पुरातनेषु कालेषु, अप्सु निधीनां स्वामिन्यः, जनान् धारयन्त्यः, स्वेन औषधेन मां आरोग्यं दातुम् अहम् आव्रृणे। तासु एव सोमः माम् अब्रवीत्—तासु सर्वाणि औषधानि सन्ति, तथा च अग्निः, सर्वमङ्गलानां दाता, तत्रैव निलीयते। हे आपः, माम् आरोग्येन पूरयत, शरीरस्य रक्षां कुरुत, चिरकालं सूर्यस्य दर्शनं मे अस्तु। हे आपः, यत् किञ्चिद् मयि पापं, यत् किञ्चिद् दुष्कृतं, अनृतं वा शापं वा, तत् सर्वं मां प्रावहत। अद्य अहम् आपः युष्मासु आगतः; वयं युष्माकं सारे समाहिताः। आगच्छतु, क्षीरपूर्णः अग्निः, स मे तेजः ददातु, मा हरतु। सख्यं वयं वरेमहि, सागरमिव विस्तीर्णं तरामः। प्राज्ञः पितुः पौत्रं पृथिव्याम् अस्मिन् ध्रुवं सेतुं स्थापयतु। किं तव सखा एवम् इच्छति? रूपभेदे सख्यं न काङ्क्षति। महात्मनां पुत्राः, असुराणां वीराः, विश्वं व्याप्य कीर्तिमन्तः, ते एषां लोकं धारयन्ति। नूनं, अमृताः अपि एकस्य मृत्योरपि स्तुतिं कुर्वन्ति। मा नो मनः अस्मासु स्यात्, मा नो देहं प्रविशेयुः। यत् पूर्वं अकारिष्म, तद् इदानीं मा कुर्म; अनृतं वदन्न् अपि न कुर्म, हे अमृताः। गन्धर्वः आप्सु अस्ति, कन्या अपि तत्र एव; सा अस्माकं नाभिः, सैव परमं बन्धुत्वम्। गर्भे अस्माकं सृष्टा द्वन्द्वम्—कर्दमः, त्वष्टा, सविता च विविधरूपः। कश्चित् तस्य नियमं न अतिचरति; पृथिव्यौर् दिवश्च तस्य बुद्धेः पात्रं जानीतः। कः तस्य प्रथमं दिनं वेद? कः पश्यति? कः इह ब्रूते? मित्रावरुणयोः महाव्रतम्—कथं जनाय भाषेय? यमस्य भगिन्याः यमाय कामः आगच्छत्, तेन सह एकस्मिन्नेव गर्भे शयानम् इच्छन्त्या। सा पतिं प्रति पत्नीरिव तनुं विभज्य, अक्षस्यारिव चक्रं व्यदधात्। एते न तिष्ठन्ति, न उपविशन्ति; देवदूताः एते विचरन्ति। यः त्वां रमयति, तेन गच्छ; मां त्यज, यथा चक्रं अक्षाद् वियुज्यते। निशा च दिवा तस्य प्रीयेताम्; सूर्यस्य चक्षुः पुनः पुनः उदयतु। दिवा च पृथिव्या, यम्यौ भ्रातरौ, धर्मं अनतिक्रम्य संबद्धौ। ताः युगानि अतीतानि, यत्र भ्रातरौ एवं अचरताम्। बलिनः बाहुं परिष्वजस्व; पतिं वरे, यथा मनसि इच्छसि, अन्विच्छ। किं भ्राता अनाथः भवति? किं भगिन्याः दुर्भाग्यम् आपद्यते? इच्छाम् एषां पूरयेयं, यद्यपि निन्द्यते; तनुं मम स्याद् एकत्वम्। नैवं तनुना तनुं संयोजयेत्; एषा पापता इति आहुः, भगिन्यां सम्प्रविश्य। यः त्वां रमयति, तेन रमस्व; भ्राता, शुभे, न इच्छति। हन्त, यम, न वयं तव मनः जानिम, न हृदयं; अन्यः त्वाम् अङ्के निषण्णः, यथा लता वृक्षम् आलिङ्गति। अन्यः त्वां, यमि, आलिङ्गतु, यथा लता वृक्षम्; तं मनसा इच्छ, स त्वां इच्छतु; तेन सुमनसः भव। वृषा बलिनं स्वेन वीर्येण दिवः सरांसि अमृताय दुह्यति; अयम् अजातशत्रुः अदितेः पुत्रः। वरुणः सर्वं वेद स्वेन मेधसा; यज्ञीयः ऋतुं यजेत। गन्धर्वः आप्सु कन्या च, तौ मम मनः नदीरवात् रक्षेताम्। इच्छितेषु मध्ये अदितिः अस्मान् स्थापयतु; अग्रजः अस्माकं वक्ता भवतु। सा शुभा, पशुमती, कीर्तिमती उषाः, मनवे ज्योतिषा व्यश्वयत्। या देवेषु इच्छया अग्निं होतारं सभायै जनयामास। ततः श्येनः शीघ्रगः, दूरदर्शी, तेजोबिन्दुं यज्ञाय आनयत्। यदा आर्याः अग्निं होतारं वृण्वते, तदा बुद्धिमान् यज्ञे जायते। त्वं नित्यं रमणीयोऽसि, अग्ने, यवेन क्षेत्रमिव, मनुष्यैः हविषा पूजितः। यः स्तोत्रं इच्छति, तस्य बलं, बहुधा ददासि। उत्थाय, पितरः, कामिनः भागम् इच्छन्ति; उत्सुकः हृदयस्य कामम् अन्वेषते। अग्निः विवज्यति, बुद्धिमान् यज्ञं पश्यति; बलवान् स्तूयते, आत्मा चिन्तायाम् कम्पते। अग्ने, यदा मनुष्यः तव प्रीतिं लभते, तदा सः श्रुतः भवति; हविः वहन्, अश्वैः युक्तः, तेजस्वी, बलवान्, दिवसः शोभयति। यदा सभा, अग्ने, दिव्या भवति, यज्ञ्या, तदा त्वं धनानां विताता; अस्मभ्यं धनसमृद्धिं ददातु। शृणु नः, अग्ने, गृहे च सभायां च; अमृतस्य रथम् युनक्ति; देवपुत्रौ लोकौ आनयतु; अस्मान् देवात् मा पृच्छतु। द्यावापृथिव्यौ आदौ सत्यम् आपन्ने, सत्यम् उक्त्वा कीर्तिमती अभवताम्। यदा देवः, मनुष्याय यज्ञाय, ऋत्वा उपविवेश, आत्मानम् अन्तः प्रवर्तयामास। देवः, सत्येन देवांश् अतिचक्राम, प्रथमः प्राज्ञः, यज्ञं वहतु। धूमकेतुः, दीप्तः, मधुरः, नित्यऋत्वा, वाचः श्रेष्ठः। अमृतस्य आत्मा, स्वयम् चरन्, यदा गावः सत्यजा पृथिवीं धारयन्ति। सर्वे देवाः तव यज्ञं अनुगच्छन्ति; यदा त्वं, वृषन्, आवाहयसि, दिव्यं घृतं दुहन्ति। आपः घृतान्नाः, द्यावापृथिव्यौ, वर्धयामि; शृणुतं, उभे लोकौ। यदा, द्यावः, जीवपथं अकरोताम्, पितरः अत्र मधुना तर्प्यन्ताम्। कः नः राजा गृहीतवान्, कदा आगमिष्यति? कं व्रतं अकरवाम, कः वेद? मित्रः अपि देवेषु यजमानः, स्तोत्रं न प्राप्नोति; नूनं बलं नास्ति। अमृतस्य नाम दुःखेन ज्ञेयम्, चिह्नैः चिह्नितम्, यदा तद् अनेकं रूपं धारयति। यः यमं सुसंयम्य चिन्तयति, अग्ने, तं पातु, शीघ्र, दुःखात्। यत्र देवाः सभायाम् आनन्दन्ते, विवस्वतः गृहे तिष्ठन्ति। सूर्ये ते तेजः स्थापयन्ति, भागान् वितरन्ति, नित्यं प्रकाशन्ते। यत्र देवाः मनसा विचरन्ति, वयं तस्य अधस्तनं न जानिम। अत्र मित्रः, अर्यमन्, अनाघः सविता, वरुणाय उक्तवन्तः। शृणु नः, अग्ने, गृहे च सभायां च; अमृतस्य रथम् युनक्ति; देवपुत्रौ लोकौ आनयतु; अस्मान् देवात् मा पृच्छतु। अहम् तव प्राचीं स्तुतिं स्तौमि; गीतिः सूर्यस्य पन्थानमिव गच्छतु। सर्वे अमृतपुत्राः शृण्वन्तु, ये दिव्येषु स्थानेषु स्थिताः। यथा यमः प्रयातः प्रयत्नं अकरोत्, तथा यजमानाः त्वां वहन्ति। स्वे लोके उपविश, तद् विद्वान्, सुखेन तिष्ठ, इन्द्रस्य इव आगतान्। पञ्च पदानि रूपस्य अन्वे, चतुष्पदं व्रते अन्विष्य; अक्षरं नित्यं मापयामि, अमृतस्य नाभिं यावत्, तानि सर्वाणि शोधयामि। एवं ऋषयः, आपः, अग्निः, यमः, यम्यः, द्यावापृथिव्यौ, देवाः, उषाः, गन्धर्वः, सविता, मित्रावरुणौ, सर्वे च अमृतपुत्राः, ऋतस्य, सत्यस्य, यज्ञस्य च महिमानं प्रकटयन्ति।