सर्वेषां मनुष्याणां मध्ये सौम्यः अग्निः, सर्वव्यापी ऋषिभिः सह सोमस्य रक्षिभिः स्थिरः तिष्ठतु। वयं द्वेषरहिताः द्यावापृथिव्यौ आह्वयाम; देवा नः धनं च दृढं च सुतरां प्रजां च ददतु। स महान् होतारः, दिवं वेदित्वा, जलानां मध्ये, मनुष्येषु उपविष्टः अस्ति। स एव प्रतिष्ठितः, तस्मै भवन्ति यूयम् शक्तयः, स धनस्य वितरकः, शरीरस्य रक्षकः। तम् आपां आसने अन्विच्छन्तः, तस्य पथानि अन्वगच्छन् इव विलोपिताः गावः; प्राज्ञाः भृगवः तम् अभिलषन्तः, सन्निहितम्, विचरन्तम्, श्रद्धया अन्वविन्दन्। त्रितः अपि तम् अर्चिष्मन्तं, गोः शीर्ष्णि स्थितम्, अन्वेष्य लब्धवान्; स जातः गृहेषु श्रेयः वहति, तेजस्विनः राज्यस्य नाभिः, युवान् च अस्ति। उषिजः श्रद्धया तं रमणीयं होतारं, यज्ञस्य नेतारं, क्रियायाः पथिकृतं, अग्रे अकुर्वन्; तम् एव जनानां मोदम्, शुद्धं, नराणां मध्ये वह्निं, हविर्धारिणं च। तम् बलिनं, दीप्तिमन्तं, प्राज्ञं, अव्यथं, पुराणं पुररक्षाम् अपि अग्रे अनयन्; स वनेषु गर्भं वहन्, चिन्तां, प्राज्ञं, हरितकेशं, स्तोत्रगायकं च। त्रितः गृहेषु प्रतिष्ठितः, परिवृतः, गर्भे, आसने उपाविशत्; तस्मात् एव स गृहनाथः, स्वैः नियमैः, संयमैः च, जनान् नेतुम् अर्हति। तस्य अग्नेः अमोघाः, गृहपतित्वं वहन्त्यः, दीप्तिमत्यः ज्वलन्ति ज्वालाः; श्वेतदंष्ट्राः, गर्जन्त्यः, निनदन्त्यः, वनानि दहन्त्यः, वातवत्, सोमवत् च। स्वजिह्वया अग्निः कम्पनं जनयति, स्वबुद्ध्या पृथिव्याः पथः वेत्ति; आयवः तं शुद्धं, दीप्तिमन्तं, रमणीयं होतारं, यज्ञाय योग्यतमं स्थापयामासुः। तं अग्निं, यं द्यावापृथिव्यौ जनयतुः, यं आपः, त्वष्टा, भृगवः च शक्त्या, यं मातरिश्वान् स्तुत्यः, प्रथमं, यं देवाः मनवे यजनीयम् अकुर्वन्। त्वां, यं देवाः हविर्धारिणं, कामयमानं, मानुषेषु पूज्यं चक्रुः, हे अग्ने, स्तुवन्तं प्रति गच्छन्, दिव्यान्, श्रेयांसः, प्राचीनान् च दानान् प्रयच्छ। वयं तव दक्षिणं हस्तं गृह्णीम, हे इन्द्र, धनमिच्छन्तः, निधीनां नाथ, रयीनां नाथ; त्वां गोनां रक्षाम् इति विद्म, वीर, अस्मभ्यं शोभनं, महद् धनं ददातु। स्वेन शस्त्रेण, स्वबलम्, शुभेन नेतृत्त्वेन, चतुर्भिः समुद्रैः, धनस्य अधारः; स्तुत्यं, कीर्तनीयम्, नानाविधम्—अस्मभ्यं शोभनं, महद् धनं