यः समुत्सुकः सोमं बलिनम् इन्द्राय समर्पयति, तस्मै धनं प्रावृत्तमिव प्रवहति। तस्मै त्वं, हे इन्द्र, शत्रून् प्रतिद्वन्द्विनश्च प्रभाते स्वशस्त्रेण निहनिष्यसि, वृत्रं च स्वयमेव हनिष्यसि। यस्मिन् वयं स्तुतिम् अधध्मः, तं त्वां, हे इन्द्र, अनुग्रहीतम्, कामं नः पूरय; दूरादपि शत्रवः तं बिभ्युः, सर्वाणि यशांसि तस्य पुरः प्रणमन्तु। शत्रून् दूरं नय, हे महाबल, यथा पूर्वं त्वं बहुधा आहूतोऽसि तथा; वयम्, हे इन्द्र, यवेन पशुभिश्च समृद्धिं प्राप्नुयाम, कवये च प्राज्ञां जयिष्णुं बलं ददातु। सोमाः बलिनः, प्रचुराः, वीर्यवन्तः इन्द्राय आगच्छन्ति; मघवान् स्वं दानं न निरुन्धे, किंतु यः सोमं पिनष्टि तस्मै महद् धनं वहति। सत्यं, शीघ्रः तेजस्वी च जयति, या यथाकालं कृतं विचिनोति; यः देवान् इच्छति सः धनं न निरुन्धे, आत्मनिष्ठः सखा सौम्यं मोचयति। गावः, यवैः, सर्वैः भोज्यैः, हे बहुधा आहूतो, वयं दूरस्थाः शत्रून् जयेम; वयं स्वैः नेतृभिः सह यत्नेन श्रेष्ठं धनं विजयं प्राप्तुम् इच्छामः। बृहस्पतिः पृष्ठतः, ऊर्ध्वतः, अधस्ताच्च नः रक्षतु; इन्द्रः पुरतः मध्ये च रक्षतु, सखा इव सखिभ्यः मार्गं ददातु। सर्वे अस्माकं चिन्ताः, तेजस्विन्यः, सौम्याः च, इन्द्रं समीहन्ते, ज्योतिः विज्ञाय; ते तम् आलिङ्गन्ति, यथा जनाः स्वं पतिं, यथा युवान् मघवान् साहाय्यार्थं। मम मनः त्वत्तः न निवर्तते, हे इन्द्र; त्वयि एव, हे बहुधा आहूतो, कामं स्थापयामि; नृपवत्, हे अद्भुत, अस्मिन् बर्हिषि उपविश, अयं सोमः तव पातव्यः। इन्द्रः, यो वृध्दिं वर्धयति, क्षुधं च अपोहति, सः धनानां स्वामी; तस्मै सप्त सिन्धवः नद्यः वातेन वृषभस्य पोषिताः प्रवर्धन्ते। यथा पक्षिणः शोभनपत्रे वृक्षे उपविशन्ति, तथा सुतपवित्राः इन्द्रं मुदं यन्ति; तस्य मुखं विद्युत्समं तेजसा दीप्तम्, सः नवस्य दिवसस्य ज्योतिः जानाति। शीघ्रः सः देवेषु कृतं विचिनोति, सूर्यं जयति, हे मघवन; अन्यः कश्चन, न प्राचीनः न नूतनः, तव वीर्यं समं न शक्नोति। मघवान् सर्वेषां जनानां मध्ये वितरति, वृषभः गवां गणाय आवहति; यं शक्रः यज्ञे तुष्यति, सः तीव्रैः सोमैः प्रचण्डान् अपि तिष्ठति। यथा आपः नदीं प्रवहन्ति, तथा सुतपवित्राः इन्द्रं सरः इव यान्ति; ऋषयः तस्य महत्त्वं बर्हिषि वर्धयन्ति, यथा दिव्या वर्षेण यवः वर्धते। वृषभः इव क्रुद्धः, सः अन्तरिक्षेषु धावति, यो आर्याणां पत्नीनां जलानि अकरोत्; मघवान् तस्मै यजमानाय ज्योतिः विन्दति, यो दीर्घायुषः सोमं पिनष्टि। शस्त्रं प्रकाशं दीप्तिम् आवहतु, सत्यगवः पूर्ववत् समृद्धिं ददतु; तेजस्वी स्वेन तेजसा प्रकाशयतु, शुभ्रः शुभकृत् सुवर्णदीप्त्या शोभताम्। गावः, यवैः, सर्वैः भोज्यैः, हे बहुधा आहूतो, वयं दूरस्थाः शत्रून् जयेम; वयं स्वैः नेतृभिः सह यत्नेन श्रेष्ठं धनं विजयं प्राप्तुम् इच्छामः। बृहस्पतिः पृष्ठतः, ऊर्ध्वतः, अधस्ताच्च नः रक्षतु; इन्द्रः पुरतः मध्ये च रक्षतु, सखा इव सखिभ्यः मार्गं ददातु। इन्द्रः, स्वधाम्नः स्वामी, हर्षाय आगच्छतु, यः स्वेन ऋतेन बलवान् स्तुत्यश्च; विस्तीर्णदृष्टिः सः स्वबलात् सर्वाणि विघ्नानि अतिक्रामति। तव रथः सुश्रुतः, अश्वाः सुप्रयुक्ताः, हे नृप; वज्रः तव हस्ते दीप्तिमान्, हे राजा; शुभेन