इन्द्राय एव गाथाः स्तुतयः च निर्मिताः, नूतनाः, श्रेष्ठाः च दानाय स्वीकृताः। वयं तस्य दानं, तस्य अनुग्रहम्, गवां पालकः इव गोपः स्वस्य पशून् यथा पालयति, एवं जानिमहि। हे इन्द्र, अस्माकं सख्यम् अविच्छिन्नं भवतु, न च ते हर्षस्य प्रेरणा नश्यतु। वयं हि तव अनुग्रहम्, बन्धुषु इव, जानिमहि; तव शुभानि सख्यानि अस्मासु सन्तु। हे इन्द्र, एषः सोमः मधुरः पातव्यः त्वया कुम्भे सुतः। अस्मभ्यं धनं प्रयच्छ; हर्षेण, बहुधा धनानि अस्मभ्यं ददातु, तव अनुग्रहार्थम्। यज्ञैः, स्तोमैः, हविभिः च त्वां समाश्रयाम; त्वं वीर्यस्य अधिपः, वीराणां च अधिपः। हर्षेण उत्तमं फलं अस्मभ्यं ददातु, तव अनुग्रहार्थम्। त्वं हि धनानां पतिः, दरिद्राणां प्रेरकः, गायकानां रक्षिता, हे इन्द्र। हर्षेण अस्मान् शत्रुभ्यः, आपद्भ्यः च रक्ष, तव अनुग्रहार्थम्। युवां, महान्तौ, दक्षिणौ, सह च समं मथित्वा, हर्षेण प्रेरितौ, अश्विनौ, समं मथितवन्तौ। सर्वे देवाः समागताः, यदा अश्विनौ समं प्रादुर्भूतौ; देवाः अश्विन्भ्यः ऊचुः—‘एतत् पुनः आनयताम्।’ मम गमनं मधुरं भवतु, प्रतिनिवर्तनं च मधुरं। हे देवाः, तव दिव्यत्वेन, युवां अस्माकं कर्माणि मधुरं कुरुतम्। मनसः शुभाः वायवः अस्मभ्यं प्रेष्यन्ताम्, कौशलं बुद्धिं च अस्मभ्यं दत्तम्। हे सोम, तव सख्ये, तव हर्षे, अस्माकं इच्छाः, युद्ध-अश्वाः इव गवां क्षेत्रे, तृप्यन्तु, तव अनुग्रहार्थम्। हृदि स्पृष्टः, त्वं सर्वेषु वासेषु वससि, हे सोम। अतः मम एते कामाः, तव हर्षे, धनाय तिष्ठन्ति, तव अनुग्रहार्थम्। न अहं तव नियमं अतिक्रामि, न च तव शुभानि कर्माणि। पितरं पुत्राय इव, त्वं हर्षेण अस्मासु कृपां कुरु, आपद्भ्यः अपि, तव अनुग्रहार्थम्। प्रेरिताः चिन्ताः समं प्रवर्तन्ते, अपगच्छन्त्यः इव नद्यः। सोम, अस्मभ्यं आयुषः बलं ददातु, हर्षेण अस्मान् पात्रीणाम् इव पालय, तव अनुग्रहार्थम्। तव शक्तिभिः, हे सोम, उत्कण्ठिताः वरणाः कृताः। प्राज्ञाः, प्रेरिताः, हर्षेण, समृद्धं क्षेत्रं, गवां समृद्धिं इच्छन्ति, तव अनुग्रहार्थम्। त्वं, सोम, अस्माकं पशून् पालयसि, यः विश्वं व्याप्य स्थितः। त्वं तान् जीविताय संगृह्णासि, हर्षेण, सर्वाणि भूतानि पश्यन्, तव अनुग्रहार्थम्। सोम, त्वं अस्माकं विश्वस्य रक्षकः, अवध्यः। हे राजन्, ये अस्मान् हिंसितुम् इच्छन्ति, तान् प्रतिहन; हर्षेण, न कश्चित् दुष्टः अस्मासु अधिपत्यं कुर्यात्, तव अनुग्रहार्थम्। हे सोम, शुभमतिः, अस्माकं बलाय त्वया जाग्र्यते; मनुष्येषु क्षेत्रदः, हर्षेण, अस्मान् वैरात् पापात् च पालय, त्वं अस्मान् तारयितुम् इच्छसि। त्वं सोम, अस्माकं हितमित्रः, इन्द्रस्य, वृत्रहणः; यदा त्वां सभायां आह्वयन्ति, हर्षेण, यः सुतार्थं गृहाय च युध्यते, तं तारयितुम् इच्छसि। एषः हर्षः इन्द्राय प्रियः, शीघ्रः; एषः हर्षेण प्रेरितस्य प्राज्ञस्य मेधा वर्धते, तव तारयितुम् इच्छया। एषः भक्ताय धनं, गवां समृद्धिं च संप्रेरयति; एषः हर्षेण सप्तानां श्रेष्ठं प्रयच्छति, त्वं अन्धकारं बधिरत्वं च