एष सोमः, स्रवन्मार्गे निष्कलुषः, प्रमोदजनकः सलिलतरङ्गवत् क्रीडमानः प्रवहति। स बलवता स्वेन, पेषणशिलायोः मध्ये द्वौ पिङ्गलौ छित्त्वा, गोष्ठं हयाश्च प्रति प्रसारितः, कवचिन इव साहसं कृत्वा विघ्नान् भिनत्ति। आगच्छतु, स्रवतु, स्तुतिः शीघ्राश्ववत् प्रवहति, शक्तिमान्, अन्तरिक्षं व्याप्नुवन्, दारुं अतिक्रम्य, उच्चैः सञ्जायमानः। सहस्रधारः सः वृषा, क्षीरसमृद्धः, देवजन्मनः प्रियः; स तु सत्यमेव सत्यान्न जातः, सत्येन महतीं वृद्धि॑मुपगतः, राजा, देवः, विस्तीर्णं सत्यम्। श्रियं प्रति प्रभास्वरः भव, हे धनाधिप, महाकीर्त्या, हे देव, पूज्यः; मध्ये पात्रे प्रविश, नवयुवा। वाचं ब्रूहि, हे दक्ष, चाम्वपात्रे पेषितः, जनानां वह्निवत्, कुलपतिः; दिव्यवृष्टिवत् प्रवह, आपां प्रवाहवत्, गवां प्राप्त्यर्थं मनांसि प्रेरय। अयं सोमः, अमोघमदः, सहस्रधारः वृषा, दिवः पयः पुमांसः दुह्यते, सर्वरत्नानि वहन्। वृषा जातः, अमृतं जनयन्, तमसः नाशं ज्योतिषा कुर्यात्; सः कविभिः सम्यग्गीतः, त्रिपदवीबलात् मार्गं स्थापयति। सः पेषितः, धनदः, रत्नानां नेता, कामदः सोमः, सुवासिनां सोमः। यस्य इन्द्रः पिबति, मरुतः, भगः, दातृ, येन मित्रावरुणौ तुष्यतः—तम् अधिष्ठाय वयं इन्द्रं महाअवितारं कुर्याम। सोमः, इन्द्राय पेषितः, नरैः सह, स्वयंसंयुतः, परममदः—मधुमत्तमः प्रवह। सोम, इन्द्रहृदयं प्रविश, यथा नद्यः समुद्रं प्रविशन्ति; मित्राय, वरुणाय, वायवे प्रियः, त्वं दिवः परमं बन्धनम्। परितः प्रवह, सोम, इन्द्राय, मित्राय, पूष्णे, भगाय मधुमत्तमः। इन्द्र, सोमः पेषितः, तव पानाय, धियै, दक्षाय, सर्वेभ्यः देवेभ्यः सोम्यः अस्तु। एवं, अमृतत्वाय, महावासाय, सः दीप्तः, दिव्यः, पोष्यः सोमः प्रवहति। सोम, प्रवह, महासमुद्रवत्, देवपितरः, सर्वनिवासयुक्तः। दीप्तः सोम, देवेषु, दिवि, पृथिव्यां, सन्ततिवर्धनाय प्रवह। त्वं दिवः धर्ता, दीप्तः, पोषकः; सोम, ऋतेन, शीघ्रः प्रवह। सोम, महाश्रवाः, सुवहः, महत्, पुरातनान् अनुसृत्य प्रवह। पुरुषैः शोधितः, जातः, सोमः प्रवहति, सुखदः, ज्योतिः वेद, सर्वं स्रवन्। इन्दुः, शोधितः, प्रजावर्धनः, सर्वरत्नानि ददातु। सोम, धियै, दक्षाय प्रवह, युक्ताश्ववत्, शीघ्रः, धनाय। सः सोमरसं मदाय शोधयन्ति, महाश्रियै। ते नवजातं, हरितं शिशुं, पवित्रे शोधयन्ति, सोमं, इन्दुं, देवेषु। इन्दुः, सुन्दरः, आनन्दाय प्रवहति, आपां कुक्षौ, प्राज्ञः, भगाय। सः इन्द्रस्य सुन्दरं नाम वहति, येन सर्वान् शत्रून् हन्ति। सर्वे देवाः तम्, नरैः पेषितम्, क्षीरसंपृक्तम्, पिबन्ति। पेषितः, सहस्रधारः, सः शीघ्रं पवित्रं व्यत्यस्ते, निर्बाधः। सः शीघ्रः, सहस्रबीजः, आपः शोध्यमानः, गावः अलङ्कुर्वन्ति। सोम, इन्द्रस्य उदरं प्रति गच्छ, नरैः अद्रिभिः पेषितः, सुसंस्कृतः। शीघ्रः सोमः, सहस्रधारः, इन्द्राय पवित्रम् अतीत्य प्रवहति। तेन मध्वा तं, इन्द्रवृष्णे, मदाय, सिञ्चन्ति। देवेषु, श्रियै, त्वां शोधयन्ति, हरितं, आपोवस्त्रम्। तं रसं इन्द्रं तुष्यति, पुनः तुष्यति, अलङ्कृतः, शक्तिमान्, आपः अपवाहयन्। अधुना प्रवह, हे स्रवन्, बलाय, वीर्याय; बलात् विघ्नान् भिन्धि; ऋणिवत् शत्रून् अतिक्रम्य गच्छ। वयं हि त्वयि, सोम, पेषिते, युद्धस्य महे स्वराज्ये मुदामहे; प्रवहमानः त्वं सम्पदः प्रति यासि। शोधितः, त्वं सूर्यं जनयः, तेजसा पयः उत्पादयः; गावः सह शीघ्रं, समृद्ध्या, ददाति। त्वं मर्त्येषु अमृतत्वं जनयः, ऋतस्य धर्मं, सुश्रियं अमृतं धारयन्; सदा प्रवहन्, साधकाय बलं ददाति। यशसा त्वं विदारयः, जनाय अक्षय्या धारा इव; शराः वहन्, भुजाभ्यां चलसि। केचिद्, तद् प्राचीं संपदं पश्यन्तः, दीप्तिमन्तः, दिव्यं धनं अनुसरन्ति; यथा देवः सविता आवरणं व्याप्नोति।