अश्विनौ कुत्र प्रभाते, कुत्र वः निवासः, कुत्र वः मुखानि नयथः? कस्य वा, विधवेव देवरं, युवत्येव युवकं, आमन्त्रणं गृह्णीथः? प्रभाते वृद्धेव कम्पमाना गृहाद्गृहं गच्छन्तौ, हविषा सत्कृतौ, केषां अतिथी भवथः? राजानिव, केषां सोमपानं सेवथः? अश्विनौ, यौ वन्यपशुविव प्रभाते हविषा आवाह्ये, यौ ऋत्विजौ मनुष्यैः आहूयाथे, यौ जनानां हविः वहथः, सौम्यौ सौभग्यस्य अधिपती। राजपुत्र्या घोषया यौ आहूतौ, सैव अश्विनौ प्रार्थयत्—"मम कृते दिवा, मम कृते आशिषां, अश्वारोहिणं, सारथिं, दक्षं सन्निधत्तं" इति। अश्विनौ प्राज्ञौ, यौ रथं परिवर्तयथः, कुत्सः गायक इव जनानां मध्ये सञ्चरन्तौ; मधुमन्तौ वां दानानि, स्त्रियाः भूषणमिव, काम्यन्ते। भवद्भ्यां भुज्युं त्रातम्, वशं त्रातम्, शिञ्जारं च उशनां च उद्धृतवन्तौ; वां हेषमाणा अश्वौ सौहृदेन बद्धौ, अहं च वां कृपया शरणं प्रार्थयामि। अश्विनौ, कृशं शयुं च उद्धृतवन्तौ, विदन्तं च विधवां च विमुक्तवन्तौ; रोरुवतीं पशुं सखिभ्यः विमोचयथः, सप्तमुखं गोष्ठं उद्घाटयथः। कन्या जाता, तस्या वसनं पतति, ओषधयः तस्या दन्तान् अनु वर्धन्ते; तस्या निम्नवदापः प्रवहन्ति, तस्या पतनं दिवसः भवति। जीवानां कृते रुदन्ति, यज्ञे विक्षिपन्ति, नराः दीर्घं मार्गं यान्ति, प्रयतन्ते; ये पितृभिः सह अनेन संज्ञां कृतवन्तः, पत्न्यः हर्षेण पतिं परिष्वजन्ति। न वयं तद् विद्मः, सत्यम् ब्रूत—किम् युवकः युवत्याः गर्भे वसति? अश्विनौ, वयं प्रियतमे गृहे प्रविशेम, शोभने, वीर्यवति, बीजदायिनि—तद् इच्छामः। भवद्भ्यां कृपा प्राप्ता, अश्विनौ, अश्वदायिनौ; कामाः हृदयानि प्रविष्टाः; युवां रक्षकर्तारौ भूत्वा, सौम्यौ, द्वन्द्वानां नाथौ, आर्यम्णः प्रियौ—वयं सुरक्षितं स्थानं प्राप्नुयाम। मुदामयौ, स्तुत्यं गृहं दृढपुत्रैः समृद्धिं वहतं; सुगमं सेतुम् कुरुतं, सौम्यौ, स्थिरं पन्थानमधिष्ठानं, दुष्टमतिं विनाशयतं। अद्य कुत्र, केषु देशेषु, अश्विनौ, अद्भुतौ रमथः? कः वः आमन्त्रयत्, कस्य गृहं गतवन्तौ—प्रेरितस्य वा यजमानस्य वा? प्रभाते वयं तं एव, बहुहूतं, स्तुतिप्रियं, त्रिचक्रं रथं आह्वयामः, यः सोमपेषणे शीघ्रः, सभायां परिवर्तते, शोभनैः स्तवैः समर्चितः। नासत्यौ, प्रभाते रथं युञ्जाथे, मधुवाहं समारुह्य; तेन यजमानजनान् प्रति याथः, अश्विनौ, हविर्यज्ञं प्रति। यः स्रुग्भिः मधुमत्तमः ऋत्विक्, सुमन्युः, अग्निहोत्री वा, दक्षः, प्रेरितो वा यः सोमपानं सेवते—अत्र आगच्छतं, अश्विनौ, मधुपानं पातुम्। यथा तक्षकः शस्त्रं शृणोति, तथा तस्मै योग्यं स्तोत्रं निर्मीयताम्; वाक्येन, प्रेरितौ, कविः सोमायेन्द्राय स्तुतिं नयतु। दोहनेन धेनुं चिनुत, मित्रं बोधय, कवि, जरन्तमिन्द्रं चोदय; धनसम्पूर्णं पात्रमिव, वीरं दानाय प्रेरय। किं त्वां, महाभाग, भोक्तारमाहुः? श्रुणोमि त्वं न भोक्तासि; मम प्रार्थना, शक्र, अस्मभ्यं भागं ददातु, इन्द्र, सम्पदं ददातु। जनाः त्वां, इन्द्र, सत्येषु संस्तेषु, उपतिष्ठन्ति; यः यजमानः, त्वां युक्तमिव