अतिक्रान्तुम् इच्छसि। नूनं, दीप्ताः चिन्ताः युक्ताः प्रवर्तन्ते; अद्भुताः अश्वयुता रथेन गच्छन्ति; पूषा, बलवांश्, ताः प्रेरयतु। यस्य महिमा एषां जनानां, वातवत्, प्राप्नुयात्; प्रेरितः, स्तोमैः, युवां स्तुत्येषु अवगाहते। सः स्तुतिं जानाति—इन्द्रः, पूषा च बलवांश्; उत्कण्ठितः, सः प्रेरयति, पशुवत्, प्रेरयति। त्वां इच्छामहे, देव पूषन्, अस्मभ्यं; चिन्तानां सिद्धिं, प्रेरितानां च साहाय्यम्। यज्ञस्य विजेता, अश्वगामिनः रथाः; सः ऋषिः, मनोः प्रियतमः, प्रेरितस्य संयमी मित्रम्। यः इच्छति, तस्य अधिपः, शुद्धस्य च; हे वायो, त्वं धारकाणां वासांसि शुद्धानि कृतवान्। सः पुरस्काराणां अधिपः, अस्माकं मित्रं समृद्धिं; तस्य पिंगलः श्मश्रुः ववर्ध, यो अप्रतिघात्यः। तव रथं, पूषन्, अजाः युगं प्रवर्तयन्ति; सर्वेषां इच्छतां मित्रः, सहजातः, अव्ययः। पूषा, बलवांश्, अस्माकं बलस्य रथं युङ्क्तु; सः पुरस्कारवर्धनः, अस्माकं आह्वानं शृणोतु। ये न सन्ति, तेषु मध्ये, हे गायक, अहं बलवान्, यदा यजमानाय सवनं सज्जयामि; अहं शापदः, हन्ता, सत्यं धारयन्, पापकामीं विनाशयामि। यदि अहं, युद्धाय, ये देवान् न यजन्ति, स्वार्थपराः, तान् संगृह्णामि; तदा, हे महावृषन्, बलवद् सुतं सोमं पचामि, पञ्चदशं, चास्य निष्क्रावयामि। न जानामि तम्, यः एवं वदति, यः युद्धे अध्वर्यून् हन्ति; यदा सः युद्धं घोरमिति घोषयति, तदा मम वृषभाः वदन्ति। यदा अहं अज्ञातेषु ग्रामेषु स्थितः, सर्वे दानवतः मया सह; अहं विजयी, सुरक्षितम् जानामि, तम् विनाशयामि, पर्वते पादम् गृह्णन्। न ग्रामे मां रुधन्ति, न पर्वतानि, यदा अहं मनः स्थापयामि; मम गर्जनस्य शब्दे, तेषां कर्णे कम्पन्ते, सूर्यस्य रश्मयः सह गच्छन्ति। अत्र, इन्द्रवर्जितान् पश्यन्, मद्यपान्, शरैः हतान् पतन्तः, ये मित्रद्रोहिणः वदन्ति, ये वा स्वस्य युवानः परित्यजन्ति। वृषभाः निर्गताः, प्राणः निर्गतः; प्राचीनाः च, नवान् च, प्रादुर्भूताः। द्वौ वायू तस्य चक्रे भ्रमन्ति, किन्तु कश्चन तस्य पारमिति न प्राप्तः। यवाय युक्ताः गावः, आर्यैः गणिताः; अहं ताः पश्यामि, गोपालैः सह विचरन्त्यः। आर्याः ताः सर्वाः समाह्वयन्ति, किन्तु तासु कियतीः स्वामी इच्छया वृतवान्? यदा वयं जनानाम् मध्ये यवं खादामः, अहं यवं वेश्मन्यन्तः खादामि। अत्र, युक्तः वहन्तारं इच्छति, अयुक्तः तेन योज्यते येन वहनं इच्छति। अत्र, तव कृते, यथार्थं वदामि—यत् मांसात्, द्विपाद् चतुष्पाद्भ्यः च। यः स्त्रीभिः सह वीर्यं युद्धे विभजति, अहं तस्य भागं वेद्मि। कस्य कन्या अद्यूता जाता, कः जानाति, कः अन्धां इच्छेत्? कः तस्य बन्धनं विमोचयेत्, कः वहेत्, कः विवाहं इच्छेत्? स्त्री पतिना कियत् प्रियता, स्नेहेन, वाञ्छितैः दानैः परिवृता? वधूः सौभाग्यवती, यदा सा सुशोभिता; सा स्वयम् मित्रं जनानां मध्ये वृत्यते। एवं ऋचः क्रमशः, भगवतः स्तुत्यं चरितम्, देवानां च महिमानं, सोमस्य च कृपां, पूष्णः च साहाय्यं, स्त्रीणां च स्वातन्त्र्यम्, अस्मिन् आख्याने सुसम्बद्धं, सुस्पष्टं च प्रवर्तते।