इन्द्राय सोमरसस्य पूर्णमात्रा समर्पिता, यः नितरां दातृभूतः। सः स्वकर्मभिः वीर्येण च पृथिव्याः विस्तीर्णे विषये महत्त्वे अभिवृद्धिम् प्राप्तवान्। स्वबलात् इन्द्रः संग्रामस्य सैन्यानि विक्षिपति, तस्य सख्यस्य कामनया बहवः यतन्ते। युद्धेषु त्वं रथे स्थिरः भव, यं त्वं स्वया प्रसन्नया अनयन् प्रेरयसि। इह देवान् प्रति स्तोत्रं यजुषा यज्याय प्रेष्यताम्, यथा मनसः प्रेरणया शीघ्रम्। यूयं मित्रावरुणयोः ऋतस्य महतः धारिणः अस्मभ्यं विस्तीर्णं यशः प्रयच्छत। ऋत्विजः, हविभिः सज्जाः भवत, श्रद्धया समुपगच्छत; पिङ्गलः सुशोभनपक्षः यूयं पश्यन्ति। बलिनः हस्ताः सोमरसस्य तरङ्गं स्रवयन्तु। ऋत्विजः, आपः समुद्रं प्रति गच्छत, आप्यस्य पुत्रं हविभिः यजत। सः यूयं शुद्धं फेनिलतरङ्गं दास्यति, तस्मै मधुमन्तं सोमं मर्दयत। यः इन्धनं विना अपि आप्सु विराजते, तम् प्रेरिताः यज्ञेषु आह्वयन्ति। आप्यपुत्र, अस्मभ्यं मधुमतीः धाराः प्रयच्छ, येन इन्द्रः वीर्येण अभिवृद्धः। येन सोमः प्रमुदितः हर्षितश्च, यौवनेन सुशोभनाभिः कन्याभिः सह। ऋत्विजः, आपः प्रति गच्छ, यथा औषधिभिः त्वया स्राव्यमानः सोमः विशुद्धः स्यात्। अत्र युवत्यः नम्राः, आहूताः सन्तः उत्साहेन आगच्छन्ति। ताः चित्तेन कार्येण च एकीभवन्ति, ऋत्विजः, आपः, विदुषीः च। यः युष्माकं मार्गं विवृतवान्, महतः शापात् विमुक्तवान्, तस्मै इन्द्राय मधुमतीं तरङ्गां समर्पयत, दिव्यं हर्षदं पानम्, हे आपः। तस्मै मधुमतीं तरङ्गां स्रवयत, या युष्माकं नद्यः गर्भः, मधुनः स्रोतः। आपः घृतवन्त्यः, यज्ञे स्तुत्याः, मम आह्वानं शृणुत। सा हर्षिणी, इन्द्रपेय्या तरङ्गः, हे नद्यः, प्रवर्तयत, या उभे जगती प्रवर्तयतः। मदवती, दिवः जाता, स्रोतः पर्येति, सूत्रं विव्याच। नित्यप्रवाहिन्यः, द्विधा विभक्ताः, गोवत्साः इव गोष्ठं प्रति गच्छन्ति। नद्यः, मुनिमातृकाः, जगतां पत्न्यः, ताः स्तुत्याः, हे महत्तमः, ये एकासने उपविष्टाः। अस्मभ्यं यज्ञं देवपात्रं स्रवयत, श्रुत्यर्थं प्रार्थनां स्रवयत। सत्यसंयोगे दोषरहिताः भवत, शृणुत मम, हे आपः। प्रकाशमानाः आपः, यूयं धनवन्त्यः; शुभं मन्त्रं अमृतत्वं च धारयथ। समृद्धेः पत्न्यः, सरस्वति, तं यशः अस्मभ्यं ददातु यः स्तूयते। यदा आपः घृतं क्षीरं मधु च वहन्त्यः, प्रकटाः प्रवहन्त्यः आगच्छन्ति, ऋत्विजैः चित्तेन संयुज्यन्ते, ते इन्द्राय मर्दितं सोमं वहन्ति। इदानीं प्रकाशमानाः, प्राणदायिन्यः आपः आगच्छन्ति; ऋत्विजः, ताः उपवेशयत, सोमहव्यानि कुशे स्थापयत, आप्यपुत्रेण संयुक्तानि। उत्सुकाः आपः एतेषु कुशेषु आगता, यज्ञे उपविष्टाः, देवान् सेवितुम् इच्छन्त्यः। ऋत्विजः, इन्द्राय सोमं मर्दयत; युष्माकं देवप्रियं यज्ञः सफलः अभवत्। देवाः अस्मान् सर्वबलैः रक्षन्तु, तेषां कृपया वयं मित्रवत् स्याम, दुःखानि विजेतुम्। मानवः अन्यायेन धनम् इच्छेत् मा, सत्येन मार्गेण श्रद्धया अन्विष्यताम्। स्वव्रतेन भाषेत, उत्तमं प्रज्ञानं मनसा गृह्णीयात्। प्रेरितं चिन्तनं निर्यातम्, स्तोत्राणि प्रवाहवत् यज्ञस्थलं प्रति वहन्ति, अनुग्राहकं इच्छन्ति। वयं