स्वर्गभूम्यौ सत्यस्य समीपे स्थिते, नित्ययुवत्यौ जननी शुभमावहताम्। यदि किञ्चित् पापं जातं स्यात्, तन्मूलं स्वर्गभूम्यौ पृथिवी च नयन्तु, किञ्चित् तस्य न शिष्यते। द्वौ त्रयश्चोषधयः व्योम्नि सञ्चरन्ति, एकैका पृथिव्याम्। यदि किञ्चित् पापं जातं स्यात्, स्वर्गभूम्यौ पृथिवी च तन्मूलं नयन्तु, किञ्चित् तस्य न शिष्यते। इन्द्रः तां गाम् अश्वं च पालयतु, यया उशीनराणां रथः नीतः। यदि किञ्चित् पापं जातं स्यात्, स्वर्गभूम्यौ पृथिवी च तन्मूलं नयन्तु, किञ्चित् तस्य न शिष्यते। वयं बलिनां सभां समुपागताः, ये महान्तः स्तुत्याः, तेषां समीपे श्रद्धां वहामः। तं प्रतिरोधरहितं, तेजस्विनं, बलिनं रथं वयं अन्विष्यामः, सत्यरथस्य स्वामिनं वाञ्छामः। यः शुद्धिसम्पन्नः जनान् महिषवत् अतिक्रान्तवान्, सः शस्त्रैः अपि विशुद्धः। यस्य विधानात् इक्ष्वाकुः प्रमुदितः समृद्धिं प्राप्नोति, पञ्च जनाः दीर्घायुषः स्वर्गे इव पुष्यन्ति। हे इन्द्र, त्वं सभायाम्, रथासने च राज्यम् धारय, यथा सूर्यः दिवि दृश्यते तथा। त्वं अगस्त्यस्य रक्ताश्वान् आपः योजयसि; त्वं पणीन् विजित्य, सर्वान् शत्रून् अतिक्रम्य, नृपः अभवः। अयं मातरं प्राप्तवान्, अयं पितरं, अयं जीवतः; एषः तव गमनं, हे सुभन्धो, प्रस्थितं, आगच्छतु। यथा त्रिभिः रश्मिभिः युगं बध्नन्ति, तथा अहं तव मनः आयुषे बध्नामि, न मृत्यवे, किं तु अक्षतायुषे। यथा एषा महती पृथिवी एतान् वृक्षान् धारयति, तथा अहं तव मनः आयुषे बध्नामि, न मृत्यवे, किं तु अक्षतायुषे। यद् मनः अहं यमात्, वैवस्वतात्, सुभन्धोः च आदत्तवान्, तत् आयुषे प्रतिददामि, न मृत्यवे, किं तु अक्षतायुषे। वातः अधस्तात् वाति, सूर्यः अधस्तात् अस्तं गच्छति, धेनुः अधस्तात् दुह्यते; एवं तव व्याधिः अधस्तात् पततु। एषा मे हस्तः दिव्या, एषा मे हस्तः अतिदिव्या, एषा सर्वौषधी, एषा स्पर्शे शुभा। एषा खलु तीक्ष्णा स्तुत्या वाच्, ब्रह्म वाक्, द्वयोः राज्ञोः मध्ये इच्छया शक्त्या च स्थितम्। तस्य पितरौ दातारौ रक्षतः, सः सप्त होतृन् वेद्याम् अवधीत्। सः दानाय जयाय च यत्नेन बलम् उपयुज्य, यज्ञैः वेदिं व्यमिमीत; सः उत्सुकः स्तुत्यां वाचं उच्चारयन्, आपवद् बीजं, इव स्रवतः प्रस्तरः। येषां हविषु मनः तीक्ष्णं कौशलात् प्रवरं भवति, शीघ्रं, ये बाणैः बलिनः उभौ भुजौ दिशः इव प्रसारितवन्तः। यदा कृष्णाः गावः मध्ये उपविशत, अहं त्वां आह्वये, हे अश्विनौ, दिव्यौ सुतपसौ; मम यज्ञे, मम हविषि आगच्छतम्, उत्सुकौ, माम् अविस्मरतम्, नेतारौ। दृढं तस्य वीर्यं कृतं, यं नरः न परित्यजन्ति; यः कन्यया वह्यमानः पुनः उद्धृतः, धारायाः आधारः। यदा मध्ये कर्म गूढं कृतम्, युवत्यां पितरम् इच्छन्त्यां; द्वे मनसी आदौ विविव्यते, सुसम्पन्नं बीजं गर्भे स्थापितम्। यदा पिता स्वकन्यायाम् बीजं सिञ्चति, ताम् इच्छन्, देवाः स्वयम्भुवः ब्रह्माणम् अकरोत, गार्हपत्यस्य