स्नेहपूर्णेन च मनसा अहम् मारुतगणं शुद्धं महान्तं च मित्रत्वाय सुखाय च आह्वयामि। धनं यशः च अस्माकं स्यात्; अद्य देवानां प्रसादं वयं याचामः। ततो वयं दिव्यान् विशालान् जीवनदायिनः आपः यज्ञस्य कीर्तिं च आवहामः; सोमः तेजस्वी बलवान् च अस्माकं स्यात्; अद्य देवानां प्रसादं वयं याचामः। उत्तमेन नेतृणा नीताः वयं पापरहिताः जीवेम, जीवन् पुत्रैः सह; यः वेदवाक्यद्वेष्टा सर्वे च विरोधिनः हन्यन्ताम्; अद्य देवानां प्रसादं वयं याचामः। ये मनसि स्थिताः यज्ञार्हाः देवाः, तान् शृणुत; यद् यद् इच्छामः तद् अस्मभ्यं दत्त; विजयी बुद्धिः, धनं, वीर्यं, यशः च—अद्य देवानां प्रसादं वयं याचामः। महान्तः देवाः महतीं कृपां अस्मभ्यं दत्तु; धनं वीर्यवान् पुत्राः च अस्माकं स्युः—अद्य देवानां प्रसादं वयं याचामः। ज्वलितस्य महतः अग्नेः आश्रयम्, मित्रवरुणयोः निर्दोषं सख्यं च, सुवितृस्य शक्तौ अग्रत्वं च प्राप्नुयाम्; अद्य देवानां प्रसादं वयं याचामः। सर्वे देवाः—सुवितृ, सत्यशक्तिः, मित्रस्य धर्मः, वरुणः—सौभाग्यं, धनं, पशून्, यशः, अद्भुतं सम्पदः च अस्मभ्यं दत्तु। सुवितृः पृष्ठतः, पूर्वतः, उपरि, अधः च अस्ति; सुवितृः सर्वतो लाभं दीर्घायुष्यम् च अस्मभ्यं दत्तु। मित्रवरुणयोः दृष्टये, महात्मने, नमः; सत्यं तं पूजयामि; दूरदर्शिनं दिव्यं ज्योतिः, दिवः पुत्रं सूर्यं स्तौमि। तद् सत्यवद् शक्तिः सर्वतः मां पातु; दिवा पृथिवी, यत्र अहानि तन्तुना युक्तानि, मां रक्षेताम्; यद् यद् चरति प्रविशति, सर्वे आपः, सर्वत्र सूर्यः उदयति। तव उत्तमस्थाने, हे सूर्य, यत्र त्वं रश्मिभिः रथं चालयसि, न कश्चित् असुरः वसति; एकः मार्गः पूर्वं गच्छति, त्वं प्रकाशेन विश्वं व्याप्य याति। तेन प्रकाशेन, हे सूर्य, त्वं तमः नुदसि; तव दीप्त्या सर्वं जगत् जाग्रयसि; तेन, सर्वं अनर्पितं, सर्वं दुष्टं, अशुभं स्वप्नं च दूरं कुरु, शुभं अस्मभ्यं दत्तु। त्वया प्रेषितः, त्वं सर्वस्य ऋतं रक्षसि; उदितः, स्वधर्मं अनुगच्छसि; यद् यद् अद्य त्वं सूर्ये अभिवदामः, तद् देवाः बुद्धिं अस्मभ्यं दत्तु। दिवा पृथिवी, आपः, इन्द्रः, मारुतः च अस्माकं वाक्यं शृण्वन्तु; सूर्यस्य दर्शनात् वयं दुर्गतिं न प्राप्नुयाम; जीवन् वृद्धाः सुखेन स्याम। त्वां, हे सूर्य, प्रतिदिनं उदयन्तं पश्येम; सर्वैः सखिभिः, शुभैः मनोभिः, स्पष्टदृष्ट्या, पुत्रैः युक्ताः, रोगरहिताः, दोषरहिताः स्याम। त्वं तेजस्वी सर्वदृग्, महज्ज्योतिः धारयन्, तव उज्ज्वलरूपेण चक्षुः आनन्दयसि; त्वं महाशक्त्या आरोहसि, जीवन् त्वां पश्येम। तव लिङ्गेन सर्वाणि भूतानि चरन्ति, स्थितानि च; रात्रिभिः पुनः प्रविशन्ति; हे सुवर्णकेश सूर्य, तव निर्दोषत्वेन प्रतिदिनं सौभाग्यं, शुभं च अस्मभ्यं दत्तु। तव दृष्ट्या, दिवा, तव तेजसा, तव ऊष्मा, तव प्रकाशेन, अस्माकं लाभः स्यात्; यथा मार्गः, गृहः च शुभः, तथा, हे सूर्य, उत्तमं धनं अस्मभ्यं दत्तु। हे देवाः, द्विपद् चतुर्पद् जन्तूनां, सर्वस्य सन्ततेः रक्षणं दत्तु; यद् यद् खाद्यं, पेयम्, उपभोग्यम्, तद् निर्भयं सुखं आरोग्यं च अस्मभ्यं दत्तु। यद् यद् वयं, हे देवाः, वाचाऽपि, मनसा वा, दुष्कृत्यं कुर्याम; दिव्ये अपमानं वा; यदि कश्चन अस्माकं मध्ये अस्माकं प्रति विरोधी अस्ति, हे वसवः, तस्य दोषः तस्य एव स्यात्। इन्द्रः, हे