देवानां मितौ प्रथमाः स्थिताः। तेषां उपरि छेदकाः उत्थिताः। त्रयः पृथिवीं च पल्वलानि तापयन्ति, द्वौ तु मलं मुखेन वहन्ति। स एव तव प्राणदाता, तम् एवं विद्धि। युद्धे तादृशात् मा आत्मानं गुहय। स सूर्यं दृश्यं करोति, तमः च छादयति; स प्रकटः, अपि मुक्तानां बन्धात् न विमुक्तः। अन्यः सर्वः शत्रुः गतः, किन्तु श्वशुरः न गतः। स खादतु अन्नं, पिबतु सोमं; तृप्त्वा पुनः गृहं प्रतियातु। गर्जनशीलः वृषभः तीक्ष्णशृङ्गः वर्षासु स्थितः, पृथिव्याः पथं चिनोति। सर्वेषु समुदायेषु तं रक्षेयम् यः सोमेन उदरं पूरयति। इन्द्र! शिलया ते सोमं मथन्ति, त्वं तस्य पिबसि। वृषभाः तव कृते पचन्ति, त्वं तेषां खादसि, यदा त्वं स्रुक्या आहूतः। गायकोऽयं मे प्रसिद्धं भवतु—नद्यः शापं वहन्ति यः प्रवाहविरुद्धः। व्रुकाः सिंहात् निवर्तन्ते, मीनाः मकरात्, शृगालः वराहात्, शुष्कं गह्वरात्। कथं अहं गृत्सस्य पक्वं प्रज्ञानं अवगच्छम्? त्वं, ज्ञात्वा, समये वद, महाभग इन्द्र, यत् भागं त्वं अस्माभ्यं स्थापयितुम् इच्छसि। एवं मे बलं वर्धयन्ति ये व्योम्नि स्थिताः। सहस्राणि समाहितानि स्थापयामि; जनकः माम् अजय्यं जातवान्। देवाः मां महाबलिनं कृतवन्तः, इन्द्र, कर्मणि दृढं, नित्यं पुरुषं। अहं वृत्रं वज्रेण हत्वा प्रमुदितः, बलात् गोष्ठं भक्ताय उद्घाटितवान्। देवाः परशून् आदाय वनं छित्वा आयुधैः समीपं आगच्छन्। ते दृढं तं हृदि स्थापयन्ति, यत्र खण्डपथं अनुसृत्य तं दहन्ति। शशकः कर्षणं शस्त्रं तीक्ष्णं कृतवान्, पादेन दूरात् शिलां विदारयत्। महतः अपि आहतं छिद्रैः विदारयामि, यथा वत्सः वृषभं चाटति। गृध्रः नखं तीक्ष्णं कृतवान्, मार्गे सिंहवत् निगृहीतः। महिषः निगृहीतः अपि धावितुम् इच्छति; गोधा तद् तस्मात् अपगच्छति। तेषां गोधा तद् अपगच्छति—ये वेदविरोधिनः अन्नं खादन्ति। वत्साः, वृषभात् मुक्ताः, दन्तैः तुदन्ति, स्वयमेव शरीरं वर्धयन्ति। शमीशाखाभिः छायायुक्ताः, अन्ये सोमस्तोत्रैः शरीरं अलङ्कृतवन्तः। मानववत् वदन्ति, बलं समागच्छन्तु; दिवि वीर, कीर्तिं नाम च स्थापयितवान्। यथा वनमध्ये वृक्षः, यः स्थापितः, तव स्तुतिः तेजस्विनी, उत्सुकाः वर्धिता। यस्य कृते इन्द्रः मानवेषु पुरोहितः, श्रेष्ठः, पुरुषोत्तमः, रात्रेः स्वामी। तव कृते परं उषसं प्राप्नुयाम; पुरुषेषु नृत्ये स्याम। त्रिशोकं अनुगच्छन्तः, शतं जनान् आनयन्तः, यः कुत्सेन रथेन विजयी। इन्द्र! तव कः प्रमोदः प्रियः? तीक्ष्ण, दूरात् अस्माकं गीतं आगच्छ। कः साहाय्यः समीपं आगच्छेत्, यथा मम चिन्तनं तव उत्तमं अनुग्रहम् अन्नेन प्राप्नुयाम्। इन्द्र! किम् कीर्तिम् मानवेषु ददासि, कया बुद्ध्या कर्म करोषि, कः त्वां आगच्छति? मित्रवत् सेवा-सत्यः, विस्तृतं स्तुतः, यदा अन्ने मनः एकीकृतम्। सूर्यं प्रेषय, यथा परं लक्ष्यं अन्विष्य, तेषां ये पुत्रवत् तस्य कामं अनुगच्छन्ति। तव बहवः गीताः, इन्द्र, ये तव बलात् जाताः, अन्नेन तव उत्तरं ददति। इन्द्र! तव