शिलामयी या रथिका अग्रे सर्पति। वयं मित्राणि, एकत्र मिलित्वा उत्तिष्ठाम, संतराम च, अशुभान् विहाय शुभैः सह महत्तरं लाभं प्राप्नुमः। तत्र त्वष्टा, सर्वविद्या-विशारदः, देवतानां पानपात्राणि वहन्, तानि शुभानि दधाति। स एव निश्चलितया धिया लोहकुठारं तीक्ष्णयति, येन ब्रह्मणस्पतिर्विघ्नान् छिनत्ति। तदा विवेकिनः कुटारैः सह संगच्छन्ति, येन अमृतत्वं निर्मितम्। गूढपदानि विदित्वा त्वष्टा सृजन्ति, येन देवाः अमृतत्वं प्राप्तवन्तः। ते गवां गर्भे वत्सं स्थापयामासुः, सूक्ष्मबुद्ध्या वाचा च। सः सदा हितकारी, सर्वेषां यथायोग्यम् उपगच्छति, स्तोता च विजयाय यतते। एतस्मिन् समये, हे मघवन्, तव यशः महत्तमं बभूव, यदा कम्पमानौ पृथिव्यां दिवं च त्वां आह्वयेताम्। त्वं देवांश्च नेतवान्, दासस्य बलं अतिक्रान्तवान्, तस्य सन्तानं रक्षितवान्, हे इन्द्र। यदा त्वं, शरीरबलयोः वृद्धिं कुर्वन्, जनानां मध्ये वीर्यं प्रकटितवान्, तव तानि युद्धानि मायाः न स्युः; अद्य शत्रवो न पूर्ववत् परीक्षितव्याः। कः तर्हि तव महत्त्वस्य पारमगच्छत्? कः अस्माकं पूर्वजानां, हे इन्द्र? यदा त्वं मातरं पितरं च स्वदेहात् एकत्र सृजितवान्। तव चत्वारि नामानि, महाबलिन्, अरुणे वृषभे दृश्यन्ते। त्वं तानि सर्वाणि वेत्थ, येन कर्मणा, हे मघवन्, त्वं साधितवान्। त्वं सर्वाणि वस्तूनि, दृश्यमानानि अदृश्यमानानि च, धारयसि। मा मे कामं अतिक्रथाः, हे मघवन्। त्वमेव वेत्ता, त्वमेव दाता, त्वमेव इन्द्रः। यो ज्योतिषि ज्योतिः स्थापयामास, यो मधुना माधुर्यं निर्मितवान्, तस्मै इन्द्राय मे प्रियं स्तोत्रं, मन्त्रयुक्तं, उच्चैः उक्तम्। दूरे तद् गुह्यं नाम, येन कम्पमानाः त्वां बलाय आह्वयन्त। त्वं बलिना पृथिवीं दिवं च धारयसि, हे मघवन्, तव भ्रातुः सुताः दीप्तिमन्तः। महद् तद् गुह्यं नाम, येन त्वं, बहुकर्मन्, भूतं भविष्यच्च अकरः। प्राचीनं ज्योतिः तस्मात् जातं, प्रियं, तं प्रिया पंच जना एकत्र प्रविशन्ति। सः पृथिवीं दिवं च अन्तरिक्षं च पञ्चभिः देवैः, सप्त सप्तैः च, पूर्णं करोति। चतुस्त्रिंशद्भिः रूपैः सः सर्वत्र पश्यति, स्वेन तेजसा, विशदं दीप्तिमान्। त्वं प्रथमं प्रकाशः अभवः, प्रथमाणि तेजांसि उत्पाद्य, येन पोष्यः पोष्यते। तव सम्बन्धः अधः परं, तव महत्त्वं अनन्यं, महत्तमं ऐश्वर्ये। शशाङ्कः वृद्धिम् आप्नोति, अनेकस्मिन् वसन्, युवा सन् अपि श्वेतकेशः भवति। पश्य देवकवेश्च महत्त्वम्; सः ह्यः मृतः, अद्य पुनः जातः। शक्त्या, शक्तिमन्तः, अरुणाः, श्येनः, महत्तमः, वीर्यवान्, प्राचीनः। यत् सः जानाति, तत् सत्यं, न तु व्यर्थम्; तस्य श्रीमन् धनं, जयिता च दाता च। एतेन सः वीर्याणि दत्तवान्, येन वज्रधारी वृष्ण्यं वधाय सिञ्चति। ते देवाः, कृतकर्मणः जाताः, कर्मणः उद्भवा अभवन्। सः संयोगेन कर्माणि सृजति, सर्वशक्तिमान्, दुष्टनाशकः, सर्वज्ञः, अधिपः। सोमं