महाबलिन्, अस्मिन् यशस्विनि संग्रामे, यत्र कोलाहलः, विजयाय गर्जसि; यत्र गोप्राप्तिः वीरैः साध्यते, सर्वत्र मानवाग्नयः पतन्ति। अस्मभ्यं, हे इन्द्र, गृहं सम्पूर्णं, धनं गोसंपन्नं यशस्वि च आवृणु; वयं विजयीः, समृद्धाः च स्याम; यद् इच्छामः, तत् दत्तु, हे दानवन्। योऽपि दासः वा आर्यः वा अस्माकं युद्धं इच्छति, हे इन्द्र, बहुभिः स्तुतः, अस्माकं शत्रवः सुकरं पराजयन्तु; त्वया सह युद्धे तान् अनुयेम। यः लघु वा महद् हविः आहूतः, आपत्काले साहाय्यं ददाति, हे वीर, तं समीपस्थं, प्रसिद्धं, अद्य साहाय्यार्थं आह्वयामि—इन्द्रं प्रार्थनाश्रवणम्। श्रुतवान् अस्मि, हे इन्द्र, त्वं दानवन्, महाबलः, दानप्रेरकः; कुत्सानां बन्धनात् मुक्त्वा आगच्छ; किमर्थं, हे बलिन्, दुर्बलेषु एव बद्धः स्थितः असि? अश्विनोः सुविहितं रथं प्रातः सायं हविः आह्वयन्ति; तद् सदा साहाय्यं नाम, पितरं यथा, प्रेम्णा आह्वयामः। अस्माकं गीतान् प्रेरयताम्, चिन्तनानि धन्येन पूरयताम्, प्रेरितान् उत्साहितान् कुरुताम्; अश्विनौ, यशोभागं दत्तम्, सोमः यथा दानाय सज्जीकृतः। अधुनापि अपक्वस्य साहाय्यं भवथः, हे भागः; निर्बलस्य सहायौ; अन्धस्य नासत्यौ मार्गदर्शकौ; दुर्बलस्य युवान् वैद्यौ; मौनस्य वैद्यौ भवथः। च्यवनं वृद्धं, यथा रथं, पुनः यौवनं दत्तम्; तीव्रं जलात् उद्धृतम्; सर्वाणि कर्माणि यज्ञे कथनीयानि। पुरातनानि वीर्याणि जनानां मध्ये वर्णयिष्यामि; वैद्यत्वेन आनन्दम् दत्तम्; अधुना नूतनं साहाय्यं, नासत्यौ, यथा कृपणः तीक्ष्णे शस्त्रे विश्वासं स्थापयेत्, वयं याचामः। अहम् आह्वयामि, शृणुतम्, अश्विनौ; पितरौ यथा पुत्रं, माम् उपदिशताम्; बुद्धिः जनानां मध्ये निर्बला न स्यात्; शत्रुव्याघ्रस्य शापं दूरं कुरुतम्। रथेन शुन्ध्युम् आनन्दम् दत्तम्; पुरुमित्रस्य पत्नीं नीतवन्तौ; वध्रिमत्याः आह्वानं प्रत्युत्तरं दत्तम्; पुरन्ध्यै सुगर्भत्वं दत्तम्। मुनिं वृद्धं पुनः यौवनं दत्तम्; खेले यौवनं दत्तम्; वन्दनं नदीं तारितम्; विश्पलायाः दौड्याय योग्यता दत्तम्। रेभं गुहायां लुप्तं उद्धृतम्; रिभून् पुनरुत्थापितम्; त्रयः तप्ताः सप्त वध्रिभ्यः जीवितम् दत्तम्। अश्विनौ, पेडवे श्वेतं अश्वं नवगुणं, नवति अश्वान् च दत्तम्; शीघ्रं शत्रुनाशकं सहचरं दत्तम्, भागः यथा मनुष्यान् इच्छितं दानं ददाति। न कश्चन राजा, कुतोऽपि, तं हन्तुं शक्नोति; न दुष्टं, न दुःखं, न भयम् तं स्पृशति, यं अश्विनौ, कृपावन्तौ, रुद्रमार्गगामिनौ, पत्नीसहितं अग्रे नेतुम् इच्छतः। तेन, मनः शीघ्रतरं रथेन, रिभुभिः निर्मितेन, आगच्छताम्, अश्विनौ; यत्र युज्ये दिवः कन्या जाता, विवस्वतः उज्ज्वलौ दिनौ पुनरुत्पन्नौ। तस्मिन मार्गे विजयी रथेन पर्वतम् अतिक्रान्तौ; गोः दुग्धं शयाने दत्तम्; वृकस्य मुखात् उद्धृतम्; शक्त्या मुक्तम्। एष स्तुतिः अश्विनौ कृता, भृगवः यथा रथं निर्मीयुः; स्त्रियं युक्तवन्तौ, युवानं यथा; पुत्रं यथा सदा पालयेत्। कः, हे जनाः, शुभाय आगच्छन्तं अश्विनोः तेजस्वि रथं स्वागतम् करोति? कः, प्रातः, सर्वत्र गच्छन्तौ, गृहात् गृहं दानानि वहन्तौ, चिन्तया शुभं दत्तम्, प्राप्नोति? इति ऋग्वेदस्य दिव्याः ऋचः, देवप्रसादे, मित्रवरुणाश्विनमारुतसूर्यइन्द्रादीनां स्तुत्ये, यथाक्रमं, श्रद्धया, स्नेहपूर्णं च, एकीभूतं कथारूपेण निवेदितम्।