बलवता त्वया बलम् अस्ति, बलस्यैव तेजसा त्वं उत्तमान् पुरस्कारान् अवाप, बलात् स्तुतिम् अपि प्राप, बलात् स्वर्गम् अगच्छः। बलस्यैव त्वया प्रथमान् सत्यधर्मान् अनुसृत्य, देवांश् च त्वं बलात् अन्वगाः; वयं च बलात् त्वाम् अनुयामः। देवेषु तेषां पूर्वजाः अपि तेषां महत्त्वम् समं न कर्तुं शेकुः; देवाः स्वां प्रज्ञाम् अन्येषु देवेभ्यः न्यधत्त। ते एव सर्वाणि वस्तूनि वितरन्तः, स्वबलात् तानि पुनः स्वस्वरूपेषु प्रविश्य स्थितानि। तेषां वीर्येण सम्पूर्णं विश्वम् अनुचरन्तः, ते प्राचीना अनन्तानि वासानि ममाप्य ममान्ति। तेषां रूपेषु एव सर्वाणि भूतानि प्रविशन्ति, तानि च राष्ट्रेषु व्याप्य तिष्ठन्ति। सुताः तम् असुरं यः सूर्यं वेद, द्विधा चक्रुः, तं तृतीयेन कर्मणा प्रतिष्ठापयन्। पितरः स्वबलात् स्वसन्ततिं च, पितृसूतां तन्तुं च, उत्तरत्र सन्ततिषु स्थापयन्। सः अपि सागरस्य नौः इव, दिशाम् इव, सर्वदुःखानि सौभग्येन तरति। स्वसन्ततिना महाकीर्तिः सः, स्वमहिम्ना, पूर्वेषु च उत्तरत्र च तान् स्थापयन्। अत्र वयं प्रार्थयामः—न पथः न यज्ञात् विचलाम, हे इन्द्र सोमपः, नः शत्रवः न विजेषुः। यः स तन्तुः यज्ञस्य संयोजकः, देवेषु प्रोतः, तम् अवहित्य वयं प्राप्नुयाम। मनसः आवाहनं कुर्मः, नाराशंसस्य सोमस्य च प्रीत्या, पितॄणां च धियः सह। तद् मनः पुनः अत्र प्रत्यागच्छतु—निश्चयाय, कौशलाय, आयुषे, सूर्यस्य च साक्षात् दर्शनाय। पितरः दिव्याः वंशजाः नः पुनर् मनः ददतु, येन वयं जीवत्सभायाम् एकत्वम् आप्नुयाम। सोम, तव विधानात्, मनः अस्माकं शरीरेषु स्थापयित्वा, सन्ततिना सह वयं संयुज्याम। यदि तव मनः दूरं गतं यमस्य, विवस्वतः सुतस्य समीपम्, तद् अत्रैव वासाय, जीविताय प्रत्यावर्तयाम। यदि तव मनः आकाशे भूमौ वा दूरं गतं, यदि चतुर्दिशं पृथिव्यां, यदि समुद्रं सागरं वा, यदि प्रभास्वद्भिः सरित्सु, यदि जलवनस्पतिषु, यदि सूर्ये उषसि, यदि पर्वतेषु, यदि चराचरे जगति, यदि दूरतरेषु लोकेषु, यदि भूतभव्ययोः, सर्वत्र यत्र गतं तव मनः, तद् अत्रैव वासाय जीविताय प्रत्यावर्तयाम। जीवनम् अस्माभिः परित्रायाम, यथा दक्षः सारथिः रथं नयति; जरां दूरे कुर्याम, विनाशं अपि दूरे। गीत्याः, वित्तस्य, अन्नस्य च समृद्ध्या कीर्तिं वर्धयाम; गायकः सर्वाणि नः रक्षतु, विनाशः दूरे अस्तु। वयं वीर्येण बलवन्तः स्याम, यथा द्यौः, पृथिवी, पर्वतानि; गायकः सर्वं पश्यतु, विनाशः दूरे अस्तु। सोम, मा अस्मान् मृत्यवे दाः; उद्यन्तं सूर्यं पश्येम। वृद्धत्वं देवैः अस्माकं पार्श्वे स्थाप्यताम्, विनाशः दूरे अस्तु। प्राणदः अस्माकं मनः जीवाय धारय; आयुः अस्माकं वर्धय। सूर्यदर्शनाय अस्मान् हर्षय; घृतस्य पोषेण शरीरेषु पुष्टिं कुरु। प्राणदः, दृष्टिं प्रत्यावर्तय, प्राणम् अपि सुखाय प्रत्यावर्तय। चिरकालं सूर्यस्य उदयं पश्येम; अनुमते, आरोग्यं ददातु। पृथिवीः पुनः अस्मान् जीवयतु, दिव्यं द्यौः अन्तरिक्षं च पुनर् जीवयतु। सोमः अस्माकं शरीरं पुनर् ददातु, पूषा पन्थानं पुनर् ददातु, शुभं च। द्यावापृथिव्यौ, सत्यस्य समीपे युवत्यौ, अस्मभ्यं शुभं ददाताम्। यदि किञ्चिद् अमङ्गलं अस्ति, तद् द्यौः पृथिवी भूमिः च हरन्तु; किञ्चित् अपि तव न शेषं भवतु। द्विः त्रीः च औषधयः दिवं व्याप्य गच्छन्ति, एका भूमौ स्थिताः। यदि किञ्चिद् अमङ्गलं अस्ति, द्यौः पृथिवी भूमिः च हरन्तु; किञ्चित् अपि तव न शेषं भवतु। इन्द्र, गोः पशोः च मार्गदर्शकः भव, यः उशीनराणां रथं प्रावर्तयत्। यदि किञ्चिद् अमङ्गलं अस्ति, द्यौः पृथिवी भूमिः च हरन्तु; किञ्चित् अपि तव न शेषं भवतु। वयं महतां सभां प्राप्तवन्तः, येषां महत्त्वे स्तुतिः अस्ति, श्रद्धया समुपेत्य। ये अनवद्याः, दीप्ताः, बलवन्तः रथाः, तेषां सत्यं रथपतिं वयं इच्छामः। सः, शुद्ध्युक्तः, जनान् गवय इव अतिक्रम्य, शस्त्रैः अपि शुद्धः। यस्य विधानात् इक्ष्वाकुः हर्षेण संपद्यते, पञ्च जनाः दीर्घायुषः सुखं प्राप्नुवन्ति, स्वर्गे इव। हे इन्द्र, राज्यं सभासु च रथासने च धारय, यथा सूर्यः दिवि दृश्यते। त्वं अगस्त्यस्य रक्ताः अश्वान् आपः योजयसि; पणीन्, हे राजन्, त्वं विजित्य, सर्वान् दुष्टान् अतिक्रान्तवान्। अयं मातरम् आगतः, अयं पितरम्, अयं जीवतः समीपम्; एष तव गति, हे सुभन्दो, गच्छतु, निर्गच्छतु। एवं ऋषयः देवाः च बलस्य, मनसः, यज्ञस्य, आयुषः च माहात्म्यं, प्रार्थनां, पुनरागमनं च सम्यक् अनुवदन्ति।