बहुविधैः रूपैः जातवेदसं त्वां दृष्टवन्तः स्म, हे अग्ने, यः आपः ओषधीश्च प्रविशसि। यमः तव अद्भुतदीधितिं तेजसा दशसु दिशः परं प्रतिपद्य जानाति। अहं, वरुणस्य भीत्या, ऋत्विज्यां परित्यजम्; देवा माम् तत्र न संयोजयन्। मम रूपाणि बहुषु स्थानेषु प्रतिष्ठितानि, किन्तु अहं, अग्निः, अस्य हेतोः न अवेदिषम्। मनुः यज्ञकामः सन्, त्वां, अग्ने, देवमन्धसः, तमसो मार्गात् सम्यक् पन्थानं नयतु। देवेषु पन्थानः सुलभान् कुर्यात्, सौम्येन चेतसा हविः वहतु। पूर्वे अग्नेः भ्रातरः अपि एतं धियं अनुशासन्, रथिनः इव पन्थानम् अनुयान्ति। अतः, वरुणस्य भीत्या, दूरं गतवान्, विजिगीषुभ्यः अश्विभ्यः न शीघ्रः शुक्लः इव। वयं तव आयुः अजरं कुर्मः, अग्ने, यथा त्वं, सर्वजनानां वेत्ता, न नश्यसि। ततः, सुमनाः सन्, त्वं देवेषु हविः सुजातं वहसि। माम् हविषां भागौ प्रातःसवनं च उत्तरसवनं च, बलवत्याव् ददातु। घृतं, आपां रसं, ओषधीनां रसं, अग्ने, ते दीर्घमायुः देवाः ददतु। तव प्रातर्याज्यं च उत्तर्याज्यं च, अग्ने, हविः भागौ बलवत्यौ स्ताम्। अयं सर्वः यज्ञः तव अस्तु, चत्वारः दिशः त्वां नमन्तु। सर्वे देवाः माम् अत्र उपदिशन्तु, यथा नियुक्तः होतारः उपविशत्। मम यथोक्तं भागं वदन्तु, यथा तव पन्थाः अनुमतः, अहं वहामि वह्निम्। अहं होतृत्त्वं गृह्णामि यज्ञाय, सर्वे देवाः मरुतश्च माम् उपस्थापयन्ति। प्रतिदिनं, अश्विनौ, मम ऋत्विजः भवति, हविः च वः समर्प्यते। यः कश्चित् होतृत्त्वं गृह्णाति, स यमस्य समीपं नीयते; देवाः यत् अनुमन्यन्ते, सः तद् चिन्तयति। प्रतिदिनं सः जायते, प्रतिमासं, यथा देवाः वह्निं स्थापयन्ति। देवाः माम् हविः वहन्तं स्थापयन्ति, अकल्पितम्, अनेकक्लेशेषु विचरन्तम्। अग्निः, सर्वज्ञः, अस्माकं यज्ञं पञ्चधा त्रिधा सप्तसूत्रैः संयोजयति। अहम्, अमृतत्वं वीर्यं च वः आप्नुयाम्, यथा, हे देवाः, अहम् वः विस्तीर्णं पन्थानं करोमि। इन्द्रस्य वज्रं वः बाह्वोः स्थापयामि, तेन सर्वाणि युद्धानि विजेष्यथ। त्रयः शतानि त्रयः सहस्राणि देवाः, एकोनचत्वारिंशत् च, अग्निं उपतस्थुः। घृतैः अनुजिघ्रुः, बर्हिः व्यस्तरन्, ततः होतारं स्थापयन्। यं वयं मनसा कामयाम, सः आगतः, यज्ञविद्, कर्मसु दक्षः। सः, पूज्यतमः, अस्मभ्यं देवत्वं ददातु, यः सन्निहितः सः न दूरः। होतारं पूज्यतमं उपविशतु, सुयोजितं हविः प्रकाशयतु। पूज्येभ्यः देवभ्यः अर्चाम, आगच्छन्तु देवाः, घृतेन स्तौमः। अद्य वः आह्वानं सफलं कृतवन्तः स्म, हे देवाः; यज्ञस्य गूढजिह्वां प्राप्नुमः; सः आयुः वहन्, सुरभिणा वाससा आगतः। अद्य वः आह्वानं शुभं कृतवन्तः स्म, हे देवाः। अद्य अहं प्रथमान् वाचं वदामि, येन देवाः असुरान् अजयन्; पोषेण पोषिताः, पूज्याः, पञ्च जनाः, मम हविः गृह्णन्तु। पञ्च जनाः मम हविः गृह्णन्तु, गावः जाताः पूज्या च; पृथिवी अस्मान् भूम्याः अभयात् रक्षतु, अन्तरिक्षं च द्यौश्च ऊर्ध्वात्। द्युतेजसा सूत्रं विव्यतम्, धियाः कृता ज्योतिष्मती पन्थानः पालयन्तु। अबाध्यन्ते सूत्रं विव्यतं, आपः अस्मान् पालयन्तु; मनुः इव दिव्यं सन्ततिं जनयन्तु। सोमवंतः युगं विमुञ्चन्तु, रश्मीन् मुञ्चन्तु, युक्तीन् विमुञ्चन्तु, सम्यक् कुर्युः। अष्टचक्रं रथं सर्वतः वहन्तु, येन देवाः प्रियं समीपम् अनयन्। अद्रिः अग्रे गच्छति—संयच्छध्वं, उत्तिष्ठध्वं, अतिक्रमत, मित्राणि। अत्र अशक्यान् परित्यजाम, शुभैः सह परं पारं