शशकः तीक्ष्णं कर्तरं शितिकृत्य दूरात् पाणिना शिलां विदारयति स्म। स एव महान्तं, आहतं अपि, विवृणोति, यथा वत्सः वृषभं जिह्वया स्पृशति। ततः श्येनः अपि स्वं पक्षं शितिकृत्य सिंहवत् निगृहीतः पन्थानि पालयति स्म। महिषः अपि बद्धः सन् धावितुम् इच्छति, अतः गोद्हिका तं दूरात् आकर्षति। तेषां मध्ये गोद्हिका तद् आपद्यम् आकर्षति, ये मन्त्रस्य प्रतिकूलाः सन्तः अन्नं भुञ्जते। वत्साः अपि वृषभात् विमुक्ताः सन्तः, स्वयमेव पुष्टदेहाः जाताः, दन्तैः चेष्टन्ते। एते शमीदलं छायावन्तः जाताः, अन्ये सोमगीतैः तनूनि भूषयन्ति। मनुष्यवत् वदन्तः, वीर्येण सह आगच्छन्तु; स्वर्गे, हे वीर, त्वं यशः नाम च प्रतिष्ठितवान् असि। यः कश्चित् वनवृक्षवत् प्रतिष्ठापितः, तस्य स्तुतिः उज्ज्वला, उत्सुकाः च, अभिवर्धिता। यस्येन्द्रः नराणां मध्ये होतासीत्, स श्रेष्ठः, वीर्यवान्, रात्रेः पतिः। तव कृते वयं अतीतम् उषसं प्राप्नुयाम, वीर्यवतां मध्ये नृत्ये स्याम। त्रिशोकस्य पन्थाः अनुगम्य, शतपुरुषान् आनयाम, यस्य रथः कुत्सेन सह विजयी अभूत्। हे इन्द्र, किम् उत्साहः तव रमणीयः? घोर, दूरात् गीतेषु धाव। कः सहायकः समीपम् आगच्छेत्, यथा अहं तव परं प्रियं अन्नेन प्राप्नुयाम्? या कीर्तिः, हे इन्द्र, त्वं नरान् ददासि, केन प्रज्ञया कर्म करोति, कः त्वां प्राप्नोति? मित्रवत् सत्यकर्मा त्वं विस्तीर्णः कीर्त्यसे, यदा अस्माकं चिन्ताः अन्ने संयोगं यान्ति। सूर्यं प्रेषय, यथा सः परं लक्ष्यं प्राप्नोति, ये अपि तस्य इच्छां सन्तानवत् अनुगच्छन्ति। तव बहूनि गीतानि, हे इन्द्र, ये नराः तव वीर्ये जाताः, अन्नेन प्रत्युत्तरं ददति। हे इन्द्र, तव मातरं, त्वां, सुमित्रायै च, प्राचीं दिवं बलवत्यं पृथिवीं च प्रज्ञया उपस्थास्यन्तु। तव प्रियाय, घृतस्नानानि मधुना संश्रितानि पातुम् सन्नद्धानि स्युः। इन्द्राय पूर्णमधु सोमः स्रुतः, सः एव सूनृतः। सः महत्त्वे, पृथिव्याः विस्तारे, स्वकर्मभिः वीर्येण च, अभिवर्धितः। इन्द्रः स्वबलात् समरगणान् विक्षिपति; बहवः तस्य मैत्र्यां प्रयत्नं कुर्वन्ति। युद्धेषु, रथवत् स्थिराः भवत, यं त्वं अनुग्रहेण प्रेषयसि। इह देवेषु स्तोत्रं गच्छतु, हविर्भूतं मनसः प्रेरणावत् शीघ्रं। मित्रावरुणयोः महाव्रतधारिणौ युष्माकं स्तुतिं विस्तीर्णां कुर्याताम्। ऋत्विजः, हविषा सज्जाः भवत, श्रद्धया समागताः। हरितपक्षी रक्षति, दृढहस्ताः सोमरश्मिं सिञ्चन्तु। ऋत्विजः, आपः प्रति गच्छन्तु, सागरं प्रति, आपःपुत्रं हविषा यजत। सः शुद्धं रश्मिं दास्यति; तस्मै मधुना सोमं पिण्डयत। यः अनिन्दनः अपि, आप्सु प्रकाशते, तम् प्रेरिताः यज्ञेषु आह्वयन्ति। हे आपःपुत्र, मधुमतीः धाराः नः ददातु, येन इन्द्रः अभिवर्धितः। येन सोमः हृष्टः, रमते, युवावद् रम्याभिः कन्याभिः सह। ऋत्विजः, आपः प्रति गच्छ, यथा ताः सोमं ओषधिभिः शुद्धयन्तु। अत्र युवत्यः नमन्ति, आहूताः सन्तः उत्सुकाः आगच्छन्ति। सर्वाः एकचित्ताः, ऋत्विजः, आपः च, विदुषीः देव्यो च। यो वः मार्गं विवृत्य, महाशापात् विमोचयत्, तस्मै इन्द्राय मधुमतीं रश्मिं अर्पयत, दिव्यं मदयन्तीं आपः। तस्मै मधुमतीं रश्मिं सिञ्चत, या