इन्द्रः शक्रः स्वप्नवज्रधारी वीर्यवान्, त्वरया दानशीलान् भक्तान् स्वसमीपं प्रापयतु, यदा सः शुष्णं सह तस्य जातैः सर्वैः सह विनाशयन् विजयी अभवत्। तस्य धनानि अस्मद् दूरं मा गच्छन्तु, वयं सदा तस्य प्रियाः स्याम, वज्रधारिणः अनुग्रहम् इच्छन्तः। सः यः सत्यदानानि अहिंस्राणि ददाति, तानि अस्माकं सन्तु, तेषां बलं गावः इव वयं जानीयाम। यदा बाहुहीनपादहीनाः अपि धीराणां शक्तिभिः बलीयांसः अभवन्, तदा इन्द्रः सर्वजनानां कृते शुष्णं परिवृत्य नाशयामास। वीर्यशाली इन्द्रः सोमं पिबतु, अशुभं न प्राप्नुयात्, धनवान् स्यात्, धनस्य स्वामी भवतु। स्तौतारं च रक्षतु, महान्तं श्रियम् अस्मभ्यं ददातु। तं वज्रपाणिं हरियुक्तरथं इन्द्रं वयं यजामः, यस्य श्मश्रुः ऊर्ध्वं कम्पते, सेनाभिः प्रेर्यते, दानशीलः सः। तस्य हरयः वनं प्रति प्रसिद्धाः; इन्द्रः धनवान्, दानशीलः, वृत्रहाः, उपस्थितः अस्ति। सः कुशलः, बली, महाशक्तिमान्, शासकः; दासस्य नाम अपि अपाकरोमि। यदा त्वं इन्द्र सुवर्णवज्रधारी, रथयुक्तः, द्वाभ्यां अश्वाभ्यां सह, धीरमध्यं आगच्छसि, तदा प्राचीनकिर्तिः मगवान् इन्द्रः बलस्य प्रभुः, पुरस्काराय स्थितः। तदा त्वं मित्रैः सह, वृषा, पिङ्गलश्च श्मश्रु कम्पयन्, मधुरसोमस्य सुतकाले रम्यगृहं अवतीर्य, वात इव वनम् कम्पयन्, उत्साहं जनयसि। यः विरुद्धभाषिणः स्वरेण जयति, शत्रूणां सहस्राणि हन्ति, तस्य कृतानि वीर्याणि वयं स्तौमः; सः पितेव पुत्रस्य रक्षायै बलं वर्धयामास। तुभ्यं, इन्द्र, स्तोत्राणि, प्रशंसाः निर्मिताः, अप्रतिमाः, श्रेष्ठाः दानशीलाय। वयं तव दानं, तव प्रीतिं जानिमः, गोपालानां गवां पालनमिव। एषा मैत्री अस्माकं मध्ये न भङ्क्ताम्, न तव प्रमोदस्य प्रेरणा, हे इन्द्र। वयं तव प्रीतिं जानिमः, बान्धवानामिव; तव शुभा मैत्री अस्मासु स्यात्। इन्द्र, मधुमतीं सोमपानं पिब, कुम्भे सुतां। अस्मभ्यं धनं ददातु; प्रमोदेन, बहुधनं, तव प्रीत्यर्थं, अस्मभ्यं वितर। यज्ञैः, स्तोत्रैः, हविभिः त्वां प्रार्थयामः, बलस्य प्रभो, बलिनां प्रभो। प्रमोदेन, उत्तमं फलम् अस्मभ्यं ददातु, तव प्रीत्यर्थम्। त्वं निधीनां प्रभुः, दरिद्राणां प्रेरयिता, गायकानां रक्षिता, इन्द्र। प्रमोदेन अस्मान् शत्रुभ्यः, आपद्भ्यः च रक्ष, तव प्रीत्यर्थम्। यूयं शक्तिमन्तौ, कुशलौ, सह, समं, मन्थनं चक्रथुः; प्रमोदेन प्रेरितौ, अश्विनौ, तं मन्थनं चक्रथुः। सर्वे देवाः एकत्र समागताः, यदा अश्विनौ समं आविर्भूतौ; देवाः अश्विनौ ऊचुः—‘एतत् पुनः आनयताम्।’ मम गमनम् मधुरं भवतु, प्रतिनिवर्तनं अपि मधुरं। हे देवाः, दिव्यत्वेन, युवां अस्माकं कृते यत् क्रियते, तत् सर्वं मधुरं कुरुताम्। मनसः कृते शुभान् वातान् नः प्रेषय, कौशलं प्रज्ञां च ददातु। एवं, सोम, तव मैत्र्यां, प्रमोदेन, अस्माकं कामाः, समरश्वान् इव गोष्ठे, तृप्ताः स्युर्गताः, तव प्रीत्यर्थम्। हृदये स्पृष्टः, त्वं सर्वेषु वासः करोति, सोम। एवं, एते मम कामाः, प्रमोदेन, धनाय, तव प्रीत्यर्थम्, तिष्ठन्ति। न अहं तव विधीन्, सोम, न तव हितकृत्यानि अतिक्रामामि। एवं, पितेव पुत्राय, प्रमोदेन, अस्मान् आपदः अपि रक्ष, तव प्रीत्यर्थम्। प्रेरिताः धियः समं प्रवर्तन्ते, सरितः इव स्रवन्त्यः। सोम, अस्मभ्यं जीवने बलं ददातु, प्रमोदेन, कुम्भान् इव, अस्मान् धारय, तव प्रीत्यर्थम्। तव शक्तिभिः, सोम, उत्सुकाः चयनिताः। धीराः, प्रेरिताः, प्रमोदेन, पुष्टं गोमन्तं क्षेत्रं इच्छन्ति, तव प्रीत्यर्थम्। त्वं, सोम, अस्माकं पशून् रक्षसि, विश्वं व्याप्य स्थितान्। जीवनाय तान् संगृह्णासि, प्रमोदेन, सर्वाणि भूतानि पश्यन्, तव प्रीत्यर्थम्। त्वं, सोम, अस्माकं विश्वरक्षकः, अजेयः। नृप, दुष्टान् अपाकुरु; प्रमोदेन, दुष्टः कोऽपि अस्मान् न शासतु, तव प्रीत्यर्थम्। त्वं, सोम, शुभसंकल्पः, अस्माकं बलप्राप्तये जागरय। मनुष्यानाम् मध्ये क्षेत्रदः, प्रमोदेन, अस्मान् वैरात्, पापात् च रक्ष, यत् अस्मान् मोचयितुम् इच्छसि। त्वं, सोम, अस्माकं इन्द्रस्य, वृत्रहन्तुः, प्रियः मित्रः। यदा त्वां सभायाम् आह्वयन्ति, प्रमोदेन, ये अपत्याय गृहे च युद्धन्ति, तान् मोचयितुम् इच्छसि। एषः हि शीघ्रः प्रमोदः, इन्द्राय प्रियः वर्धते; एषः, प्रमोदेन, प्रेरितस्य प्रज्ञां वर्धयति, मोचयितुम् इच्छसि। एषः भक्ताय गोमद् धनं उत्पादयति; एषः, प्रमोदेन, सप्तानां श्रेष्ठं ददाति, अन्धतां बधिरतां च अतिक्रान्तुम् इच्छसि। सत्यं, तेजस्विन्यः धियः युक्ताः प्रसरन्ति; अद्भुताः, रथयुक्ताः, प्रसरन्ति; पूषा, बली, ताः प्रेरयतु। यस्यान् महत्त्वं इमं जनः वातमिव प्राप्नोति; प्रेरितः, स्तोत्रैः, युवां स्तुत्येषु अवगच्छति। सः स्तोत्राणि जानाति—इन्द्रः, पूषा च बली; उत्सुकः, सः प्रेरयति, गवां समूहमिव प्रेरयति। त्वां, देव पूषन्, वयं आत्मनः इच्छामः; संकल्पसिद्धिं, प्रेरितानां च साहाय्यम्। यज्ञस्य विजेता, रथा अश्ववत् शीघ्राः; सः ऋषिः, मनोः प्रियः, प्रेरितस्य संयमी मित्रः। शोधकस्य प्रभुः, शुद्धस्य च शुद्धः; वायो, त्वं धारिणां वसनानि विशोधितवान्। सः पुरस्कारस्य प्रभुः, अस्माकं सखा, समृद्धिमान्; तस्य पिङ्गलः श्मश्रुः वर्धितः, यो अजेयः। तव रथं, पूषन्, अजाः युगं योजयन्ति; सर्वेषां इच्छतां सखा, सहजातः, अव्ययी। पूषा, बली, अस्माकं बलरथं योजयतु; पुरस्कारवर्धनः, अस्माकं आह्वानं शृणोतु। ये न सन्ति, गायके, तेषु अहं बलवान्, यदा यजमानस्य सुताय युज्ये; अहं शापदः, हन्ता, सत्यं धारयन्, पापकामिनं नाशयामि। यदि अहं युद्धाय, ये देवान् न यजन्ति, स्वार्थपरान्, संगृह्णीयाम्; तदा ते, वृषभ, दृढं सुतं सोमं, पञ्चदशं, पचामि, सिञ्चामि च।