कस्मिन्नद्य श्रूयतेन्द्रः? केषु जनेषु स विज्ञायते? किं स मित्रवत् न कथ्यते? किमृषिषु अस्ति, उत निहितः गीतरमणीयः? अत्र, अद्य अस्माभिः इन्द्रः श्राव्यः स्यात्, स स्तुतः, वज्रधारः, स्तोत्रकामः; स मित्रवत् जनानामध्ये अप्रतिमं यशः कृतवान्। स महत्त्वस्य स्वामी, अप्रतिमबलस्य, महावीर्यस्य जागर्ता; स वज्रधारी, प्रियपुत्रस्य पिता इव। तस्य देवस्य वायोः अश्वाः युक्ताः, वज्रिणः देवस्य; ते दीप्तमार्गे प्रवहन्ति, विमुक्ताः, तस्य यात्रा स्तुत्यते। त्वं हि, वायुवेगयुक्तैः अश्वैः, स्वभावेनैव वहसि; यस्य सारथित्वे, ज्ञानविषये, न कश्चन मर्त्यः स्पर्धते। ये चान्नकामाः आगच्छन्ति, ते त्वां गृहाय पृच्छन्ति; त्वं दिवः पृथिव्याः च दूरात् मर्त्यस्य समीपं आगतः। आगच्छ नः समीपं, इन्द्र, स्तुतये, उन्नतानां स्तोत्राणां कृते; अस्मिन्नेव त्वां सहायार्थं याचामहे, यदा त्वं मानवशत्रुं शुष्णं निहतमकरः। यः अनृतशीलः दस्युः, अयज्वा, अस्माकं द्वेष्टि, अव्रतः, अमानुषः—तं दासं, रिपुघ्न, त्वं नाशय, तं दमय। त्वं, इन्द्र, वीराणां मध्ये वीरः, तव अनुयायिनः चोन्नतानि; बहुषु स्थलेषु तव दानानि विततानि, भूमयः अपि त्वां नमन्ति। त्वं तान् नरान् वृत्रहत्याय प्रेरयसि, वीर इन्द्र, वज्रधर; यदा प्रज्ञाः, शक्तिमन्तः जनानामध्ये, गुह्याः भवन्ति अपि। शीघ्रं, इन्द्र, ते दानवतः त्वां प्रति आगच्छन्तु, वीर वज्रधर; यदा त्वं शुष्णं दमित्वा, तस्य सहजातं सर्वं नाशितवान्। न तव वित्तानि, वीर इन्द्र, अस्मद् दूरं भवन्तु; वयं सदा तव प्रियतमे स्याम, वज्रधर। तानि सत्यानि, अहिंस्राणि दानानि अस्माकं स्युः, इन्द्र; तेषां बलं वयं जानीयाम, गावः इव, वज्रधर। यदा निरबाहवो निरपादाः च, मनीषिभिः शक्तिभिः बलेन समृद्धाः अभवन्, त्वं, परितः चरन्, शुष्णं सर्वजनानां कृते नाशितवान्। पिब, पिब, वीर इन्द्र, सोमं; मा ते हानिः, धनवान् सन्, धनस्य स्वामी भव। स्तौतारं च रक्ष, महान्तं, शोभनं च धनं देहि। इन्द्रं वयं यजामः, यस्य दक्षिणे हस्ते वज्रः, यो बभ्रूणां रथेन याति; यस्य श्मश्रुः ऊर्ध्वं कम्पते, सेनाभिः प्रेर्यते, स सुमहान् दातारः। तस्य बभ्रूणः अश्वाः अरण्ये प्रसिद्धाः; इन्द्रः, धनवान्, दातृ, वृत्रघ्नः, दानैः सन्निधौ अस्ति। दक्षः, बलवान्, महाबलवान्, शासनकर्ता; दासस्य नाम अपि अपाकरोमि। यदा त्वं, इन्द्र, सुवर्णवज्रेण रथेन, द्वाभ्यां अश्वाभ्यां, मनीषिभ्यः मध्ये आगच्छसि, तदा मघवन्, प्राचीनयशाः, इन्द्रः, दीर्घवीर्यस्य स्वामी, पुरस्कृतः तिष्ठति। तदा हि, इन्द्र, स्वैः सहचरैः, त्वं वृषा, तव बभ्रुं श्मश्रुं कम्पयसि; त्वं मधुरसोमस्य सुतकाले रम्ये गृहं अवतीर्य, वनं वात इव चलयसि। यः स्वेन वाचा विरोधिनां भाषां विजित्य, सहस्राणि शत्रूणां जघान—तस्य वीर्याणि वयं स्तौमः; स पितेव स्वबलं रक्षायै वर्धितवान्। तुभ्यं, इन्द्र, स्तोत्राणि, स्तुतयः च रचिताः—अपूर्वाणि, उत्तमानि दातुरर्थम्। वयं