नदीः स्वर्गादुत्पन्नाः, सोमरसस्य मदेन उत्साहिताः, इन्द्राय पानाय प्रवहन्ति। ताः द्वे लोकौ प्रवर्तयन्ति, स्रोतसि परिवर्तन्त्यः, यत्र तन्तुं तन्त्वन्ति, तत्र स्रोतः सञ्चरन्ति। ताः नदीः, सततम् प्रवहन्त्यः, द्विधा विभक्ताः, गोवत्साः इव गोष्ठं प्रति यान्ति। ऋषेः मातरः, विश्वस्य पत्न्यः, एकं आसनं विभजन्त्यः, ताः स्तुत्याः, महते देवाय प्रशंस्याः। नदीः यज्ञं देवेषु योग्यं अस्मभ्यं पिप्पृत, धनाय प्रार्थनां वहन्तु। सत्येन संयुक्ताः, दोषरहिताः, अस्माकं वाक्यं श्रोतुं सज्जाः सन्तु। उज्ज्वलाः आपः, युष्माकं धनं सत्यं अस्ति; शुभं मन्त्रं च अमृतत्वं च धारयथ। श्रीस्य पत्न्यः, सरस्वति, यं कीर्त्यते तं महिमानं नः प्रयच्छ। यदा आपः घृतं, क्षीरं, मधु च वहन्त्यः, प्रकटाः प्रवहन्त्यः, तदा ऋत्विजः सह मनसा संयुक्ताः, सोमं इन्द्राय वहन्ति। ताः उज्ज्वलाः, प्राणदाः आपः, आगताः; ऋत्विजः, मित्राणि, ताः आसनं स्थापयन्तु। सोमार्पणानि पवित्रे दधात, आपां पुत्रेण सह संयुक्ताः। आपः, यज्ञे एषु कुशेषु आगताः, उपविष्टाः, देवसेवाय कामयन्त्यः। ऋत्विजः, इन्द्राय सोमं पिन्वन्तु; युष्माकं देवप्रियं यज्ञः सफलः जातः। देवानां आशीर्वादः सर्वशक्त्या अस्मान् रक्षार्थं आगच्छतु। तैः सह वयम् उत्तमा मित्रता प्राप्नुमः, सर्वदुःखानि जयेम। न कश्चित् अधर्मेण धनं इच्छेत्; सः सत्येन, श्रद्धया, स्वविवेकेन वदेत्, उत्तमं ज्ञानं मनसा गृह्णीयात्। प्रेरितं चिन्तनं प्रवर्तितम्, स्तोत्राणि आपः इव यज्ञस्थानं प्रति वहन्ति, अनुग्रहं अन्विष्य। वयं दातारं प्राज्ञं प्राप्य, अमृतत्वं इव प्राप्नुमः। सः नित्यनूतनः, गृहपति, आत्मसंयमी, यं सविता देवः जनयति। भगः वा अर्यमा वा तस्मात् गावः न अपाकरोतु; तं सौन्दर्येण आच्छादयतु, तथा स्यात्। इयं पृथिवी उषसामिव पुष्टिमती स्यात्, यदा शक्तिमन्तः समागच्छन्ति। अस्य स्तोत्रकारस्य स्तुतिं इच्छन्तः, शीघ्रफलानि अस्मान् प्रति आगच्छन्तु। तस्य अनुग्रहः, प्राचीना, विशालाः गावः, व्याप्य स्थिताः। अस्य स्वामिनः गृहे, सखायः सह भोजनं वहन्ति। कः सः वनः, का सा वृक्षः, यतः द्यावापृथिव्यौ निर्मिते? तौ स्थिरौ, अजरौ, महास्तम्भौ; बहवः दिवसाः, उषसः च जीर्णाः। एतस्मात् परं नास्ति, न च महत्तरम्; वृषा द्यावापृथिवी धारयति। आत्मनिष्ठाः त्वचं, पवित्रं निर्माति; तेजस्विनः सूर्यं अश्ववत् वहन्ति। वृषा इव सः पृथिव्याः न श्रम्यति; वात इव अन्तरिक्षे विचरति। यत्र मित्रावरुणौ पूज्ये, अग्निः अरण्ये अनुतप्तः। यदा सारथिः शीघ्रं रथं प्रचोदयति, चपलान् स्थिरान् करोति, स्वजनं रक्षति। यदा पुत्रः पितरौ पूर्वं जातः, तदा धेनुः शान्तं रावम् करोति, यदा वत्साः पृष्टाः। केचित् वदन्ति काण्वः मानवस्य पुत्रः, श्यावः विजयी धनं प्राप्तवान्। शुक्लाः कृष्णाय सिञ्चन्ति; अस्मिन् कार्ये, न