अस्य सृष्टेः आदौ, एकः देवः रूपैः विविधैः विराजते—श्यामः, श्वेतः, कपिलः, कृष्णः च। सः तेजस्वीः, शीघ्रः, रक्तः, महिमान्वितः च अस्ति; सः स्वर्णमयेन रूपेण स्रष्ट्रा निर्मितः। तस्मै अग्नये, बलस्य पुत्राय, अमृतैः सह, अस्माकं स्तुतयः गीतैः संयुक्ताः समीपं यान्तु; अस्माकं वाचः तस्य प्रीत्यै सर्वं पोषणं, बलं, पूर्णं वासं च वहन्तु। वयं स्वैः स्तवैः अग्निं होतारं वृणीमहे, यजुषि समिधि उपविष्टम्, तस्य प्रीत्यै, तेजस्विनः, अस्माकं वाक्याय। तम् आत्मजैः अश्ववन्तः देवैः भूषितं, तम् आप्सु ज्ञातं, तस्य प्रीत्यै, अस्माकं वाक्याय, हविः समर्प्यते। तस्मिन धर्माणि स्थापितानि, इव स्रुचः सिञ्चन्त्यः; तत्र कृष्ण-श्वेत-रूपाणि दृश्यन्ते। सः सर्वाणि महिमानः अस्माकं वाक्याय वहति, तस्य प्रीत्यै। यत् किञ्चिद् धनं, हे अग्ने, अमृत, बले, त्वं चिन्तयसि—तत् अस्मभ्यं बलस्य प्राप्तये आनय, तव प्रीत्यै, यज्ञेषु अद्भुतं दातुं, अस्माकं वाक्याय। अथर्वणात् जातः अग्निः सर्वाणि विद्याः अविन्दत्; सः विवस्वतः दूतः अभवत्, तव प्रीत्यै, यमेन प्रियः काम्यश्च, अस्माकं वाक्याय। त्वं, अग्ने, यज्ञेषु समाहूतः, योग्ये काले; त्वं सर्वाणि काम्यानि धनानि ददासि, तव प्रीत्यै, यजमानाय सर्वं प्रयच्छसि, अस्माकं वाक्याय। त्वं, अग्ने, शोभनः ऋत्विक् इव, नरैः यज्ञेषु उपविष्टः; घृतं तव मुखम्, तव प्रीत्यै, तेजस्वी, शीघ्रतमः चक्षुष्मान्, अस्माकं वाक्याय। हे अग्ने, तव उज्ज्वलया ज्वलया त्वं विस्तीर्णः महतीं प्रभां प्रसारयसि; गर्जन् आत्मनं बृंहयसि। प्रमोदेन, बन्धुषु बीजं स्थापयसि, कीर्तिं लब्धुम् इच्छन्। इन्द्रः कुत्र अद्य श्रूयते, केषु जनेषु सः विज्ञायते? मित्रवत् किं न सः कीर्त्यते? किम् सः ऋषिषु अस्ति, उत गुह्यः, गीतं प्रीणयन्? अत्र, अद्य अस्माभिः इन्द्रः श्रूयताम्, स्तुतः, वज्रपाणिः, स्तोत्रकामः; सः मित्रवत् जनासु, अतुलां कीर्तिं कृतवान्। सः महत्त्वस्य स्वामी, अतुलबलस्य च, महापुरुषत्वस्य जाग्रक्; वज्रधारी, प्रियपुत्रस्य पिता। वायोः अश्वाः देवाय युक्ताः, वज्रहस्ताय; तेजस्विनि पन्थानि वहन्तः, त्वं यात्रा स्तौषि। त्वं, हे देव, शीघ्रवाताश्वैः स्वभावेन गच्छसि; यस्य सारथित्वे वा, ज्ञाने वा, न कश्चन मर्त्यः स्पर्धते। ये भिक्षुकाः अन्नकामाः आगच्छन्ति, गृहं इच्छन्त इव त्वां पृच्छन्ति; त्वं दूरात्, दिवः पृथिव्याः च, मर्त्यस्य समीपं आगतः। इन्द्र, अस्माकं स्तुत्यै आगच्छ, अस्माकं महतीं स्तुतिं शृणु; तव साहाय्यार्थं वयं त्वां याचामहे, यदा त्वं शुष्णं मानवद्विषम् अवधीः। निष्क्रतुवन्तं दस्युम्, व्रतनाशं, अस्मद्वैरिणं, अमानुषम्—त्वं, रिपुघ्न, तं दासं नुद, तं जय। त्वं, हे इन्द्र, वीराणां मध्ये वीरः, तव अनुयायिनः चोन्नताः; बहुषु स्थानेषु तव दानानि विततानि, भूमयः त्वां प्रणमन्ति। त्वं तान् नरः वर्त्रघ्नाय प्रेरयसि, हे वीर्युक्त इन्द्र, वज्रपाणे; यदा प्राज्ञाः, बलवन्तः जनानां मध्ये, गुह्याः भवन्ति। शीघ्रं, हे इन्द्र, ते दानशीलाः त्वां प्रति आगच्छन्तु, हे वज्रपाणे; यदा त्वं शुष्णं नुदन् तस्य सहजातं