अहं अश्विनौ आह्वये, माम् शृणुतं, पितरौ इव पुत्रं शिक्षयतम्। मा मे बुद्धिः जनानां मध्ये दुर्बला अथवा अज्ञाता भूयात्, युष्माभिः शत्रुवत् आपदं निवर्त्यताम्। याभिः रथेन शुन्ध्युम् आनन्दयतम्, पुरुमित्रस्य भार्यां निनयतम्, वध्रिमत्याः आह्वानं प्रत्यग्रहीष्ठाम्, पुरन्ध्यै सुलभं प्रसवम् अदत्तम्। वृद्धस्य ऋषेः यौवनम् पुनः न्यधत्तम्, खेलस्य अपि नवयौवनं दत्तम्, वन्दनं नदीं तीर्तुं प्राविशताम्, विश्पलायाः अपि तुरङ्गमिव धावनयोग्यता दत्ता। रेभम् गुहायाम् अन्तर्हितम्, मृत्यवे समीपस्थम्, उत्थापयतम्, रिभवः अपि पुनः जीवयतम्, सप्त वध्रिभ्यः त्रयः तप्तान् जीवितम् अदत्तम्। पेदवे श्वेतम् अश्वम् नवशक्तिमन्तम् नवतिः तुरगैः सह अदत्तम्, शत्रून् नुदन्तं शीघ्रतरम् अश्वम् दत्तम्, भग इव मनुष्येभ्यः वाञ्छितं दत्तम्। यं यूयं, हे अश्विनौ, पत्न्या सह नेतारौ, तं न कश्चन राजा, नापद्, न भीः, न किञ्चन दुःखं स्प्रश्नोति; यूयं रुद्रपथौ कृपणौ, सदा तं रक्षथः। तेनैव मनसः अपि शीघ्रतरम् रथेन, यं रिभवः युष्मभ्यं निर्मितवन्तः, आगच्छतं; यस्य योकने दिवः कन्या जायते, विवस्वतः उभे दिवे नूतने भवतः। तेनैव विजयी मार्गे पर्वतम् अतिक्रामथः; शयानाय गावम् दुहन्तम् अकार्ष्टम्; व्याघ्रस्य जिह्वायाः अपि ग्रस्तम् जनम् शक्तिभिः विमोचयतम्। एष स्तोमः, हे अश्विनौ, युष्मभ्यं रचितः, भृगुभिः रथस्य निर्माणम् इव; स्त्रीं युवानं प्रति युक्ताम्, पुत्रवत्, बालवत्, योजयाम। के, हे नरः, शुभाय आगच्छन्तौ, युष्माकं दीप्तिमन्तं रथम् अभ्यर्चन्ति? के, प्रातःकाले, गृहात् गृहम् उपयान्तौ, सर्वत्र व्यापिनौ, दानानि वहन्तौ, चिन्तया शुभानि वहन्तौ, प्रतिगृह्णन्ति? कुत्र, हे अश्विनौ, भवतः उषाः? कुत्र वासः? कुत्र मुखानि वहथः? का विधवा देवरम् इव, या कन्या युवानम् इव, आसनम् आमन्त्रयति? प्रातःकाले, वृद्धा कम्पमानया इव, गृहात् गृहम् युञ्जाथः, हविषा पूजितौ; केषां अतिथी भवथः? नृपतयः इव, केषां सोमपानम् उपयाथः? मृगयावद्, हे अश्विनौ, प्रातः हविषा आह्वयाम; यजमानाभ्यां पुरोहिताविव, जनैः आह्वीयाथः; युष्माभ्यां जनानां हविः वह्यते, सौम्यौ सौभग्यस्य स्वामिनौ। घोषा राजपुत्री युष्मान् एव आह्वयत्; सा याचितवती—"मम कृते दिवा, अश्विकृत्य, रथिकृत्य, समर्थकृत्य, उपस्थितौ भवतं।" यूयं, हे अश्विनौ, प्राज्ञौ, रथम् परिभ्रमथः, कुत्सः गायकः जनानाम् मध्ये यथा; मधुराणि दानानि युष्माकं स्त्रियः अलङ्कारम् इच्छन्ति इव, सदा इच्छ्यन्ते। भुज्युम्, वशम्, शिञ्जारम्, उशनाम्, युष्माभ्यां उद्धृताः; नादमानौ अश्वौ मित्रभावेन बध्नीतः; अहम् अपि युष्माकं कृपां सहाय्याय प्रार्थयामि। कृष्टम्, शयुम्, विदन्तम्, विधवाम्, युष्माभ्यां उद्धृताः; रुदन्तीं गावम् अपि सखिभ्यः विमोचयतम्; सप्तमुखं गोष्ठं अपि उद्घाटयतम्। कन्या जाता, वस्त्रं पतितम्; ओषधयः तस्या दन्तान् अन्वगच्छन्; तस्या कृते नद्यः गर्तमिव प्रवहन्ति, तस्या कृते दिवः पतनं भवति। जीवतां कृते रुदन्ति, यज्ञे विक्षिपन्ते, नराः दीर्घं मार्गं प्रयान्ति; ये पितृभिः सह अयम् अनुशुश्रुवुः, तेषां पत्न्यः पतिं हर्षेण आलिङ्गन्ति। तद् वयं न जानिम, सत्यम् उक्त्वा ब्रूत; किम् स