पुरातनया गीत्या परिशुद्धं तं सोमं स्तुतवन्तः, प्रबुद्धाः सन्तः देवतानां नामभिः युक्ताः धियः अपि हृष्टाः। स नित्यप्रवाहे प्रवहमानः, महाबलः, पुनः पुनः शुद्ध्यते; स च पूर्वं यदस्ति तद् अनुस्मरन्, मनीषिभिः दूतवत् नियोज्यते। शुद्धः सोमः, परममदकरः, पात्रीषु स्थित्वा, वृषभ इव बीजं सिञ्चन्, वाचं प्रज्ञां च प्रवर्तयति। स कुशलकर्मभिः शुद्ध्यते, देवेषु पातव्याय देवः, निष्कास्यमानः स महतः आपः प्रविशति। इन्दो, त्वं पवित्रेण नरैः नीतः, इन्द्राय प्रमदाय उत्तमः, पात्रीषु स्थित्वा रमसे। त्वां सत्प्रयोजनाय ऋजवः आह्वयन्ति, मातरः नवजातं वत्सं यथा लिढन्ति, तथा त्वां नवजातं सोमं पालयन्ति। शुद्धीकरणेन, इन्दो, त्वं द्विवलस्य धनस्य सोमं सृजसि; त्वं यजमानस्य गृहे सर्वं धनं पुष्णासि। त्वं चित्तयुतया प्रज्ञया मेघेभ्यः वर्षमिव विमुञ्चसि; सोम, त्वं भूम्यां दिवि च धनानि पुष्णासि। स्रवतः सोमस्य प्रवाहवत् तव स्रुतिः प्रवहति; त्वरया, अश्व इव, पवित्रे सञ्चरन्ति। संकल्पाय, दक्षाय, अस्मभ्यं च, सोम महाबुद्धे, तव प्रवाहेण शुद्धय; इन्द्राय पातव्यः, मित्राय वरुणाय च। बलदायक सोम, पवित्रे प्रवाहेण शुद्ध्य; इन्द्राय, विष्णवे, देवेषु च मधुमत्तमः। मातरः त्वां हरितं पवित्रे पालयन्ति, शुद्धं त्वां, गौः नवजातं वत्सं यथा, पालयन्ति। शुद्ध्यन् त्वं महतीं कीर्तिं दीप्तिभिः सह गच्छसि; त्वं यजमानस्य गृहेषु दुष्टान् शत्रून् नुदसि। महाव्रतेन त्वं द्याम् पृथिवीं च संवेष्टसि; त्वं महत्त्वेन आच्छादनं विमुञ्चसि। अध्वर्यवः सोमस्य सवनाय सज्जीकुर्वन्तु; मित्राः, दीर्घजिह्वं श्वानं नुदन्तु। यः प्रवाहितः सोमः स्रवत्यग्निना, इन्दुः अश्व इव कर्मणि योग्यः। तं सोमं पुरुषा कोपमुक्तं विश्ववेदसं उपयान्ति, अश्मभिः हविर्नियोजयन्ति। नि:क्षिप्ताः सोमाः मधुमत्तमाः इन्द्रं हर्षयन्ति; पविता स्रवन्ति, तव प्रमदाः देवान् प्राप्नुवन्तु। इन्दुः इन्द्राय शुद्ध्यते, इति देवाः उक्तवन्तः; स वाचः पतिः, यज्ञस्य ईशः, सर्वशक्तेः अधिपतिः। सहस्रधारः सोमः शुद्ध्यते, सागर इव वाचं इच्छन्; सोमः धनानां स्वामी, इन्द्रस्य सखा प्रतिदिनम्। एष पूषा, धनदः सौभाग्यदः सोमः, शुद्धः प्रवहति; सर्वसमृद्धेः अधिपतिः, स द्याम् पृथिवीं च प्रकाशयति। प्रेम्णा गाः प्रमदाय शीघ्रं यान्ति; प्रवाहितः शुद्धः सोमः स्वमार्गान् करोति, रसा अग्रे गच्छन्ति। हे शुद्ध सोम, तां बलिष्ठां कीर्तिं नः वह, येन त्वं पञ्चजनान् अत्यशिष्यः, येन वयं धनं विजेष्याम। शुद्धाः सोमरसा अस्मभ्यं प्रवहन्ति, उपयामदाय ददत्यः, सखायः, सुवासिताः, निष्कलङ्काः, स्वयंज्योतिषः। अश्मभिः सुनीतानि ते गव्यां चर्मणि व्याप्नुवन्ति; सर्वतः पोषं ददतु, धनदाः सन्तु। एते शुद्धाः प्राज्ञाः सोमाः उन्नतशिरसः; सूर्यवत् दीप्तिमन्तः, स्थिराः, घृतमध्यगाः दृश्यन्ते। मर्त्यः सोमपेष्ट्रुर्वचः मा निन्दीत; अनृतशीलं श्वानं नुदन्तु, यथा भृगवः असुरं नुदन्। पुत्रः प्रभाते विस्तारितः, पितृमातृणाम् अङ्के पुत्र इव; स शीघ्रं गच्छति, प्रियः स्त्रीभ्यः, वर इव वध्वः सान्निध्यं प्रति। स वीरः, दक्षकृत्, यो द्याम् पृथिवीं च बिभर्ति, हरितः पवित्रे विस्तारितः, तक्षक इव स्वस्थानं प्रति। सोमः प्रवाहैः शुद्ध्यते, गव्यां चर्मणि; गर्जन्, बलवान्, हरितः इन्द्राय स्रवति, सुतः विमुक्तः। महतोः पुत्रः, ऋतस्य दीप्तिं प्रेरयन्, सर्वैः प्रियः जातः; स सर्वान् प्रियतमान् आवृत्य स्थितः, अद्वितीयः। यदा स त्रितस्य अश्मनः गुह्यं स्थानं प्रविशति, सप्त होत्रस्थानानि प्राप्य, प्रियतमं प्राप्नोति। त्रिभिः पृष्ठैः, त्रितस्य शक्त्या, स धनं मिमीते; स प्राज्ञः स्वमार्गान् सम्यक् निश्चितवान्। सप्त मातरः, सृष्टिकर्त्रियः, नवजातं सोमं कीर्तये अलंकारयन्; एषः, धनसमूहे स्थिरः, वेद्यम् अवेदयत्। तस्य विधौ सर्वे देवाः संयुक्ताः, अनृता विहीनाः; तं गृह्णन्ति, तदा रम्याः कामाः प्रमोदन्ते। द्वे भगिन्यौ, ऋते वर्धमान्यौ, सुन्दरं पुत्रं दर्शनाय सृजतः; कविः, यज्ञे महाबलः, सर्वैः स्पृह्यते। स्वभावेन, सत्यस्य शीघ्रगाः मातरः, हविः सृजन्त्यः, तं मानवजातं सोमं अलंकारयन्। प्रज्ञया, दीप्तनेत्रेण, स दिवः पञ्जरं विवृतवान्; ऋतस्य दीप्तिं प्रेरयन्, यज्ञे अग्रे गच्छति। शुद्धं सोमं, प्राज्ञं, स्तोष्यध्वं, धियः हविषां प्रियं पालयन्तम्। स गावभिः दीप्तिमान्, अक्षयच्छदां स्रवति; हरितः शुद्ध्यन्, त्रिणि स्थानानि करोति।