सर्वं नाशयः। त्वत् धनानि, हे वीर्यवान् इन्द्र, अस्मत् दूरं मा भूयुः; वयं सदा तव प्रीतिरेव स्याम, हे वज्रपाणे। तानि सत्यानि, अहिंस्राणि दानानि अस्माकं स्यु: हे इन्द्र; तेषां बलं वयं गवां इव जानीयाम, हे वज्रपाणे। यदा बाहुलकाः अपादिनः अपाणिनः च, प्राज्ञैः शक्तिभिः बलीभूताः, त्वं परिवृत्य शुष्णं सर्वजनाय नाशयः। पिब, पिब, हे वीर्यवान् इन्द्र, सोमम्; मा पीड्यस्व, धनवान् भूत्वा, धनस्य स्वामी भव। स्तोतारं च पालय, हे महादान, अस्मभ्यं महान्ति, शोभनानि धनानि दत्त। इन्द्रं वयं यजामः, यस्य दक्षिणा वज्रं धारयति, यो बभ्रूणां रथे आरोहति; तस्य श्मश्रु ऊर्ध्वं कम्पते, सः सेनाभिः प्रेर्यते, सः महादानः। तस्य बभ्रूः अश्वाः अरण्ये प्रसिद्धाः; इन्द्रः, धनवान्, महादानः, वर्त्रघ्नः, दानैः सन्निधिम् उपैति। सः दक्षः, बली, महाशक्तिमान्, शासनं करोति; अहम् अपि दस्योः नाम अपाकरोमि। यदा त्वं, हे इन्द्र, सुवर्णवज्रेण रथे च, द्वाभ्यां अश्वाभ्यां च, प्राज्ञेषु आगच्छसि, तदा मघवन्, प्राचीनकीर्तिः, इन्द्रः, दीर्घबलस्य स्वामी, पुरस्काराय तिष्ठति। तदा, हे इन्द्र, स्वैः अनुचरैः सह, वृषभः इव, कपिलं श्मश्रु कम्पयन्, सोमस्य मर्दने रम्यं वेश्म अवतरसि, इव वातः वनं कम्पयति। यः, स्वेन वाचा, विरोधिनः वाचः अभिभूतवान्, यः सहस्रशः शत्रून् अवधीः—तस्य प्रतियुद्धानि कर्माणि वयं स्तौमः; पिता इव, सः रक्षणाय बलं वर्धयामास। तव, हे इन्द्र, स्तुतयः गीताश्च रचिताः—अनपूर्वाः, श्रेष्ठाः, दानाय। वयं तस्य दयां, प्रीतिं च जानीमः, इव गोपाः गवां पालयन्ति। एषा सख्यता अस्माकं मध्ये मा भज्येत, न तव प्रमोदस्य प्रेरणा, हे इन्द्र। वयं तव दयां जानीमः, हे देव, इव स्वजनाः; तव शुभाः सख्याः अस्मासु सन्तु। इन्द्र, एषः सोमः, मधुरः, पातव्यः, पात्रे पिष्टः पिब; अस्मभ्यं धनं दिहि; प्रमोदेन, बहुधनं अस्मभ्यं दत्त, हे बहुवित्त। वयं यज्ञैः, स्तवैः, हविः, बलस्य स्वामिन्, त्वाम् उपसर्पामः। प्रमोदेन, श्रेष्ठं पुरस्कारं अस्मभ्यं दत्त, तव प्रीत्यै। त्वं धनानां स्वामी, दरिद्राणां प्रेरकः, इन्द्रः, गायकानां रक्षकः। प्रमोदेन, अस्मान् शत्रुभ्यः, आपद्भ्यश्च, पालय, तव प्रीत्यै। यूयं द्वौ, महाबलिनौ, निपुणौ, सह कृत्वा, समं मन्थनं चक्रथुः; प्रमोदेन प्रेरितौ, युवां अश्विनौ, तं मन्थनं अकुरुताम्। सर्वे देवाः समागच्छन्, यदा तौ अश्विनौ समं प्रकटौ; देवाः अश्विनौ ऊचुः—"तद् पुनः आनयतम्।" मम निर्गमनं मधुरं भूयात्, प्रतिनिवर्तनं मधुरं भूयात्; हे देवाः, दिव्येन, युवां अस्माकं कर्माणि मधुराणि कुरुतम्। मनसः कृते अनुकूलान् वातान् प्रेषयत, कौशलं बुद्धिं च दत्त। एवं, हे सोम, तव सख्ये, प्रमोदेन, अस्माकं इच्छाः, इव युद्धाश्वाः गोष्ठे, तृप्ताः स्युः, तव प्रीत्यै। हृदि स्पृष्टः, त्वं सर्वेषु वासेषु वससि, हे सोम। एवं, मम एते कामाः, तव प्रमोदेन, धनस्य सिद्ध्यर्थं, तव प्रीत्यै, स्थिताः। एवं ऋचः संवादिन्यः, अग्नि-इन्द्र-सोमादीन् देवतान् स्तुवन्त्यः, अस्मान् तेजसा, सौम्येन, बलवता च पालयन्ति; अस्मदिच्छितं धनं, बलं, सौख्यं च ददाति।