाः अदितिः; अदितिः यत् जातम्, अदितिः जनयित्री। वरुणः, ऋजुगमना नेतु; मित्रः, वेदन्यः, नेतु; अर्यमन्, देवैः सह, नेतु। ते धनदाः, अक्षयाः, महाबलिनः; ते सदा ऋतं पालयन्ति। एवमेव ऋषयः मरुतां महिमानं, इन्द्रस्य वीर्यं, अदितेः सार्वत्रिकत्वं, सोमस्य स्तुत्यत्वं, सर्वेषां देवतानां सौम्यत्वं च गाथया, स्तुत्या, प्रार्थनया अनुशंसन्ति।