ददातु। इन्द्रः, उत्तमप्रार्थनया, दिव्यः, महतः, विस्तीर्णः, गम्भीरः, दृढाधारः; कीर्तिमान् ऋषिः, बलवान्, रिपुं निहन्ता—अस्मभ्यं शोभनं, महद् धनं ददातु। ध्वजवती, वीर्यवती, श्रेष्ठबलायुक्ता, धनजयिनी, दीप्तिमती, कुशलकर्मा; शत्रुहन्त्री, पुरभिद्, सत्य इन्द्र—अस्मभ्यं शोभनं, महद् धनं ददातु। अश्वैः, रथैः, वीरैः, सहस्रैः, शतैः, हे इन्द्र, जयिनीभिः सेनाभिः, वीर्ययुक्तैः, ज्योतिः प्राप्नुवद्भिः—अस्मभ्यं शोभनं, महद् धनं ददातु। सप्तमुखः, प्रेरितः, प्राज्ञः बृहस्पतिः, प्रार्थना तं गच्छति; स एव अङ्गिराः, श्रद्धया उपासनीयः—अस्मभ्यं शोभनं, महद् धनं ददातु। गायकवत्, मम स्तुतयः इन्द्राय दूतवत् गच्छन्ति, तस्य प्रसादमिच्छन्त्यः; हृदयम् अस्पृशन्, मनसा उक्ताः—हे महाबल, अस्मभ्यं शोभनं, बहु धनं ददातु। यत् अहं त्वत्तः इच्छामि, तत् ददातु, हे इन्द्र—महान्, अनुत्तमः, जनानां मध्ये वासः; तं द्यावापृथिव्यौ साकं स्तौतु—हे महाबल, अस्मभ्यं शोभनं, बहु धनं ददातु। अहं पुरातनः रयीनां नाथः, नित्यं स्थायिनः अर्थाय धनानि विजिग्ये; जनाः माम् पितरम् इव आह्वयन्ति; अहं यजमानाय अन्नं वितरामि। अहं इन्द्रः, प्रतिबन्धः, अथर्वणस्य बलं; त्रिताय गावः उत्पादितवान्, महतः अधिपः; अहं शूराय वीर्यम् अददं, न शत्रवे; दधीचये च मातरिश्वाने च गणान् अददं। मम कृते त्वष्टा आयसीं वज्रं निर्मितवान्; देवाः स्वां शक्तिम् मयि न्यधुः; मम मुखं सूर्यस्य इव दुष्प्रापम्; मम कर्मभिः, क्रियाभिः च, ते मां पूजयन्ति। अहं एतत् गो, अश्व, हिरण्यरूपं धनम्, बहु, दीप्तिमन्तं, यजमानाय ददामि; अहं सहस्राणि बहूनि भक्ताय संचितवान्, यदा सोमयागः स्तुतिभिः च मां तर्पयति। अहं इन्द्रः, न कदापि पराजितः, न मृत्यवे मार्गं दत्तवान्; ये सोमं पिप्रति, ते मत्तः धनं याचन्ताम्; हे पूरुः, त्वं मम सख्ये न प्रमादसि। अश्वकामाः ये वज्रं युद्धाय सज्जयन्ति, तान् अहं पराजितवान्; यो मां प्रोत्सृजति, तं रिपुं, बलवन्तं, अभिमानिनं, अनम्रं च, अहं निहतम् अकरवम्। अहम् एकः, बहुभिः सह स्पर्धे; द्वौ वा त्रयः किं कुर्वन्ति? यवपेषक इव, अहं रिपून् बहून् नुदामि; ये इन्द्रं न सन्ति, ते मां किमर्थं निन्दन्ति? अहं गुंगुभ्यः, अतिथिग्वेभ्यः च अन्नं अनयम्; अहं जनान् तर्पयामि वृत्रघ्नः इव; पार्णये, करञ्जे वा, महति वृत्रहत्यायाम् अहं श्रुतः। यो मां नमति, स