करोति, वीर, सः सोमं न पाति सख्यं कामयते। यः त्वां, इन्द्र, काम्यः, बलिनं सोमं जुहोति, तस्मै धनं प्रवहति; तस्मै त्वं शत्रून्प्रतिद्विषः प्रातः हिनस्ति, स्वशस्त्रेण वृत्रं वधसि। यस्मिन्स्तुतिं निवेशयामः, तं इन्द्रं, यः अस्मान् अनुगृह्णाति, महाभाग, तस्मै कामं पूरय; दूरादपि शत्रुः तं बिभेतु, सर्वाणि महांसि तस्य नमन्तु। शत्रुम् दूरं कुरु, महाबल, यथा पूर्वं कृतवानसि; अस्मभ्यं, इन्द्र, यवमधुना, पशून् च ददातु, कवये बुद्धिं, जय्यं बलं च। बलवन्तः, पूर्णाः, वीर्यवन्तः सोमाः इन्द्राय आगच्छन्ति; मघवा न दानं निरुध्यति, किन्तु सोमपेषकाय बहुधनं वहति। सत्यं, शीघ्रं तेजस्विनी विजयी, या काले कृतं विचिनोति; यः देवांश् इच्छति, स धनं न निरुध्यति, स्वयंपोषी सख्ये सम्पदं विमोचयति। गवाः, यवैः, सर्वेणान्नेन, बहुहूत, वयं दूरस्थं शत्रुं जयेम; वयं स्वैः नेतृभिः श्रमणया मुख्यं धनं जयेय। बृहस्पतिः अस्मान् पृष्ठतः, उपरि, अधस्ताच्च, आपद्भ्यः रक्षतु; इन्द्रः पुरतः मध्ये च, सखा इव, स्वसखिभ्यः मार्गं ददातु। सर्वा अस्माकं धियः, दीप्ताः, समनस्यः, इन्द्रं प्रति यान्ति, ज्योतिः विदन्त्यः; सः जनैः स्वामीव परिष्वज्यते, युवराजः इव, मघवा, सहाय्याय। मम चेतः त्वत्तः न निवर्तते, इन्द्र; त्वयि एव, बहुहूत, मम कामः निवेशितः; राजेव, अद्भुत, अस्मिन्बर्हिषि उपविश, अयं सोमः तव पानाय अस्तु। इन्द्रः, यो समृद्धिं वर्धयति, क्षुधं च निवर्तयति, सः धनस्य अधिपतिः; तस्मिन्स्रोतसि सप्त सिन्धवः वर्धन्ते, वृषभस्य वीर्येण पुष्टाः। पक्षिण इव पर्णशाखायां, पेषण्यः इन्द्रं प्रति उपविशतः, मुदं वहन्तः; तस्य मुखं विद्युत् इव दीप्तिमान्, सः नवस्य दिवः ज्योतिः वेद। शीघ्रः यः देवकृत्यं विचिनोति, सूर्यं जयति, मघवा; अन्यो नास्ति, न प्राचीनः न नूतनः, तव शौर्यं तुलयितुं शक्नोति। मघवा सर्वेभ्यः जनभ्यः वितरति, वृषभः गोः गणाय आह्वयति; यं शक्रः यज्ञे तुष्टावान्, सः तिव्रैः सोमैः उग्रान् तिष्ठति। आपः नदीव सिन्धवे, पेषण्यः इन्द्रं प्रति प्रवहन्ति; ऋषयः तस्य महानं वर्धयन्ति, उपवेशने, दिव्यवृष्ट्या यव इव। वृषभः इव रुषितः, सः अन्तरिक्षं धावति, यः आर्यपत्नीभ्यः आपः कृतवान्; मघवा सोमपेषकाय दीर्घायुषे ज्योतिः विन्दति। कृपाणः ज्योतिषा दीप्तिमान् भवतु, सत्यगावः यथापूर्वं दुह्यन्ताम्; शुक्लः तेजसा प्रभास्वरः भवतु, शुभकर्मा सुवर्णदीप्त्या दीप्तिमान्। गवाः, यवैः, सर्वेणान्नेन, बहुहूत, वयं दूरस्थं शत्रुं जयेम; वयं स्वैः नेतृभिः श्रमणया मुख्यं धनं जयेय। बृहस्पतिः अस्मान् पृष्ठतः, उपरि, अधस्ताच्च, आपद्भ्यः रक्षतु; इन्द्रः पुरतः मध्ये च, सखा इव, स्वसखिभ्यः मार्गं ददातु। इन्द्रः, स्वधाम्नः पतिः, मदा आगच्छतु, यः स्वेन ऋतेन बलवान् स्तुत्यः; विश्वतोदृशा, सः सर्वाणि विघ्नानि आत्मवीर्येण अतिक्रामति। तव रथः सुविनिर्मितः, अश्वाः सुसंयुक्ताः, राजन्; वज्रः तव हस्ते दीप्तिमान्, नृपते; शुभेन पन्था आगच्छ, नायक, तव बलं वर्धताम्, पुष्यताम्।