तस्य दानं, प्रियं च जानिमहि, गोपालकः गवां यथा। मा अस्माकं सौहृदं भज्येत, न तव मदस्पूर्तिः, इन्द्र; वयं तव प्रियं जानिमहि, देव, स्वजनवत्; तव शुभानि सौहृदानि अस्मासु सन्तु। इन्द्र, एष सोमः पिब, मधुमान्, पात्रीषु निपीतः। अस्मभ्यं धनं देहि; मदे तव, बहुधन, अस्मभ्यं बृहद् वित्तं प्रयच्छ। यज्ञैः, स्तोत्रैः, हविषा त्वां वयं उपसर्पामः, बलस्य स्वामिन्, बलिनां स्वामिन्। मदे तव, उत्तमं फलम् अस्मभ्यं देहि, प्रियतमे। त्वं रत्नानां स्वामी, दरिद्राणां प्रेरयिता, इन्द्र, स्तोत्रकर्तॄणां रक्षकः। मदे तव, शत्रुभ्यः, अपघातात् च अस्मान् रक्ष, प्रियतमे। युवां, महावीर्यौ, दक्षिणौ, सहिता, सम्यक् मन्थनं कृतवन्तौ; प्रेरितौ मदेन, युवां अश्विनौ, तद् मन्थितवन्तौ। सर्वे देवाः समागताः, यदा तौ अश्विनौ सम्यक् उदितौ; देवाः अश्विनौ ऊचुः—'पुनः तद् आनयताम्।' मम गमनं मधुरं स्यात्, प्रतिनिवर्तनं च मधुरं स्यात्। हे देवाः, दिव्येन, युवां अस्माकं कर्माणि मधुराणि कुरुतम्। मनसः कृते शुभाः वायवः प्रेष्यन्ताम्, कौशलं, प्रज्ञां च अस्मभ्यं देहि। एवं, सौम्य, तव सौहृदे, मदे च, अस्माकं कामाः, रणाश्वाः इव गोष्ठं, पूर्यन्तां प्रियतमे। हृदि स्पृष्टः, त्वं सर्वेषु वासोः वससि, सोम। एवं, एते मम कामाः, मदे तव, वित्ताय, प्रियतमे, स्थिताः। नाहं तव नियमान् उल्लङ्घयामि, सोम, न तव हितानि कर्माणि। पितेव पुत्राय, मदे तव, अस्मान् कृपया पालय, अपि च अपघातात्, प्रियतमे। प्रेरिताः धियः एकत्र प्रवर्तन्ते, नद्यः इव अवतारिण्यः। सोम, जीवाय बलं देहि, मदे तव, अस्मान् कलशान् इव धारय, प्रियतमे। तव शक्तिभिः, सोम, उत्सुकाः वृणीताः। प्राज्ञाः, प्रेरिताः, मदे तव, वित्तवन्तं क्षेत्रं, गोमन्तं पशुं च, प्रियतमे, इच्छन्ति। त्वं, सोम, अस्माकं पशून् रक्षसि, पृथिव्यां विस्तीर्णान्; त्वं तान् जीवाय संगृह्णासि, मदे तव, सर्वाणि भूतानि पश्यन्, प्रियतमे। त्वं, सोम, अस्माकं विश्वस्य रक्षकः, अच्युतः। नः दुष्टान् परिहरसि, राजन्; मदे तव, न कश्चन पापबुद्धिः अस्मान् अधिपत्यं याचेत, प्रियतमे। त्वं, सोम, शुभमतिर्नः बलाय जागरय; पुरुषेषु क्षेत्रदः, मदे तव, अस्मान् शत्रुतः, पापात् च पालय, तव उद्धरणकाम्यया। त्वं, सोम, अस्माकं इन्द्रस्य, वृत्रघ्नस्य, हितमित्रः; यदा त्वां सभायां आह्वयन्ति, मदे तव, तान् संतानाय, गृहे च, उद्धर्तुम् इच्छसि। एष हि शीघ्रः मदः, यः इन्द्राय प्रियः; एष, मदे, प्रेरितस्य प्रज्ञां वर्धयति, उद्धर्तुम् इच्छसि। एष धनं, गोसंपन्नं, भक्ताय संवर्धयति; एष, मदे तव, सप्तानां श्रेष्ठं जनयति, अन्धत्वं बधिरत्वं च अतिक्रामितुम् इच्छसि। हि, सुशोभना धियः युक्ताः प्रेष्यन्ते; अद्भुताः, रथयुजः, प्रेष्यन्ते; पूषा, महाबलशाली, ताः प्रेरयतु। एवं, ऋषयः, देवाः, मनुष्याः च, इन्द्रस्य, सोमस्य च, महिमानं, दानं, सौहृदं, रक्षणं, स्तुतिं च, श्रद्धया, भक्तिरेव, अन्वभवन्।