सोमस्य विधानानुसारं वयं मनः शरीरेषु धारयन्तः सन्तः सन्ततिभिः सह एकत्र समागच्छेम। यदि तव मनः दीर्घं दूरे यमस्य वैवस्वतस्य समीपं गतं स्यात्, तदत्रैव वासाय जीविताय च प्रतिनयामः। यदि तव मनः दिवं वा पृथिवीं वा गतं स्यात्, यदि चतुर्दिशं पृथिवीं प्रस्थितं स्यात्, यदि चतुर्दिशः प्राप्नोति, यदि समुद्रं सागरं च प्रस्थितम्, यदि दीप्तान् सरितः प्रस्थितम्, यदि जलानि ओषधीः च विचरति, यदि सूर्यं उषसं च गच्छति, यदि महान् गिरिं प्रति याते, यदि सर्वं चराचरं जगत् विचरति, यदि दूरदेशं प्रस्थितम्, यदि यत् भूतं यच्च भविष्यति तत्र गतं स्यात्, सर्वत्र गतम् अपि मनः वासाय जीविताय च पुनः प्रतिनयामः। जीवनं यथा दक्षः सारथिः रथं तारयति तथा पारयेम; जरां अपसारयेम, विनाशं च दूरे स्थापयेम। गीत्या, धनेन, अन्नेन च वयं कीर्तिं पुष्णीमहि; गायको नः सर्वं पोषयतु, विनाशः च दूरे अस्तु। वीर्येण स्वर्गमिव, पृथिवीमिव, पर्वतानिव वयं स्थिराः स्याम; गायको नः सर्वं पश्यतु, विनाशः च दूरे अस्तु। सोम, मा नः मृत्यवे प्रदा; उदितं सूर्यं पश्येम। देवाः जरां नः पार्श्वे स्थापयन्तु, विनाशः च दूरे अस्तु। जीवदायिन्, अस्माकं मनः जीविताय धारय; आयुः नः वर्धय। सूर्यस्य दर्शनं नः हर्षयतु; घृतैः शरीराणि पुष्णु। जीवदायिन्, दृष्टिं पुनः ददातु, प्राणं च सुखाय पुनर्यच्छतु। चिरकालं सूर्यस्य उदयम् पश्येम; अनुमते, कल्याणं ददातु। पृथिवीः पुनः अस्मभ्यं जीवितं ददातु, दिव्यं द्यौः अन्तरिक्षं च पुनः जीवितं ददातु। सोमः पुनः अस्माकं शरीराणि ददातु, पूषा मार्गं पुनः ददातु, कल्याणं च पुनर्यच्छतु। स्वर्गपृथिवी, सत्यस्य समीपस्थे युवत्यौ मातरौ, नः कल्याणं ददाताम्। यदि किञ्चित् पापं अस्ति, तत् स्वर्गपृथिवीभूमयः अपाकुर्युः; किञ्चित् अपि तव समीपे न स्थातु। द्वौ त्रीणि औषधयः दिवं चरन्ति; एकं पृथिव्यां चरति। यदि किञ्चित् पापं अस्ति, स्वर्गपृथिवीभूमयः अपाकुर्युः; किञ्चित् अपि तव समीपे न स्थातु। इन्द्र, गाम् अश्वं च पालय, यः उशीनराणां रथं आनयत्। यदि किञ्चित् पापं अस्ति, स्वर्गपृथिवीभूमयः अपाकुर्युः; किञ्चित् अपि तव समीपे न स्थातु। वयं महतां सभां प्राप्तवन्तः, येषां मध्ये स्तुताः, श्रद्धां वहन्तः। अनिवार्यं दीप्तं बलवत् रथं प्रति वयं सत्यम् रथपतिं इच्छामः। यः शुद्धेन युक्तः जनान् महिष इव अतिक्रमति; शस्त्रैः अपि शुद्धः। यस्य विधानात् इक्ष्वाकुः हर्षेण समृद्धिम् लभते, पञ्च जनाः दीर्घायुषः स्वर्गे इव पुष्णन्ति। इन्द्र, सभासु च रथपीठे च राज्यं धारय, दिवि सूर्य इव दृश्यः। त्वं अगस्त्यस्य रक्ताश्वान् आपः योजयसि; पणीन्, हे राजन्, जित्वा सर्वान् शत्रून् अतिक्रान्तवान्। एषः मातरं गतः, एषः पितरं, एषः जीवतः; एष तव गमनं, सुभन्धो, प्रयाहि, निर्गच्छ। यथा त्रिभिः पशैः युगं बध्नन्ति, तथा अहं तव मनः जीविताय बध्नामि, मृत्यवे न, अपघाताय न, अपि तु अक्षतायुः स्थायै। यथा एषा महती पृथिवी एतान् वृक्षान् धारयति, तथा अहं तव मनः जीविताय बध्नामि, मृत्यवे न, अपघाताय न। यद् मनः अहं यमात्, वैवस्वतात्, सुभन्धोः च आदाय, तद् जीविताय पुनर्ददामि, मृत्यवे न, अपघाताय न। यथा वायुः अधः वाति, सूर्यः अधः अस्तं गच्छति, धेनुः अधः क्षरति—एवं तव रोगः अधः पततु। एषा मे हस्तः दिव्या, एषा मे हस्तः अतिदिव्या; एषा मे हस्तः सर्वौषधी, स्पर्शे शुभा। एषा एषा घोरा स्तुता वाच्, ब्रह्म, इच्छया बलं द्वयोः राज्ञोः मध्ये; यदा तस्य मातरौ दातारौ पितरौ तं रक्षेताम्, स सप्त ऋत्विजः वेदि उपहतवान्। स एव दानाय जयाय च, बलं प्रयुञ्जानः, यज्ञैः वेदीं विममे; उत्सुकः स्तुतां वाचं उच्चारयन्, स्रवतः इव सोमं बीजं स्रावयत्। येषां हविषु मनः तीक्ष्णं कौशलात् श्रेष्ठम्, शीघ्रं, ये बाणैः महाबलः द्वे भुजे दिशः इव प्रसरयति। यदा कृष्णाः गावां मध्ये उपविशत, त्वां आह्वये, अश्विनौ दिव्यसुतौ; मम यज्ञं, मम अन्नं आगच्छतम्, उत्सुकौ, मा विस्मृतम्, नेतारौ। दृढं तस्य वीर्यं सुप्रवृत्तम्, यत् नरः न परित्यजन्ति; पुनः या कन्यया कृशया धृता सा उत्थापिता, वहतः आधारः। एवं ऋषयः सोमं, इन्द्रं, पूषाणं, अश्विनौ, स्वर्गपृथिव्यादीन् देवतान् प्रार्थयन्तः, मनसः स्थैर्यं, जीवितस्य दीर्घत्वं, रोगनिवारणं, कीर्तेः वृद्धिं, तथा आयुषः अक्षतत्वं प्रार्थयन्ति। सर्वं जगत्, सर्वे देशाः, कालः, दिशः, जलानि, पर्वतानि, सूर्यः, उषाः, सर्वत्र गच्छन्तं मनः पुनरागच्छतु इति प्रार्थयन्ति, यथा जीवितं सुखमयं चिरस्थायी च भवेत्।