स षोमः, स्वयम्भूः, दिवं पृथिवीं च सृजन्, रथवत् प्रेरितः स्वलाभाय प्रवर्तते। स इन्द्रं प्रति गच्छन्, शस्त्रधरः, सर्वाणि रत्नानि हस्ताभ्यां संचितवान्। तम् अभितः बलिनं त्र्यृणं युवानं स्तोत्राणि निनदन्ति; स वनानि वसनः, सरितां मध्ये वरुण इव, दानानि ददाति, धनानि प्रसादयति। वीरसमूहेन सह, सर्वशक्तिमान्, विजयी, सः शुद्धिं करोति, धनस्य जेतृत्त्वेन; तीक्ष्णशस्त्रः, शीघ्रधन्वा, संग्रामेषु शत्रून् जयति। सः विस्तीर्णैः पश्युभिः, सर्वाणि निर्भयानि कृत्वा, विवेकिना सह प्रवहति, प्राज्ञः शुद्धिः; आपः इच्छन्, उषसः दीप्ताः, घोषयन्, महान्ति फलानि वहति। सः सोमः, वरुणे, मित्रे, इन्द्रे, विष्णौ च हर्षते; मरुतां गणेषु, देवेभ्यः, प्रमुदितः, प्रमोदाय शुद्धबिन्दुः हर्षते। एवं स राजा इव प्राज्ञः, शुद्धिं कुर्वन्, सर्वाणि पापानि विनाशयन्; स्तोत्राय वचसे च, पत्त्राणि ददातु, नित्यं शं नः पालयतु। सः सोमः, रणे रथवत्, प्रज्ञया च चित्तेन च प्रवहति, प्रथमो मनस्वी। दश भगिन्यः पर्वतस्य शृङ्गे अग्निं जनयन्ति, स्वगृहेषु स्थिताः। इन्दुः, दिव्यानां गीतैः सिक्तः, नहुषाणां मध्ये प्राज्ञैः सह प्रवहति; सः अमृतः मनुष्येषु, गावः आपः च शुद्धिं करोति, विशुद्धतेजसा दीप्तमानः। वृषा, मह्याय गर्जन्, तीक्ष्णः पवमानः, धेनोः क्षीरं सहस्रधाराभिः सिञ्चति; सूर्यः पन्थानः अनु चरन्, वचांसि अस्मासु वितरति। सः शत्रूणां दृढानि दुर्गाणि भिनत्ति, इन्दुः शुद्धिः, सम्पदः अपाकरोति; वृषा उपरि शस्त्रेण ताडयति, सन्निकृष्टान् दूरस्थांश्च अस्मभ्यं आनयतु। यथा प्राचीनेषु, नवे, विश्वे, स्तोत्राय पन्थानः सम्यक् कुरु; दुष्प्राप्यान्, स्वभावेन महान्तः, सोम, कर्मणा बलेन च, जेष्याम। एवं शुद्धिं कुर्वन्, दिव्यानि आपः, प्रजां नप्तृंश्च ददातु; क्षेत्रं, दीप्तं ज्योतिः सोमः, सूर्यं दर्शायतु, तेजसा अस्माकं दृष्टये। हरितः, सिक्तः, पवित्रे प्रवहति, मुक्तरथ इव लाभाय यत्नं करोति; शुद्धः, स्तोत्रं बलं च प्राप्नोति, देवाः तम् हविषा गृहीत्वन्तः। सः पवित्रं गतः, नाम वहन्, कविं कवेर् गर्भे स्थितः; गृहे पुरोहित इव, पात्रेषु, सप्त ