प्राचीषु प्रथमे उषसि, हे वसवः, यूयं साक्षात् अभवतम्। तदा द्वयोर् मध्ये दीप्यमानं ज्योतिर्भवित्वा, सत्यस्य हेतोः सप्त पदानि न्यधत्त, आत्मनः कृते मित्रं च सृजथ। यूयं एव सर्वस्य भुवनस्य चक्षुः, सत्यस्य रक्षिता; सत्यस्य कृते यदा विचलथ, तदा वरुणो भवसि। आपां अपत्यं जातवेदसम्, हविषां प्रियो दूतः चासि। यज्ञस्य च क्षेत्रस्य च नेता त्वमेव, यत्र शुभैः सहचरैः सह संगच्छसि। दिवि शिरः स्थापयित्वा, तेजसा दीप्तः, अग्ने, जिह्वां हविःवाहिनीं कृतवान्। त्रितः स्वेच्छया मध्ये अन्तरिक्षं चकार, पितुः च दूरस्थस्य च आश्रयं इच्छन्। सः स्वपितरौ अङ्के समागम्य, बन्धुरिव वदन्, शस्त्राणि प्रगृह्णाति। सः, पूर्वजानि शस्त्राणि विज्ञाय, इन्द्रेण प्रेरितः, आप्तेः अपत्यः, युद्धं अकरोत्। त्रिशीर्षणं सप्तरश्मिं हन्यत्; त्रित एव त्वष्टुः गावः अपासृजत्। इन्द्रः महाबलः सन्, तम् आत्मन्युत्कर्षं मन्यमानं निर्जित्य, सुदानुः तम् अपातयत्। त्वष्टुः विश्वरूपस्य अपि, गावः गृह्य, त्रिशीर्षं छित्त्वा, तम् अधमपत्। आपः, आनन्ददायिन्यः, अत्र आगच्छन्तु, अस्मभ्यं पोषणं ददातु। महतीं स्पर्धां समरे दृष्टिं च ददातु। यत् वः शुभतमं रसं अस्ति, सः अस्मासु मातृवत् वितर्यताम्। तस्मात्, यत्र वः निवासः, तत्र वयम् उपसर्पामः; आपः, अस्मान् अपि जनयन्तु। दिव्याः आपः, पुण्यसमृद्धयः, अस्माकं पानाय स्युः; कल्याणेन अस्मिन्सरितुं वहन्तु। निधिपत्नीः, जनसंवर्धिनीः, आपः, अस्माकं भेषजं याचामि। आप्सु सोमः माम् अवदत्—तासु सर्वाणि भेषजानि, अग्निश्च तत्र, सर्वमंगलप्रदः। आपः, माम् आरोग्येन, देहस्य रक्षया पूरयन्तु, चिरं सूर्यं पश्येयम्। आपः, यत् किञ्चिद् अस्मिन्मयि पापं, यद् दुष्कृतं, अनृतं, शापः वा, तत् सर्वम् आपोह्यताम्। आपः, अद्य अहम् युष्मासु आगतः; वयं वः रसेन संयुताः। सोमपूर्ण अग्ने, तेजः मे ददातु, मा हर। मित्रत्वं वयं वृणीमहि, यं सखायं समुद्रम् अपि तराम। धीरः पितुः पौत्रं पृथिव्याम् उज्ज्वलं सेतुं स्थापयेत्। न कश्चन सखा, रूपभेदेन चिह्नितः, तादृशं सख्यं इच्छति। महतां पुत्राः, असुरस्य वीराः, विश्वं व्याप्य प्रसिद्धाः। अमृताः अपि, एकस्य मृत्युञ्जातस्य अपि, एषां यशः स्तुवन्ति। वः मनः अस्मासु न स्थाप्येत; न वः इच्छया अस्माकं शरीरे प्रविशेयुः। यद् पूर्वं अकराम, तद् न इदानीं कुर्याम; अनृतं वदित्वा, अमृताः, पापं न कुर्याम। गन्धर्वः आप्सु अस्ति, कन्या अपि; सा नाभिः, परमं बन्धुत्वं अस्माकम्। गर्भे अस्माकं कर्दमः, त्वष्टा, सविता च दम्पती कृतवन्तः। तस्य विधिं कश्चन न अतिवर्तते; भूमिः च दिवः च तस्य विज्ञानस्य पात्रं जानीतः। कः तस्य प्रथमं दिनं वेद? कः तं दृष्टवान्? कः तद् इह वदेत्? मित्रावरुणयोः महती विधिः—कथं तां जनाय भाषेय? कामः यमस्य भगिन्यै समजायत; सः तया सह एकस्मिन गर्भे शयितुम् इच्छन्। सा