कश्चन अस्मान् अतिक्रान्तः। यजमानाः, दानशीलाः, उत्तमान् उपहारेण, उत्सुकाः, प्राज्ञाः, आगच्छन्तु। हे इन्द्र, सोमपानं कृत्वा, उभाभ्यां तुष्टः भूयाः। इन्द्रः, दिव्येषु भूमिषु च विचरति, सुतप्रियः। ये त्वां यज्ञेषु वहन्ति, ते त्वां तुष्टिं यान्तु, शत्रून् अपाकुर्युः। मम कृते तद् अद्भुतं स्यात्, यदा पुत्रः पितृज्ञानं अधीयीत। पत्नी पतिं श्रद्धया वहति; सुसंस्कृतौ, उभौ कल्याणं वहताम्। एष एव आसनं, सर्वतः प्रकाशमानम्, यत्र गावः दुग्धदोहिनीव स्थिताः। यदा गवां माता, प्राचीना, सप्तस्वरं वाचं जनयति। अहं वः देवयोग्यं वासं उद्घोषितवान्; तुर्वणिः रुद्रैः सह एकाकी गच्छति। तत्र जरया वा मृत्युः अस्ति, एभ्यः ज्वलनभ्यः मधु सिञ्चत। आप्सु गुह्यं निहितं धर्मस्य रक्षिता मम उक्तवान्। इन्द्रः ज्ञात्वा, तत् त्वां अवदत्; तेन उपदेशेन, अग्ने, अहं आगतः। यो क्षेत्रं न जानाति, स ज्ञानेन नेतुना नीयते। एषा शिक्षायाः श्रेष्ठता, सः ऋजुपथं विन्दति। अद्य जीवन् अन्नं अश्नाति; माता पोषयित्वा, सः वृद्धो जातः। वृद्धत्वं तस्य आगतम्, सन्तः युवा; दाता, सुमनाः, श्रान्तः अभवत्। कुरुश्रवण, शुभानि कर्माणि कुर्मः, बहुदानानि ददामः। दातारः दानशीलाः स्युः; यः सोमं हृदि वहामि, सः एव स्यात्। न मां जनासु कश्चन बध्नाति; अहं पूष्णा विना अपि जीवामि। सर्वे देवाः माम् रक्षन्तु; अधर्मिणां क्रन्दः जातः। सर्वतः, प्रतिद्वन्द्वपत्नीवत्, मम पर्शवः मां पीडयन्ति। असहायता मां बाधते; नग्नता लज्जां जनयति, मनः अश्ववत् कम्पते। मूषकाः इव लिङ्गं खादन्ति, शतक्रतो, ते तव गायकं आक्रामन्ति। एकदा, महादानिन् इन्द्र, अस्मान् कृपां कुरु; पितेव अस्मान् भव। अहं कुरुश्रवणं, राजानं, त्रासदस्युं, दानिनां श्रेष्ठं, ऋषिं वृणोमि। यस्य रथे त्रयः हरयो युक्ताः, यं सहस्रदक्षिणे यज्ञे स्तुतिः गायति। यस्मिन् मधुराणि गीतानि उपमश्रवसः पित्रा इव, क्षेत्रं पुष्टं घोषितम्। उपमश्रवसः, मित्रातिथेः अपत्ये, अहम् आह्वये; अहं तव पितरं सम्मानयामि। यदि अहं अमृतान् अथवा मर्त्यान् अपि रञ्जयेयम्, दाता मम कृते जीवेत्। शतात्मनापि, कश्चन देवानां नियमात् न जीवति; एवं युक्तः पृथक् स्थितः। विभीदकस्य काष्ठानि, अक्षाणि, मां हर्षयन्ति; शुष्के भूमौ विक्षिप्तानि, मां प्रमोदयन्ति। मुजवत्सोमस्य इव स्वादु अन्नं, जीवन्ति अक्षाणि, मां जाग्रयन्ति। सा न मां तिरस्कृतवती, न तिरस्कृतवती; सा मम मित्रेभ्यः अपि सौम्या। एका अक्ष्याः कृते, अहं पतिव्रतां भार्यां त्यक्तवान्, सा मां रोदनं कृतवती। श्वश्रूः पत्नीं द्वेष्टि, तां निगृह्णाति; दरिद्रः न कंचन साहायकं लभते। सेवया जीर्णः अश्वः इव, अहं जेतृलाभे नानन्दामि। अन्ये जेतुः पत्नीं स्पृशन्ति, उत्सुकः जेतुः, क्षेपस्य कामुकः। पिता, माता, भ्रातृभ्यः वदन्ति—“न वयं तम् जानिमः; नयतैनं, बध्नाति।