देवाः माम् हविःवाहिनं स्थापयन्ति, अव्यथमानं, नानाविधक्लेशेषु विचरन्तम्। अग्निः सर्ववित् पञ्चविधं त्रिविधं सप्तसूत्रैः यज्ञं सम्यग् विधत्ते। अहं वः अमृतत्वं वीर्यं च प्राप्नुयाम्, येन, हे देवाः, अहम् उरुं पन्थानं वः करवानि। अहं इन्द्रस्य वज्रं वः बाहुषु स्थापयेयम्, तेन च सर्वाणि समराणि विजेष्यथ। त्रयः शतानि त्रयः सहस्राणि देवाः, एकोनचत्वारिंशच्च, अग्निम् उपतस्थुः। ते तं घृतेन अनुजिघ्रन्, बर्हिर् व्यस्तरन्, ततः तम् होतारम् उपाविशन्। यं मनसि ववृमहे, सः यज्ञविद्, विधिप्रवीणः, सः प्राप्तः। सः पूज्यतमः अस्मभ्यं दिव्यं वर्द्धनं ददातु, यः सन्निहितः, सः न दूरस्थः। होतारं पूज्यतमं उपविश्यतु, सुसंस्कृतानि हविः प्रकटयन्तु। वयं पूजनीयान् देवान् उपास्महे—आगच्छत, हे देवाः, घृतैः वः स्तौमः। अद्य वः आमन्त्रणं सफलं कृतवन्तः, हे देवाः; वयं यज्ञस्य गुह्यां जिह्वां प्राप्नुमः। सः आयुः वहन्, सुरभिणा वाससा आवृतः, आगतः। अद्य वः आमन्त्रणं शुभं कृतवन्तः, हे देवाः। अद्याहं तद् प्रथमं वचः ब्रवीमि येन देवाः असुरान् अभिभवन्। पोषेण पुष्टाः, पूज्याः, पञ्च जनाः, मम हविः गृह्णन्तु। पञ्च जनाः, गावां जाताः पूज्याश्च, मम हविः गृह्णन्तु। पृथिवी नः पातु, अन्तरिक्षं च दिवश्चोपरि भयं नः पातु। द्युतिम् अनुसृत्य सूत्रं विवध्वम्, मनसा कृतान् ज्योतिर्युक्तान् मार्गान् रक्षत। अबाधमानानि जलानि, सूत्रं विवध्वम्, नः पात, मनोरिव, दिव्यं सन्ततिं जनयत। सोमवतः, युगं विमोचयत, रश्मीन् विमुञ्चत, बन्धनानि विमोचयत, तान् समं कुरुत। अष्टचक्रं रथं सर्वतः वहत, येन देवाः प्रियं समीपम् अनयन्। अश्मनः अग्रे गच्छति—संयुज्यध्वम्, उत्तिष्ठत, अतिक्रमत, हे मित्राणि। अत्र ये अनुपकारकाः, तान् परित्यजेम, शुभैः सह महत्तरं फलम् अतिक्रामेम। त्वष्टा, सर्वविद्यायुक्तः, देवानां पानपात्राणि वहन्, शुभतमः। सः दृढम् आयः परशुं तीक्ष्णयति, येन ब्रह्मणस्पतिः विघ्नान् विवृणोति। सत्यं, प्राज्ञाः परशुभिः संयुक्ताः, येन अमृतत्वं निर्मितम्। गुह्यानि पदानि विदित्वा, सृजन्ति, येन देवाः अमृतत्वं प्राप्तवन्तः। ते वत्सं गाव्याम् गर्भे न्यधुः, सूक्ष्मया बुद्ध्या वाचा च। सः सदा हितः, सर्वं यथायोग्यं प्रति गच्छति, जयकामः ऋषिः। सा ते कीर्तिः, हे मघवन्, महत्त्वे, यदा कम्पमानौ पृथिवी दिवौ त्वां आह्वयेताम्। त्वं देवाः अनयः, दासस्य बलं अतिक्रामः, तस्य सन्तते यदा त्वं, हे इन्द्र, सहायः। यदा त्वम्, वर्धमानः, शरीरबलयोः, जनासु तेजो घोषयन्, कर्म अकुर्वः—ते तव युद्धानि मायाः न स्युः; अद्य शत्रुः पूर्ववत् न परीक्ष्यः। कः तव महत्त्वस्य सीमां प्राप्तवान्? के अस्माकं पूर्वजाः, हे इन्द्र? यदा त्वं मातरं पितरं च स्वशरीरात् सृजसि। तव चत्वारि नामानि, महाबलिन्, महिषे दृश्यन्ते। त्वं, हे मघवन्, तानि सर्वाणि जानासि, येन कर्मणा त्वम् अकरः। त्वं सर्वं धारयसि, दृश्यं च अदृश्यं च धनम्। मम कामं मा अतिचारिषः, हे मघवन्। त्वं सर्ववित्, त्वम् इन्द्रः, दाता। यः