अश्विनौ, दिव्यौ रथिनौ, अश्वदातारौ, सौम्यगुणसम्पन्नौ, आर्यस्य प्रियौ, अस्माकं हृदयानि कामाः प्रविष्टवन्ति। युवां, दम्पतीनाम् ईश्वरौ, रक्षकेभ्यां भूत्वा, अस्मान् सुरक्षितस्थाने प्रापयेताम्। हे सौम्यौ, स्तोत्रार्थं मानवस्य गृहे दृढपुत्रयुक्तं धनं वहतम्। युवां, तेजस्विनौ, सुगमं सेतुम् अतीर्णाय मार्गे स्थिरं स्थानं कुरुतम्, दुरितद्वेषिणं नाशयतम्। अद्य युवां, हे अद्भुतौ अश्विनौ, कस्य राष्ट्रे, कुत्र वा रमेथे? कः युवां आहूतवान्? कस्य वा गृहम् आगतम्—कस्य प्रेरितस्य, कस्य वा यजमानस्य? प्रातः समये वयं तौ एव बहुशः आहूतौ, स्तोत्रप्रियौ, त्रिचक्ररथौ, सोमपेषणे शीघ्रौ, सभायां परिभ्रमन्तौ, रम्यैः स्तवैः आह्वयामः। नासत्यौ, प्रातःकाले मधु वहन्तं रथं युञ्जाथः, तेन यजमानानां मध्ये गच्छथः, यज्ञे होमसम्पन्ने, अश्विनौ, तौ नरौ। यः मधुहस्तः ऋत्विज्, वा सुकृतहस्तः, अग्निहोत्रकरः, वा भक्तः, प्रेरितः, यस्य सोमपेषणे युवां उपस्थितौ—सर्वेषां मध्ये आगच्छतम्, मधुपानाय, अश्विनौ। यथा तक्षकः उपकरणं तीक्ष्णीकुर्यात्, तथा तस्मै योग्यं स्तोत्रं संप्रवर्तय; वाचसा, हे प्रेरिताः, आर्यः वाक्यं ब्रूयात्, गायकस्य स्तुतिं सोमाय इन्द्राय प्रैरयतु। दुह्यन्त्या धेनुं प्रार्थय, मित्रं बोधय, गायक, वृद्धं इन्द्रं जाग्रय; धनपूरितस्य पात्रस्य इव, वीरं धनदाय प्रेरय। किं त्वां, हे मघवन्, जनाः भोक्तारमित्याहुः? अहं शृणोमि त्वं न भोक्तव्योऽसि; मम प्रार्थना, हे शक्र, अस्मभ्यं भागं धनस्य प्रापयतु, हे इन्द्र, अस्मभ्यं भागं अनीयात्। जनाः त्वां, हे इन्द्र, सत्येषु समवायेषु आह्वयन्ति; यः यजमानः अस्ति, स त्वां योक्मित्रं करोति, हे वीर, स त्वया सख्यं इच्छति, यः सोमं न सिञ्चति अपि। यः उत्सुकः, त्वां, हे इन्द्र, दृढं सोमं यजति, तस्य धनं प्रावृश्यति; तस्य त्वं शत्रून् प्रतिद्वन्दिनश्च प्रातः स्वशस्त्रेण निहन्यसि, वृत्रं वधसि। यस्मिन् वयं स्तुतिं निधास्यामः, तस्मिन् इन्द्रे, यः अस्मान् अनुगृहीतवान्, हे मघवन्, अस्माकं अभिलाषं पूरय; दूरात् अपि रिपुः तं भीतिं यायात्, सर्वे महिमानः तस्य पुरतः नमन्ताम्। शत्रुं दूरं नय, हे महाबलिन्, यथा पूर्वं त्वं बहुशः अकरः; अस्मभ्यं, हे इन्द्र, यवम् पशून् च प्रयच्छ, गायकाय प्रज्ञां जयशक्तिं च ददातु। बलवन्तः, प्रपूरिताः, वीर्यवन्तः सोमाः इन्द्रं प्रति आगताः; मघवन् स्वदातृत्वं न निरुध्यति, किन्तु धनं सोमपेषकाय वहति। वास्तवे, शीघ्रवती, तेजस्विनी सा जयति, या यथाकालं कृत्यम् अन्वेषयति; यो देवांश्च इच्छति, स धनं न निरुध्यति, स्वयंजाता सखा समृद्धिं स्रवयति। गावः, यवैः, सर्वैः भोज्यैः, हे बह्वृच, वयं दूरस्थं शत्रुं जयेम; अस्माकं नायकैः सह, वयं प्रमुखं धनं स्वयमेव प्रयत्नेन जयेयाम। बृहस्पतिः अस्मान् पृष्ठतः, ऊर्ध्वतः, अधस्तात् च, आपद्भ्यः पातु; इन्द्रः पुरतः, मध्ये च, सखा इव, मित्राय मार्गं ददातु। अस्माकं सर्वे चिन्ताः, तेजस्विन्यः, समनस्यः, इन्द्रं प्रति यान्ति, ज्योतिर्विदः; ते तम् आलिङ्गन्ति, यथा जनाः स्वामिनम्, युवानं मघवन्तम्, सहायार्थम्। मम मनः त्वत्तः, हे इन्द्र, न निवर्तते; त्वयि एव, हे बह्वृच, मम अभिलाषः स्थापितः; नृपवत्, हे अद्भुत, अस्मिन् बार्हिषि उपविश, अयं सोमः तव पानाय अस्तु। इन्द्रः, यः समृद्धिं वर्धयति, क्षुधं च निवर्तयति, स धनस्य स्वामी; तस्मिन्स्रोते सप्त सिन्धवः वर्धन्ते, वृषभस्य बलात् पोष्यन्ते। यथा