उदारस्य, प्राज्ञस्य अनुग्रहम् उपगम्य, अमृतवत् अभवाम। सः सदा युवा, गृहपतिः, आत्मनिग्रही च, यं सविता देवः जनयति। भागः वा अर्यमन् तस्मात् गावः मा हरतु; सौम्येन तं आच्छादयतु, तथा स्यात्। पृथिवी उषसाम् इव पुष्टवती अस्तु, यदा बलवन्तः सामर्थ्येन संगच्छन्ति। अस्य गायकस्य स्तुतिं इच्छन्तः शीघ्रफलानि अस्मान् प्रति आगच्छन्तु। तस्य अनुग्रहः प्रवृत्तः, प्राचीनः, विशालः गौः। अस्य स्वामिनः गृहे सखायः, एकत्र वहन्तः, तेनैव पोष्यन्ते। किम् तत् वनम्, कः वा स वृक्षः, यतः द्यावापृथिवी निर्मिते? तौ स्थिरौ, अक्षयौ, दृढसंस्थाने; बहवः दिवसाः उषसः च जीर्णाः। एतस्मात् परं नास्ति, न चोत्तमम्; वृषभः द्यावापृथिवी धारयति। स्वयम्भृतः चर्म निर्मिमुः, पवित्रं च, दीप्तिमन्तः सूर्यं वहन्ति अश्ववत्। वृषभवत् सः पृथिव्याः न क्लिश्यते; वातवत् अन्तरिक्षे विचरति। यत्र मित्रावरुणौ पूज्ये, अग्निः अरण्ये इव न स्वेदं त्यजति। यदा सारथिः शीघ्रं रथं वहति, सः चपलान् स्थिरान् करोति, स्वजनं रक्षति। यदा पुत्रः पितरौ पूर्वं जातः, धेनुः शिशून् पृष्ट्वा मृदुं हिनस्ति। केचित् कण्वः मानवपुत्रः इति वदन्ति, श्यावः विजयी धनं प्राप्तवान्। दीप्तिमन्तः कृष्णाय स्रवयन्ति; अस्मिन् विषयः कोऽपि अस्मान् न अतिचक्राम। उत्सुकाः प्राज्ञाः दानैः सह आगच्छन्तु, श्रेष्ठे हृष्टाः। हे इन्द्र, त्वं उभयोः तुष्टः भव, सोमपानं आस्वाद्य। त्वं दिवः राज्येषु पृथिव्याः विषये च विचरस्युत, सुतस्तुत। ये त्वां यज्ञेषु वहन्ति, ते त्वां तुष्टवन्तः शत्रून् अपास्यन्तु। मम तदस्तु यशः, अद्भुतात् अद्भुततरम्, यदा पुत्रः पितृज्ञानं शिक्षते। पत्नी पतिं उत्साहेन वहति; शोभनयुग्मं सौभाग्यं वहतु। तत् एव स्थानं, सर्वतो विराजमानम्, यत्र गावः दुहित्र्यः इव योज्याः तिष्ठन्ति। यदा पाको गौः सप्तस्वरं वाचम् जनयति। अहं देवाय योग्यं वासं वदामि; तुर्वणिः रुद्रैः सह एकाकिनी गच्छति। यत्र जरया वा मृत्युना तिष्ठति, एतेभ्यः अग्निभ्यः मधु स्रवय। निहितः आप्सु गूढः देवऋतस्य रक्षिता मम उक्तवान्। इन्द्रः जानन् तव उक्तवान्; तेन उपदेशेन, हे अग्ने, अहम् आगतः। यो क्षेत्रं न जानाति, किन्तु ज्ञातृणा निर्देशितः, सः पथ्यं प्राप्नोति। उपदेशस्य एष एव लाभः, सः सरलस्य पथं विन्दति। अद्य, प्राणी एतद् अन्नं अश्नाति; तृप्तः, मातृपोषेण वृद्धः। जरया अपि युवा, उदारः, शुभचेतनः क्लान्तः अभवत्। एतानि शुभानि कर्माणि कुर्मः, हे कुरुश्रवण, दानानि ददामः। उदारदातारः सन्तु; एष सोमः, यं हृदि वहामि, तथा स्यात्। कोऽपि मां जनानां मध्ये न बबन्ध, अहं पूष्णा विना अपि चरामि। सर्वे देवाः मां रक्षन्तु; अनृतवाचः घोषः उदितः। सर्वतः ते मां बाधन्ते, सपत्न्यः इव मम पार्श्वानि। अशक्तता मां पीडयति; नग्नता लज्जां जनयति, मनः अश्ववत् कम्पते। मूषकाः इव शिश्नं निपुणन्ति, शतक्रतो, ते गायकम् आक्रामन्ति। एकदा, उदार इन्द्र, अस्मान् पालय; पितेव अस्माकं भव। एवं ऋग्वेदस्य एतेषु सूक्तेषु, देवाः, आपः, सोमः, ऋत्विजः, पृथिवी, यशः, सत्यं च, एकस्मिन् पवित्रे कथायाम् समन्वितम्।