युवान् युवत्याः गर्भे वसति? अश्विनौ, वयं प्रियस्य, वीर्यवन्तः, बीजदातुः, गृहं प्रविशेम, तत् इच्छामः। युष्मान् कृपा उपागात्, हे अश्विनौ, अश्वदातृ, कामाः हृदयानि प्रविशन्ति; युवां दम्पत्योः स्वामिनौ, आर्यमणः प्रियौ, रक्षिणौ भवतम्; वयं सुरक्षितं स्थानं प्राप्नुयाम। आनन्ददातरो, बलवत्सुतैः सह धनं मानवस्य गृहे स्तुत्याय वहतम्; सुगमं सेतुम् कुरुतम्, दृढं स्थाने पन्थाः, दुष्टमतिं नाशयतम्। कस्मिन् अद्य, केषु देशेषु, हे अश्विनौ, अद्भुतौ, रमध्वम्? कः आह्वयत्, कस्य गृहम् आगतम्—कवेश्च, यजमानस्य वा? प्रातःकाले वयं तान् एव, बहुधा आहूतौ, स्तोत्रप्रियौ, त्रिचक्ररथम्, सोमपेषणे शीघ्रम्, सभायाम् परिवर्तमानम्, सुश्लोकैः आह्वयाम। यूयं, हे नासत्यौ, प्रातःकाले मधुवाहिनं रथं युञ्जाथः; तेन यजमानानां मध्ये याथः, यज्ञे बहुदाने, हे अश्विनौ। कः मधुमत्तः हस्तः, सुमनाः पुरोहितः, अग्निहोत्री, दक्षः, भक्तः वा, कस्य सोमपानम् उपयाथः? आगच्छतम्, हे अश्विनौ, मधुमद् सोमं पीतुम्। यथा तक्षकः उपकरणम् उपशृणोति, तथा तस्मै योग्यं स्तोत्रं निर्मीयताम्; वचसा, हे कवयः, वदत, गायकस्य स्तुतिं सोमायेन्द्राय नयतम्। दोहनेन गावम् इच्छ, मित्रम् उत्तिष्ठ, गायक, वृद्धम् इन्द्रम् जागरय; धनपूर्णम् पात्रम् इव, वीरं धनाय प्रेरय। किं त्वां, हे महाभाग, भोक्तारम् आहुः? अहं शृणोमि त्वं न भोक्तव्यः; मम प्रार्थना, शक्र, सम्पत्तेः भागं ददातु, हे इन्द्र, भागम् आनय। जनाः त्वाम्, हे इन्द्र, सत्येषु संज्ञायाम् आह्वयन्ति; यः यजमानः अस्ति, स त्वां युक्तमित्रम् करोति, स सोमं न पाति अपि, सखा त्वां इच्छति। यः, उत्सुकः, त्वां, हे इन्द्र, बलिनं सोमम् यजति, तस्य धनं प्रावृत्तम्; तस्य शत्रून्, स्पर्धिनः, प्रातः त्वं निजशस्त्रेण वर्त्रं हंसि। यस्मिन् वयं स्तुतिम् स्थापयामः, इन्द्रे, सदा प्रियं दर्शयति, हे महाभाग, तस्य इच्छां पूरय; दूरादपि शत्रवः तं भीरवः स्युः, सर्वाणि तेजांसि तस्मै नमन्ताम्। शत्रून् दूरं नय, हे महाबल, यथा पूर्वम् अकरः; इन्द्र, यजमानाय यवम् पशून् च ददातु, गायकाय बुद्धिम्, विजयशक्तिम् च। बलिनः, प्रचुराः, वीर्यवन्तः सोमाः इन्द्रं प्रति आगच्छन्; मघवान् दानं न निवारयति, बहु धनं सोमपेषकाय ददाति। शीघ्रम्, दीप्तिमती, सा जयति, या युक्तकाले कृत्यम् अन्वेषते; यः देवांश् इच्छति, स धनं न निवारयति, स्वयम्भूः सखा धनं विमोचयति। गावः, यवैः, सर्वेण अन्नेन, हे बहुधा आहूत, वयं दूरस्थाः शत्रून् जयेम; स्वैः नेतृभिः सह, उत्तमम् धनम् विजयं स्वयमेव प्राप्नुयाम। बृहस्पतिः पृष्ठतः, ऊर्ध्वतः, अधस्तात्, अपद्भ्यः नः पातु; इन्द्रः अग्रे, मध्ये च, सखा इव मित्राय मार्गं ददातु। सर्वाः अस्माकं धियः, दीप्ताः, समनस्यः, इन्द्रम् उपयान्ति, ज्योतिर्वन्तम्; तं समालिङ्गन्ति, जनाः स्वं स्वामिनम् इव, युवानं मघवन्तम् इव सहाय्याय। मम मनः त्वत्तः न निवर्तते, हे इन्द्र; त्वयि एव, हे बहुधा आहूत, मम इच्छा स्थापिता; राजा इव, अद्भुत, अस्मिन् बर्हिषि उपविश, अयं सोमः तव पानाय अस्तु। इन्द्रः, यः समृद्धिं वर्धयति, क्षुधं च नुदति, स धनस्य स्वामी; तस्मै, कुपः इव, सप्त सिन्धवः, वृषभस्य बलात् पोष्यन्ते।