गच्छाम। त्वष्टा, कलां वेद, गूढं च, देवानां पात्रीणि वहति, शुभानि। सः निश्चयेन लोहितं परशुं तीक्ष्णयति, येन ब्रह्मणस्पतिः विघ्नान् छिनत्ति। विप्राः परशुभिः संयुजन्ते, येन अमृतत्वं निर्मितम्। गूढपदानि जानन्तः सृजन्ति, येन देवाः अमृतत्वं प्राप्तवन्तः। वत्सं गवां गर्भे स्थापयन्ति, सूक्ष्मबुद्ध्या वाचा च। सः, सदा हितः, सर्वं यथार्हं उपैति, जयाय शंसन्। सा ते कीर्तिः, हे मघवन्, महत्त्वे, यदा कम्पमाने पृथिव्यां द्यौश्च त्वां आह्वयेताम्। त्वं देवाः अनयः, दासस्य बलं अतिक्रामः, तस्य सुतस्य सहायः सन्। यदा त्वं, इन्द्र, वपुषि वीर्ये च वर्धमानः, जनासु वीर्यं प्राकाशयः; तानि युद्धानि न मायाः, अद्य शत्रुः न पूर्ववत् परिक्षणीयः। कः तव महत्त्वस्य अन्तं प्राप्तवान्? के अस्माकं पूर्वजानाम्, हे इन्द्र? यदा त्वं मातरं पितरं च एकत्र स्वदेहात् सृजसि। तव चत्वारि नामानि, महाबल, महिषे दृश्यन्ते। त्वं, मघवन्, एतानि सर्वाणि कर्माणि जानासि। सर्वं दृश्यं अदृश्यं च त्वं धारयसि। मम कामं मा अतिचार्षीः, मघवन्। त्वं वेत्ता, त्वं इन्द्र, दाता। यः ज्योतिषि ज्योतिः स्थापयत्, मधुना माधुर्यं सृजति—तदा, मम प्रियं स्तोत्रं इन्द्राय, मम शंसं, ब्रह्मणा कृतं, अहं उद्घोषयामि। दूरं तत् गुह्यं नाम, येन कम्पमाना बलाय त्वां आह्वयन्। त्वं पृथिवीं द्यां च तेजसा धारयसि, मघवन्, भ्रातुः तव पुत्राः दीप्ताः। महद् तत् गुह्यं नाम, येन त्वं, बहुधा कुशल, भूतं भविष्यच्च अकरः। प्राचीनं ज्योतिः तस्मात् जातम्, प्रियं, प्रियाः एकत्र प्रविशन्ति, पञ्च संख्याय। सः पृथिवीं द्यां च अन्तरिक्षं च पूरयति, पञ्च देवाः क्रमशः, सप्त सप्त। चतुस्त्रिंशद् रूपैः सः विस्तीर्णं पश्यति, स्वेन ज्योतिषा, विशेषेण दीप्तिमान्। त्वं प्रथमं प्राकाशयः, प्रथमं ज्योतिषः उत्पाद्य, येन पोषितः पोष्यते। तव सम्बन्धः ऊर्ध्वात् अधरः, तव महत्त्वं एकमेव महत्तमं। शशाङ्कः, वृद्धिम् आप्नुवन्, बहुषु स्थितः, युवानपि श्वेतकेशः, जागर्ति। कवेर् दिव्यस्य महत्त्वं पश्य, सः ह्यः मृतः, पुनः जातः। शक्त्या शक्तिमान्, अरुणः, श्येनः, महत्, वीर्यवान्, प्राचीनः। यद् वेद, तत् सत्यम्, न तु मिथ्या; तस्य धनं शोभनं, विजयी च दाता च। एभिः, सः वीर्याणि ददौ, येन वज्रधृत् वृत्रहत्याय सिञ्चति। ये देवाः कर्मणः जाताः, ते यज्ञात् उदतिष्ठन्। संयोगेन कर्माणि सृजति, सर्वशक्तिमान्, पापहन्ता, सर्वबुद्धिः, ईश्वरः। सोमपानात् स्वर्गे वर्धमानः, वीरः शत्रून् अपाकरोत्, निगृह्य। एष तव, एकस्य; स तव, अन्यस्य; तृतीयेन ज्योतिषा संयुज्य। संज्ञाने वपुषः सन्तु, देवप्रियाः, परमं जन्मनि। तव तेजस्वि रूपं, बलं वाहयन्, अस्मभ्यं हर्षं च रक्षां च दत्तु। अव्यथितः, स्वं तेजः निर्मिमीत, महतीं प्रतिष्ठां यथा दिवि ज्योतिः, हे देवाः। एवं ऋषयः अग्निं बहुधा रूपेण सर्वत्र ददृशुः, स यमेन अपि विज्ञातः। अग्निः ऋत्विज्यम् उपेत्य, देवेषु हविः वहन्, पृथिव्यां द्यौश्च धारयन्, अमृतत्वं प्रददात्, सर्वं यज्ञं सम्यक् संप्राप्य, इन्द्रादिभिः सह देवतानां स्तुत्यः भवति। एषः अग्निः, यज्ञस्य हृदयम्, देवेषु प्रियतमः, हविषां वहन, सर्वं लोकं तेजसा पूरयन्, ऋत्विजः कर्मसु दक्षः, यज्ञस्य सिद्धिं करोति। इन्द्रस्य महत्त्वं, त्वष्टुः कौशलम्, सोमस्य बलम्, सर्वं धर्मेण युक्तं, ऋषिभिः स्तुतम्, देवेषु पूज्यं, यज्ञस्य साक्षात्कारः इति।