पीत्वा, दिवि वृद्धिं प्राप्य, सः शत्रून् अपाकरोत्, निगृह्य च। एषः तव, एकस्य; सः तव, अन्यस्य; तृतीयेन ज्योतिषा संनयस्व। संगमने वपुषः प्रमोदं कुर्वन्तु; देवप्रियाः, परमजन्मनि। तव बलिष्ठं रूपं, बलं नेतुं, अस्मभ्यं आनन्दं च रक्षां च ददातु। अनाघाः, स्वं तेजः सृजन्तु, महतीं स्थूणामिव, दिवि ज्योतिरिव, हे देवाः। यूयं बलिना बलवन्तः; बलात् श्रेयांसि विजेष्यथ। बलात् स्तुतिं प्राप्नुथ, बलात् दिवं गच्छथ। बलात् प्रथमं ऋतं अनुयाथ, बलात् देवान् अनुयाथ, बलात् वयं युष्मान् अनुयाम। अपि तेषां पूर्वजाः तेषां महत्त्वं न प्राप्नुवन्; देवाः स्वं प्रज्ञां देवेषु न्यधुः। ते सर्वाणि वितरन्ति, शक्त्या च, पुनः स्वस्वरूपे प्रविशन्ति। ते शक्त्या विश्वं पर्यचरत्, प्राचीना अनन्तानि स्थाना मापयन्तः। तेषां रूपेषु सर्वाणि भूतानि प्रविशन्ति, विस्तीर्णानि बहुषु जनासु। पुत्राः सूर्यविदुषं असुरं द्विधा चक्रुः, तृतीयेन कर्मणा स्थापयन्तः। पितरः स्वशक्त्या स्वं सन्ततिं च पितृधारं च उत्तरस्मिन् स्थापयन्तः। यथा नौः समुद्रं तरति, दिशः च पृथिव्या, एवं सः शुभैः सर्वाणि दुःखानि तरति। स्वसन्ततिना, महास्तुत्या, सः स्वमहिम्नि, पूर्वेषु च परेषु च तान् स्थापयामास। न वयं पन्थानं व्रजाम, न यज्ञात् विचलाम, हे इन्द्र, सोमपः। मा शत्रवः अस्मान् जयन्तु। यः सूत्रं, यज्ञस्य व्यवस्थापकः, देवेषु विततम्—तम् आवहाम, सुमन्त्रितम्। अधुना वयं मनः आह्वयाम, नाराशंसस्य सोमस्य च प्रीत्या, पितृणां च धिया। तत् मनः पुनः अत्र प्रतिनयतु, निश्चयाय, दक्षाय, आयुषे, सूर्यं च स्पष्टं द्रष्टुम्। अस्माकं पितरः, दिव्यः सन्ततिः, मनः पुनः अस्मभ्यं ददतु, यथा वयं जीवत्संघेन संयुज्याम। सोम, तव विधानात्, मनः अस्माकं शरीरेषु वहन्, वयं सन्ततिना सह एकत्र स्याम। यदि तव मनः दूरं गतं यमस्य, विवस्वतः सुतस्य, तदत्र निवासाय, जीवाय च नयाम। यदि तव मनः दूरं दिवं वा पृथिवीं वा गतं, तदत्र निवासाय, जीवाय च नयाम। यदि तव मनः दूरं चतुर्दिशं पृथिवीं गतं, तदत्र निवासाय, जीवाय च नयाम। यदि तव मनः दूरं चतुर्दिशं दिशः गतं, तदत्र निवासाय, जीवाय च नयाम। यदि तव मनः दूरं समुद्रं सागरं वा गतं, तदत्र निवासाय, जीवाय च नयाम। यदि तव मनः दूरं दीप्तिमन्तः स्रोतांसि गतं, तदत्र निवासाय, जीवाय च नयाम। यत्र तव मनः दूरं आप्सु ओषधीषु च विचरति, तदत्र निवासाय, जीवाय च नयाम। यत्र तव मनः दूरं सूर्ये उषसि च विचरति, तदत्र निवासाय, जीवाय च नयाम। यत्र तव मनः दूरं महत्सु पर्वतेषु विचरति, तदत्र निवासाय, जीवाय च नयाम। एवं ऋषयः, देवाः च, मनुष्याः च, शुभैः सह संगच्छन्तः, बलं, तेजः, अमृतत्वं च प्राप्नुवन्ति। तेषां कर्मणा, यज्ञेन, मनसा च, सर्वाणि शुभानि साध्यन्ते, चित्तं च पुनः पुनः एकत्र नीयते, जीविताय, ऐश्वर्याय, तथा एकत्वाय।