अन्नं बलं च प्राप्नुयात्; स गोदात्रेण सख्यं कुर्यात्; यदा सभा मध्ये अहं पूजितः, तदा स्तुत्यं, स्तोत्रार्हं च उत्पादयामि। सोमः अत्र न दृश्यते, न च सः प्रकाशते; स एव एनं प्रकाशयति; स वृषा तीक्ष्णशृङ्गः, युद्धकामः, अन्तः बद्धः, द्वाभ्यां हस्ताभ्यां स्थितः। अहं आदित्य, वसु, रुद्राणां विधिं न अतिवर्ते, देवः देवेषु; ते माम् ऐश्वर्याय, अजितं, अदम्यं, अजय्यम् अस्तु, इति कुर्युः। अहं गायकाय प्राचीनं धनं ददामि; अहं तां प्रार्थनां निर्मिमि या मम वृद्धिं जनयति; अहं यजमानस्य प्रेरकः, प्रत्येके स्पर्धायाम् साक्षी च। देवाः मां इन्द्र इति नाम्ना आहुः; दिवः, पृथिव्याः, आपां च प्रजाः अपि; अहं द्वौ शीघ्रौ, बलिनौ, युक्तवान्; अहं वज्रं महते अददाम्। अहं आत्मनः शक्त्या आत्कं मुनये निहतम् अकरवम्; कुत्सम् आत्मशक्त्या उपजग्म; अहं शुष्णस्य हन्ता, वध्र्यश्वस्य संयन्ता, यो आर्यं नाम दस्यवे नाददात्। पितरि पुत्रे इच्छायै यथा, अहं वेतसुम् उपजग्मे; तुग्रं कुत्साय, स्मदिभाय च उपशमयम्; अहं यजमानस्य प्रेरकः, राजा, यदा प्रियतमे न ददाति, तदा स्पर्धायाम् विजयी। अहं मृगयं श्रुतर्वणे उपशमयम्, यदा सः मम सहाय्यम् कौशल्येन अयाचत्; अहं नम्रं वेषम् अवनमयम्; अहं पाड्गृभिं सव्याय उपशमयम्। अहं वृत्रघ्न इव दासं नववास्त्वं बृहद्रथं च निहतम्; यः मनुष्यानां मध्ये आत्मानं उन्नेतुम् इच्छति, तं अहं दिवः परे क्षेत्रे चिक्षिपम्। अहं सूर्यस्य परितः शीघ्रैः अश्वैः विचरामि, प्रेरितैः बलिनः वह्यमानः; यदा पेषणशिला नरैः प्रेर्यते, तदा अहं दासं अवरोपयामि, निहन्तुम्। अहं सप्तधा नहुषः, नहुषेषु श्रेष्ठबलः; तुर्वशं यदुं च आत्मप्रभाम् प्रकाशयितुम् अकरवम्; अन्यं बलिनं बलात् उपशमयम्, नवत्युत्तरं नव च अहं दर्पिणः पराजितवान्। अहं वृषा, सप्त स्रुतः नदीन् भूमौ मार्गेषु अवारयम्; अहं कर्मसु प्राज्ञः, आपः अतिक्रामामि, ज्ञानतः मनोः सन्तानान् मार्गं अन्वेषयामि। ताः नद्यः अहं तदा धारयामि, यदा त्वष्टा अपि ताः धर्तुं न अशक्नोत्; गावः गूढं पयः स्तनयोः, मधु मधुरं, सोमः च सुतः, शुद्धः च। एवं ऋषयः, देवा, मनुष्याः च, अग्निं, इन्द्रं, बृहस्पतिं च स्तुवन्ति, धनं, प्रजां, बलं च प्रार्थयन्ति; देवा च तेषां प्रार्थनां श्रुत्वा, तेषां कृते यशः, श्रेयः, रयिं च प्रयच्छन्ति।