स्वामिनं, व्रतस्य पालकं च। सः वृषभवत् स्पर्धायां फेनम् अपावर्तयत्, अन्ये अल्पबुद्धयः दूरं जग्मुः; दक्षिणा इव, दक्षिणा अपसृत्य, किंतु चित्री माम् अधारयत्। अग्निवत् शीघ्रश्च, उपब्दिः अभ्युपैति, नग्नवत् सन्निहितः सञ्जात अग्नेस्समीपे; सः इन्धनं, बलं च इच्छति, सः धारकः नित्यनूतनः वीर्येण जायते। नवग्वाः सत्यवाचः शीघ्रम् कनायाः सख्यं प्राप्तवन्तः, सत्येन संयुक्ताः; द्विगृहाः गोपालम् आगच्छन्, दातारः, स्थिरा, दुहन्तुम् इच्छन्ति। शीघ्रं कनायाः सख्यं नूतनतरं प्राप्तवन्तः, दानवत् सत्यं प्रवहति, तं अतिक्रम्य; शुद्धा रेखा येन त्वां उपेयुः, नित्यदुहां धेनुः, दीप्तिः, पयः अदुहत्। यदा पृथक् स्थिताः गावः पृष्ठतः परिचीयन्ते, एवं गायको हर्षेण भाषते; वसुपुत्राः धनं इच्छन्तः, नित्यं प्रवर्तमाना, सर्वाणि रत्नानि समीपं जानन्ति। तदा ये तस्य समीपे उपविष्टाः, ते समागताः, अमृतं कामयमानाः; ते बहुजातस्य रहस्यं प्राप्नुवन्, शुष्णस्य निगूढं बन्धनं, अच्युतम्। एषा स दीप्तिः, यस्य नाम देवाः धारयन्ति, स च सूर्यरश्मिः, ये त्रिधाम्नि उपविशतः; अग्निः तस्य नाम, जातवेदाः; शृणु नः, हे होतः, सत्ययजुः, ऋतप्रियः। तौ तेजस्विनौ, दीप्तरश्मी, हे अश्विनौ, हे इन्द्र, स्तुत्याय, युष्मान् अर्चयेम; मनुष्येषु दर्भसदः, सोमपानस्य प्रीत्या, यज्ञेषु पूज्यौ। एषः स्तुतराजा, प्राज्ञः, गायनः, आपः तितरत्, स्वं सीमन्तं; सः दारुभिः अग्निं कम्पयन्, चक्रनाभवत् शीघ्रं चलन्तं प्रबोधयति। सः द्विसीमान् वैतरणः, यजमानः, नित्यदुहां धेनुं, अश्वं दुह्येत; यदा मित्रावरुणौ स्तोत्रैः संयुज्येते, अर्यमन् ज्येष्ठैः रक्षिभिः। सः बान्धवः, ऋषिः, तव धियं दिवि न्यधात्, समीपस्थे नाभौ, गायकः घोषयति; सा नाभिः अस्माकं स्यात्, दूरं वा समीपं वा—अहम् अपि अनन्तरं तां प्राप्नुयाम्। एषा मे नाभिः, एष उपवेशनम्; एते मे देवाः, अहम् एतत् सर्वम्; द्विजातः, सत्यस्य प्रथमजः, एषा नवजातः धेनुः पयः अदुहत्। ततः सौम्यः, चलनशीलः, दीप्तमान् स्यात्, द्विचक्रः, स्तुत्यकामः; यदा ऋजुलता, शिशुवत्, जायते, माता दृढं, नित्यवर्धमानं अपत्यं स्थापयति। तदा गावः कनायाः अनुग्रहम् अन्वयन्, कस्यचित् शुनः श्वननानन्तरम्; शृणु नः, हे महादातः, अश्वहन्तुः स्तुतिभिः समृद्धः, सत्यवाचः च। एवं, हे इन्द्र, अस्माकं कृते प्रहर, महाबलिन्, दृढबाहो, महद् धनाय; रक्ष नः, हे महादान, अस्माकं वीरान् पालय; नित्यं, हे हरिव, तव अनुग्रहेण। यदा राजानः गावः कृते स्पर्धन्ते, सरण्युः कवये, जरण्यवे धावति; प्रज्ञः, प्रियतमः, तेषां अभवत्, सः गच्छति, वा तैः सह तितरति। ततः अस्य सम्पूर्णे, वयं आह्वयामः, व्यर्थं, उच्चैः स्वरेण; सरण्युः तस्य पुत्रः, अश्वः, त्वं ऋषिः, त्वं यशसा ख्यातः। यदि तव सख्याय, तव गणाय, वयं स्तुतिं समर्पितवन्तः, यत्र सर्वाः वाचः, साम्येन, संगच्छन्ति, यथा पूर्वे, दातुः, सत्यवाचः लाभाय।