भार्येव पतिं प्रति तनुं व्यनक्ति, यथा चक्रस्य अक्षात् चक्रनाभिः। एते न तिष्ठन्ति न उपविशन्ति; देवस्य चरन्ति सूक्तदर्शिनः। अन्येन सह गच्छ, यः त्वां तुष्टावति; मत्तः पृथक् भव, यथा चक्रस्य अक्षात् नाभिः। रात्रिः दिवा च तं प्रियं कुर्वन्तु; सूर्यस्य चक्षुः पुनः पुनः उदयतु। दिवा पृथिव्या च, यम्यामा भ्रातरौ, पापं अतिक्रान्तौ वंश्यं धारयेताम्। सत्यं, तानि युगानि अतीतानि, यत्र भ्रातरौ एवं अचरन्। बलिनं बाहुं आलिङ्ग्य, पतिं अन्विच्छ, सुभगे, यथा मनः इच्छति। किं यदि भ्राता अनाथः अवशिष्यते? किं यदि भगिनी आपद्गता? अहम् एषं कामं पूरेयं, निन्दितमपि; तनुं मम तव योजय। न एवम् तनुना तनुं योजनीयम्; भगिन्यां सम्प्राप्तं पापं इति वदन्ति। अन्येन सह रमस्व, यः त्वां तुष्टावति; भ्राता, सुभगे, एतद् न इच्छति। हा यम, वयं तव मनो वा हृदयं वा न जानिम; अन्यया, सपत्न्येव, त्वं आलिङ्गितः, यथा वल्लरी वृक्षं। अन्यः, यमि, त्वां आलिङ्गतु, यथा वल्लरी वृक्षं; मनः तस्य त्वां इच्छतु, तदपि तव मनः तं इच्छतु; तेन सह शुभं संकल्पं कुरु। वृषा बलिनः कृते दिव्याः धाराः अपिप्रौद्, अदितेः अप्रतिघात्यः पुत्रः। वरुणः सर्वं विज्ञानात् जानाति; यः पूज्यः, सः ऋतून् यजेत। गन्धर्वः च कन्या च आप्सु, तौ नद्याः शब्दात् मम मनः पातु। इच्छितानां मध्ये अदितिः अस्मान् स्थापयतु; ज्येष्ठः भ्राता, प्रथमः, अस्माकं वदतु। सा सुभगा, गोमती, कीर्तिमती उषाः, मनवे दीप्तिमती अभवत्। या, देवेषु इच्छया, अग्निं होतारं सभायै अजनयत्। तदा श्येनः शीघ्रगः, दूरदर्शी, दीप्तं बिन्दुं, महद्भिः प्रेरितः, यज्ञाय आनयत्। यदा आर्याः अग्निं होतारं वृणन्ते, तदा विद्वान् यज्ञे जायते। त्वं, अग्ने, सदा प्रियः, यथा यवस्य क्षेत्रम्, नरैः हविभिः पूजितः। या स्तुतिः कविना इच्छिता, तां त्वं बलेन, बहुभिः दानैः, वहसि। उत्तिष्ठन्तु पितरः, प्रियः भागाय आगच्छति; उत्सुकः हृदयं कामयते। अग्निः विभागं करोति, विद्वान् यज्ञं पश्यति; बलवान् स्तूयते, आत्मा चिन्तायाम् कम्पते। अग्ने, यदा मृत्युञ्जयः तव प्रीतिं लभते, वीर्यपुत्र, सः अन्येभ्यः श्रेष्ठः श्रूयते। हविः वहन्, अश्वैः युक्तः, सः दीप्तिमान्, वीर्यवान्, दिनानि शोभयन् भवति। यदा एषा सभा, अग्ने, देवानां मध्ये दिव्या, पूज्या, यज्ञिया भवति, त्वं च, स्वयम्भू, धनानि वितरन्, अस्माकं भागं धनसमृद्धं ददातु। श्रृणु अस्मान्, अग्ने, तव गृहे च सभायाम्; अमृतत्वस्य शीघ्रं रथं युञ्ज। देवपुत्रौ इमौ लोके आवहतु; वयं देवभ्यः न दूरं स्याम। द्यावापृथिव्यौ आदौ, सत्येन ख्याते, सत्यम् उक्त्वा। यदा देवः, यज्ञाय मानवान् सृजन्, ऋत्विजः उपविशत्, आत्मानं प्रत्यग्रहीत्। देवः, सत्येन देवात् अतिक्रान्तः, प्रथमः, प्राज्ञः, सः अस्माकं हविः वहातु। धूमकेतुः, समिद्धः, मधुरः, शाश्वतः ऋत्विजः, वाचि श्रेष्ठः च।