पन्था आगच्छ, हे अधिप, तव बलं वर्धताम्। इन्द्रस्य युक्तिः प्रभुं वहतु, वज्रबाहुं नृपतिं, बलिनः महाबलिनः तम् आनयन्तु; तं वृषभं सत्यमन्युम् अस्माभिः सह भोज्ये आनयन्तु। एवं पात्रधारिणा अधिपेन सह एकीकुरुध्वम्, स्मृतिमन्तं, स्थूनं बलस्य; वीर्यं गृह्णीत, यथायोग्यं, कीर्तिमन्तः कर्मभिः बलं वर्धयन्तु। धनैः साकं आगच्छ, त्वां स्तौमि, शुभाशिषं वहामि; समीपं आगच्छ, हे सोमवाह; त्वं अधिप, अत्र उपविशसि, ऋतेन तव पात्राणि सुरक्षितानि। प्रथमाः दिव्याः हवयः पृथक् कृताः, शोभनाः, दुर्धर्षाः; ये यज्ञनावम् आरोढुं न शक्नुवन्, ते न प्राज्ञेषु स्थेयुः। ये दूरस्थाः, ये च समीपस्थाः, ते एकीकृताः स्युः; तेषां अश्वाः दुर्धर्षाः युक्ताः; एवं ये पूर्वाः, ये च पराः, ते बहुकृत्येषु, बहुभोज्येषु, संहृताः। कम्पमानाः पर्वतान् स्थिरान् कृतवान्, द्यौः गर्जितवान्, अन्तरिक्षम् कोपात् कम्पितम्; प्राज्ञः समाहितः प्रसारयति, महाबलः मद्यं पीत्वा स्तोत्राणि घोषयति। इमं शुभं अंकुशं त्वदर्थं धारयामि, येन त्वं, हे मघवन, शत्रूणां खुरान् भिन्दसि; अस्मिन्सुतपवित्रे तव बलं सन्निहितं भवतु, हवने, हे मघवन, तव भागे जागरूकः भव। गावः, यवैः, दूरस्थं वैरं, हे बहुधा आहूतो, अपाकुरु, सर्वां च क्षुधं; वयं श्रेष्ठैः नृपतिभिः सह स्वयमेव धनं जयेम। बृहस्पतिः पृष्ठतः, ऊर्ध्वतः, अधस्ताच्च नः रक्षतु; इन्द्रः पुरतः मध्ये च रक्षतु, सखा इव सखिभ्यः मार्गं ददातु। अग्निः प्रथमः दिवः जातः; द्वितीयः अस्माकं मध्ये, सर्वजन्मा; तृतीयः आप्सु निरन्तरं दीयते, आत्मजाः तं पोषयन्ति। त्वां, हे अग्ने, त्रिधा विद्मः; तव त्रयः धाम्नः विस्तीर्णाः; तव परं नाम गुह्यं विद्मः; तव योनिं यतः आगतः तं जानिम। सागरे त्वं आत्मजैः दीयसे, आप्सु ऋषिभिः, दिवि त्वं अग्ने, पयोधः; तृतीयं स्थलं तिष्ठसि, आपां कुक्षौ महान्तः त्वां वर्धयन्ति। अग्निः गर्जितवान्, यथा दिवि मेघः; पृथिवी चचाल, ओषधयः शोभिताः; सहसा जातः सः दीप्तिमान्, दीप्तः; उभे विश्वे तस्य अन्तः तेजसा दीप्ते। सः दातारः, धनस्य आधारः, चिन्तानां पूर्तिः, सोमस्य रक्षकः; बलस्य पुत्रः धनवान्, आप्सु राजा, प्रभाते दीप्तः। सः सर्वस्य चिह्नं, जगतः गर्भः; जातः उभे लोकौ पूरयामास; पन्थानं पाषाणं अपि भेदयामास, यदा पञ्च जनाः अग्निं उपासते। शुद्धः, प्राज्ञः, तेजस्वी च अग्निः, अमृतः मर्त्येषु प्रतिष्ठितः; धूमं स्रजति रक्तं वाहयन्, दीप्तेन शिखया दिवं प्रकाशयति। दीप्तः, सुवर्णमयः, विस्तीर्णः, दुर्निवारः, कीर्तये तेजस्वी; अग्निः द्वाभ्यां जीवाभ्यां अमृतत्वं प्राप्तवान्, यदा द्यौः बीजवान् तं ससूत। यत् शुभं दीप्तं हविः अद्य त्वं करोति, हे अग्ने, घृतवत् पिष्टं, तत् नेतु, धनिनं प्रति आनय, कृपयै, हे कनिष्ठ, देवैः प्रियः। तत् यशस्विभ्यः वितर, हे अग्ने; स्तोत्रैः यत् स्तुतं तद् वितर; सूर्यस्य प्रियः, अग्नेः प्रियः भवति, सः प्रजया कर्मणा च स्फुटति। हे अग्ने, ये यजमानाः तव समर्पितवन्तः सर्वाणि रत्नानि काम्यानि च सर्वेषु दिवसेषु, ते त्वया सह धनं इच्छन्तः, उशिजः गवां निकेतनं विवृत्रुः। एवं ऋचः प्रवाहवत् कथा रूपेण एकत्र संश्रिता, इन्द्रस्य च अग्नेः च महिमानं, स्तुतिं, कृपां च प्रकाशयन्ति।