नदीनां गर्भः, मधुनः स्रोतः। घृतवत्यः आपः, यज्ञे स्तुत्याः, मम आह्वानं शृणुत। या मदया इन्द्रपेय्या रश्मिः, हे नद्यः, प्रेरयन्तु, या उभे लोके प्रेषयतः। मदवत्यः, दिव्याः जाता, स्रोतः समन्ततः प्रवहन्त्यः, तन्तुं तन्त्वत्यः। सततम् प्रवहन्त्यः, द्विधा विभक्ताः, गोवत् वत्सालय प्रति गच्छन्त्यः। हे नद्यः, ऋषेः मातरः, जगतः पत्न्यः, ताः स्तुत्याः, ये एकासने स्थिताः। नः यज्ञं देवेषु योग्यं सिञ्चत, वाचं धनाय सिञ्चत। सत्यसंयोगे, अघं विहाय, शृणुत नः, हे आपः। हे ज्योतिष्मत्यः आपः, वस्तुतः धनं वहथ, शुभां बुद्धिं च अमृतत्वं च। समृद्धेः पत्न्यः यूयं, सरस्वति, तां यशः नः ददातु या स्तूयते। यदा आपः, घृतं, दुग्धं, मधु च वहन्त्यः, प्रकटाः प्रवहन्ति, तदा ऋत्विजः चित्तेन संयुज्य, निःपिष्टं सोमं इन्द्राय वहन्ति। अधुना ज्योतिष्मत्यः, प्राणदायिन्यः आपः आगताः; ऋत्विजः, ताः उपवेशयन्तु। सोमहविः बार्हिषि स्थापयन्तु, आपःपुत्रेण संयुज्य। उत्सुकाः आपः, एतत् बार्हिषि आगताः, यज्ञे उपविष्टाः, देवसेवाय इच्छन्त्यः। ऋत्विजः, इन्द्राय सोमं पिण्डयन्तु; युष्माकं देवप्रियः यज्ञः सफलः अभवत्। देवानां आशीः, पूज्यानां, अस्मान् सर्वबलैः रक्षायै आगच्छतु। तैः सह वयं मित्रभावं गच्छेम, सर्वान् अमित्रान् विजेष्याम। न मर्त्यः अधर्मेण धनं इच्छेत्; सः सत्येन मार्गेण प्राप्नुयात्, श्रद्धया। स्वसंकल्पेन वदेत्, प्रज्ञया उत्तमां बुद्धिं गृह्णीयात्। प्रेरितं चिन्तनं विस्तारितम्; स्तोत्राणि नद्यः इव तीर्थं प्रति प्रवहन्ति, अनुग्रहं इच्छन्ति। वयं उदारस्य, प्राज्ञस्य, अनुग्रहं प्राप्य, अमृतवत् अभवाम। सः नित्यनवः, गृहपति, आत्मसंयमी, यं सविता देवः अजनयत्। भगा वा अर्यमन् न तस्मात् धेनूं निवारयेत्; सः तं शोभया आच्छादयेत्, तथा अस्तु। इयं पृथिवी उषसः इव समृद्धा भवतु, यदा बलवन्तः समागताः। अस्य गायकस्य स्तुतिं इच्छन्तः, शीघ्रफलानि अस्मान् प्राप्नुवन्तु। तस्य अनुग्रहः विस्तृतः, प्राची, विशालधेनुः। अस्य स्वामिनः गृहे, सहचराः, एकस्मिन्नेव आहारसम्पत्तौ चरन्ति। कः सः वनः, का सा वृक्षः, यतः द्यावापृथिवी निर्मिते? तौ स्थिरौ, अव्ययौ, महास्तम्भौ; बहवः दिवसाः, उषसः च जीर्णाः। न किञ्चिद् अतोऽन्यत्, न महान् अस्ति; वृषभः द्यावापृथिवी धारयति। आत्मधारिणः त्वचं, पवित्रं कुर्वन्ति, ज्योतिष्मन्तः सूर्यं अश्ववत् वहन्ति। वृषभवत् पृथिव्यां न श्रान्तः; वातवत् अन्तरिक्षे विचरति। यत्र मित्रावरुणौ यज्ये, अग्निः वनाग्निवत्, तापं न मुञ्चति। यदा सारथिः शीघ्रं रथं चालयति, चलान् स्थिरान् करोति, स्वजनं रक्षति। यदा पुत्रः पितरौ पूर्वं जातः, धेनुः मृदुं रोरूयते, वत्सेषु पृष्टेषु। केचित् कण्वः मानवपुत्रः इति वदन्ति, श्यावः विजयी धनं प्राप्नोति। दीप्ताः कृष्णाय सिञ्चन्ति; अस्मिन् विषये कोऽपि अस्मान् नात्यक्रामत्। उत्सुकाः, प्राज्ञाः, दानैः सह आगच्छन्तु, श्रेष्ठे रममाणाः। हे इन्द्र, उभाभ्यां तुष्टः भव, यदा सोमपानं कृतवान्। हे इन्द्र, त्वं दिव्येषु लोकेषु, पृथिव्यां च, याति, बहुप्रशस्त। ये त्वां यज्ञे वहन्ति, ते बलवद्वाचः त्वां तुष्टवन्तः, रिपून् अपाकुर्युः।