मातुः, तव, सुमित्राय, प्राचीनं दिवं बलात्, पृथिवीं च बुद्ध्या उपस्थितं भवतु। तव प्रमोदाय, शुद्धं हविः, मधुरं सोमं पीत्वा तव कृते। इन्द्राय पूर्णः मधुरः सोमः समर्पितः, सः वस्तुतः महादानी। पृथिव्याः विस्तारात् कर्मणा, वीर्येण महत्त्वं वर्धितवान्। इन्द्रः स्वबलात् युद्धस्य सेनाः विखण्डयति; बहवः तस्य मित्रत्वं यत्नवन्तः। युद्धेषु दृढं स्थित्वा, रथे इव, यः तव अनुग्रहेण अग्रे गच्छति। इह देवेषु स्तोत्रं गच्छतु, देवाय अर्पणं मनसः शीघ्रता इव। ये मित्रवरुणस्य महतीं ऋतं धारयन्ति, तव स्तुतिः विस्तीर्णं भवतु। ऋत्विजः, हविः सज्जीकुरुत, श्रद्धया समीपं आगच्छत। कपिलः, सुशोभनपक्षः, तव रक्षणं करोति; दृढहस्ताः सोमस्य तरंगं पातु। ऋत्विजः, आपः समुद्रं गच्छत, आप्सु पुत्रं हविः अर्पयत। सः शुद्धं, फेनिलं तरंगं दास्यति; तस्य कृते मधुरं सोमं पेषयत। यः अग्निहीनः अपि आप्सु दीप्तः, तं प्रेरिताः यज्ञे आह्वयन्ति। आप्सु पुत्र! मधुरं प्रवाहं ददातु, येन इन्द्रः बलं वर्धितवान्। येन सोमः प्रमुदितः, यौवनं रमणीयाभिः कन्याभिः यथा। ऋत्विजः, आपः गच्छत, ताः सोमं शुद्धयन्तु, यं त्वं ओषधिभिः पातसि। कन्याः, आहूताः, नमन्ति, उत्सुकाः आगच्छन्ति। सर्वाः मनः एकीकृत्य—ऋत्विजः, विदुषीः, आपः। यः तुभ्यं मार्गं अपवृत्तात् कृतवान्, महाशापात् विमुक्तवान्, तस्मै इन्द्राय मधुरं तरंगं अर्पयत, दिव्यं प्रमोदजनकं पेयम्, आपः। तस्मै मधुरं तरंगं पातु, तव गर्भं, मधुधारा। आपः, घृतसमृद्धाः, यज्ञे स्तुत्याः, मम आह्वानं शृणुत। इन्द्रपेयः प्रमोदजनकः तरंगः, आपः, गतिः आरभ्य, यं उभे जगती प्रवर्तयतः—मदेन प्रवहन्ति, दिव्यजः, स्रोतः परिभ्रमन्ति, सूत्रं तन्ति। सदा प्रवहन्ति, द्विधा विभक्ताः, गोवद् गोष्ठं गच्छन्ति। आपः, ऋषेः मातरः, जगतः पत्न्यः, ताः स्तुत्याः, एकासने स्थिताः। यज्ञं देवेषु योग्यं पातु; प्रार्थनां धनलाभाय पातु। सत्यसंयोगे, दोषरहिताः, अस्माकं श्रवणाय सज्जाः सन्तु, आपः। दीप्ताः आपः, वस्तुतः धनवन्त्यः; शुभं मन्त्रं, अमृतं धारयन्ति। समृद्धेः पत्न्यः; सरस्वति, तां कीर्तिं ददातु यः स्तुत्यः। यदा आपः, घृतं, क्षीरं, मधु वहन्त्यः, दृश्याः प्रवहन्ति, ऋत्विजैः मनसि एकीकृत्य, सोमं इन्द्राय वहन्ति। दीप्ताः, जीवनदायिन्यः आपः आगताः; ऋत्विजः, ताः स्थापयत, मित्राः। सोमं दर्भे स्थापयत, आप्सु पुत्रे संयुक्ताः। उत्सुकाः आपः दर्भे आगताः, यज्ञे उपविष्टाः, देवसेवाय उत्सुकाः। ऋत्विजः, इन्द्राय सोमं पेषयत; तव देवप्रियं यज्ञं सिद्धम्। देवाः, आशीर्वादः अस्मान् रक्षाय आगच्छतु, सर्वशक्त्या। तैः, सख्यं कृत्वा, सर्वदुःखानि विजयं मा। मानवः अधर्मेण धनं न स्पृणात्; सत्यपथेन, श्रद्धया, तं प्राप्नुयात्। स्वसंकल्पेन वदतु, उत्तमं ज्ञानं मनसा गृह्णातु। प्रेरितं चिन्तनं स्थापितम्; स्तोत्राणि तीर्थं प्रवहन्ति, दयालुं अन्विष्य। दानशीलं, विदुषं समीपं गत्वा, अमृतवत् जातः स्म।