पक्षिणः सुपत्रे वृक्षे उपविशतः, तथा पेषण्यः इन्द्रं, हरिम्, प्रति गच्छन्ति; तस्य मुखं विद्युत् इव तेजसा दीप्तम्, स नवस्य दिवः ज्योतिः जानाति। शीघ्रः स देवकार्यं विचिन्वन्, सूर्यं जयति, हे मघवन्; न अन्यः, न प्राचीनः, न नूतनः, तव वीर्यं समश्नोति। मघवन् सर्वेषां जनानां मध्ये धनं वितरति, वृषभः गोः वंशाय गावः आह्वयति; यं शक्रः यज्ञे तुष्टाव, स दृढसोमैः तिक्तान् अपि तितिक्षते। यथा आपः नदीं प्रति वहन्ति, तथा पेषण्यः इन्द्रं, सरांसि इव सरोवरं प्रति, समीयुः; ऋषयः तस्य महत्त्वं आसने वर्धयन्ति, यथा दिव्यवृष्ट्या यवः वर्धते। वृषभः इव, क्रुद्धः, स अन्तरिक्षे धावति, यः आर्याणां स्त्रीभ्यः आपः अकरोत्; मघवन् सोमपेषकस्य दीर्घायुषः यजमानस्य ज्योतिः अन्विष्यति। कुलिशः उज्ज्वलः, सत्यगावः पूर्ववत् समृद्धिं ददातु; हरिः स्वतेजसा दीप्तिमान् भवतु, शुभकृत् स्वामी सुवर्णरुचिरः उज्ज्वलतु। गावः, यवैः, सर्वैः भोज्यैः, हे बह्वृच, वयं दूरस्थं शत्रुं जयेम; अस्माकं नायकैः सह, वयं प्रमुखं धनं स्वयमेव प्रयत्नेन जयेयाम। बृहस्पतिः अस्मान् पृष्ठतः, ऊर्ध्वतः, अधस्तात् च, आपद्भ्यः पातु; इन्द्रः पुरतः, मध्ये च, सखा इव, मित्राय मार्गं ददातु। इन्द्रः, स्वामी स्वस्य, हर्षाय आगच्छतु, यः स्वेन ऋतेन बलवान्, स्तुत्यश्च; विस्तीर्णदृष्टिः, स सर्वाणि विघ्नानि महता बलात् अतिक्रामति। तव रथः सुसंस्कृतः, तव अश्वाः सुयुक्ताः, हे स्वामिन्; वज्रः तव हस्ते दीप्तमान्, हे नृप; शुभेन मार्गे आगच्छ, हे अधिप, तव बलं वर्धतां, पुष्णुतां च। इन्द्रस्य व्रातः स्वामिनं, वज्रायुधं नृपं, महाबलान्, दृढशक्तिमन्तः, आनयन्तु; वृषभं सत्यवीर्यं अस्माभिः सह भोज्ये आनयन्तु। एवं, पात्रधारिणा, प्रज्ञावता, स्थंभेन, बलाधारेण, एकीकृत्य, वीर्यं गृह्णीत, स्वेन मार्गे, यथाकर्मणां यशस्विनां, वर्धध्वम्। धनैः आगच्छ, त्वां स्तौमि, शुभकामान् वहामि; आगच्छ, सोमवाह। त्वं अधिप, अस्मिन् उपविष्टः, बार्हिषि प्रतिष्ठितः, तव पात्राणि ऋतेन सुरक्षितानि। प्रथमा दिव्या हविः पृथक् अकल्प्यन्त, महनीयानि, दुष्प्राप्यानि; ये यज्ञनावं न आरोढुम् अशक्ताः, ते न प्राज्ञेषु उपविशन्तु। ये दूरस्थाः, ये च समीपस्थाः, एकीकृत्य भवन्तु; तेषां अश्वाः दुर्योग्याः अपि युज्यन्ते। एवं, पूर्वे, परे च, यत्र बहूनि कर्माणि, द्रव्याणि च, तत्र संगच्छन्ते। कम्पमानाः पर्वतान् स्थिरीकृत्य, द्यौः गर्जति, अन्तरिक्षं क्रुद्धं कम्पते; प्राज्ञः, समाहितः, विस्तारयति, महाबलः, मद्यपानात्, स्तोत्राणि घोषयति। एष ते शुभः अंकुशः, येन त्वं, हे मघवन्, रिपोः खुरान् विदारयसि; अस्मिन् सोमपेषणे तव वीर्यं अस्तु, हविषि, हे मघवन्, भागे जागरूकः भव। गावः, यवैः, दूरस्थं द्वेषं, हे बह्वृच, विनुद, सर्वां च क्षुधम्; वयं, प्रमुखैः नृपतिभिः सह, स्वसङ्घेन धनं जयेम। बृहस्पतिः अस्मान् पृष्ठतः, ऊर्ध्वतः, अधस्तात् च, आपद्भ्यः पातु; इन्द्रः पुरतः, मध्ये च, सखा इव, मित्राय मार्गं ददातु। अग्निः प्रथमः दिवः अजायत; द्वितीयः अस्माभ्यं, सर्वजनन्यः वेदः; तृतीयः आप्सु नित्यं प्रेर्यते, स्वयम्भवः तं पोषयन्ति। एवं, ऋषयः, यजमानाः, सोमपेषकाः, अश्विनौ, इन्द्रं, बृहस्पतिं च आह्वयन्ति, स्तोत्रैः, हविभिः, कामैः च; तेषां देवाः स्तुतिप्रियाः, रथैः, सोमैः च, धनं, बलं, प्रज्ञां च ददाति, शत्रून् नाशयन्ति, मित्राणि रक्षन्ति, यजमानस्य कामान् पूरयन्ति।