तेजसि तेजः न्यधात्, यः मधुना माधुर्यं ससृजे—तदा, मम इन्द्राय स्तुतिः, ब्रह्मणा कृतं गीतम् उच्चैः उक्तम्। दूरे तत् गुह्यं नाम, येन कम्पमानाः त्वां बलाय आह्वयन्त। त्वं पृथिवीं दिवं च बलात् धारयसि, हे मघवन्, भ्रातुः पुत्राः, दीप्तिमन्तः। महत् तत् गुह्यं नाम, येन त्वं, बहुप्रज्ञ, भूते भविष्यति च अकरः। तस्मात् जातं प्राचीं दीप्तिं, प्रिया, प्रियाः एकत्र प्रविशन्ति, पञ्चसंख्याकाः। सः पृथिवीं दिवं च अन्तरिक्षं च अपूरयत्, पञ्च देवाः क्रमशः, सप्त सप्त। चतुस्त्रिंशद्वपुषा, सः विस्तीर्णया दीप्त्या पश्यति। त्वं पूर्वं प्रकाशः अभवः, प्रथमं दीप्तिं ससृजे, येन पोष्यः पोष्यते। तव सम्बन्धः उच्चात् नीचः, तव महत्त्वं एकमेव महदधिपत्ये। शशाङ्कः वृद्धिम् आप्नोति, बहुषु वसन्, तरुणः सन् अपि श्वेतकेशः, जागर्ति। पश्य देवकवेर् महत्त्वम्; सः ह्यः मृतः, पुनः स एव जातः। शक्त्या शक्तिमान्, अरुणः, श्येनः, महत्, वीर्यवान्, प्राचीनः। यत् सः वेद, तत् सत्यम्, न तु व्यर्थम्; तस्य धनं शोभनम्, विजेता च दाता च। एतेभ्यः, सः वीर्याणि अददात्, येन वज्रधृत् वृत्रहत्ये सिञ्चति। ते देवाः, कर्मणः जाताः, ऋत्विजः, कर्मणः उदतिष्ठन्। संयोगेन, सः कर्माणि करोति, सर्वशक्तिमान्, पापनाशनः, सर्वमना, अधिपः। सोमं पीत्वा, स्वर्गे वर्धमानः, वीरः शत्रून् अपाकरोत्, निगृह्णाति च। एष तव, एकस्य; स तव, अन्यस्य; तृतीयेन ज्योतिषा संयोजय। संज्ञाने, तव तनूनि मुदयन्ताम्; देवानां प्रिय, परमे जन्मनि। तव बलवन्तं रूपं, बलं वर्धयन्, अस्मभ्यं प्रमोदं च रक्षणं च ददातु। अव्यथमानः, स्वं तेजः सृज, महद् अधाराय, दिवि ज्योतिरिव, हे देवाः। त्वं बलिना बलवान्; बलात् त्वं श्रेयांसि विजेषि। बलात् त्वं स्तुतिम् अप्नुषे, बलात् स्वर्गं प्राप्तवान्। बलात् त्वं प्रथमं ऋतं अनुयासि, बलात् देवान् अनुयासि, बलात् वयं त्वाम् अनुयामः। तेषां पूर्वजाः अपि तेषां महत्त्वं न प्राप्तवन्तः; देवाः स्वां प्रज्ञां देवेषु स्थापयन्ति। ते सर्वं वितरन्ति, शक्त्या स्वस्वरूपे पुनः प्रविशन्ति। ते बलात् सर्वं व्याप्य, प्राचीं, अनन्तां वसतिं ममाप्नुवन्। तेषां रूपेषु सर्वाणि भूतानि प्रविशन्ति, बहुषु जनासु विस्तीर्णानि। पुत्राः सौरभाजं दानवं द्विधा अकुर्वन्, तृतीयेन कर्मणा स्थापयन्। पितरः स्वशक्त्या स्वसन्ततिं च पितृसूत्रं च उत्तरस्मिन् स्थापयन्। नावेव सागरं, दिशामिव, सः सर्वदुःखानि अनुकम्पया अतिक्रामति। स्वसन्ततिना, स्तुत्यः, महत्त्वे, तान् उत्तरांश्च पूर्वांश्च स्थापयन्। मा वयम् पन्थाः व्रजेम, न यज्ञात्, हे इन्द्र, सोमपः। मा शत्रवः अस्मान् अभिभवन्। यः सूत्रं यज्ञस्य संयोजकः, देवेषु प्रोतं, तम् आवहाम सुसंहितम्। इदानीं वयं मनः आह्वयामः, नाराशंसस्य सोमस्य च प्रीत्या, पितृणां च धियः। तद् मनः पुनर् इतः प्रतियतु, निश्चयाय, कौशलाय, आयुषे, सूर्यं च सुस्पष्टं पश्येम। पितरः, दिव्याः, नः पुनः मनः ददतु, येन वयं जीवत्सभायाम् एकत्र संयुज्याम।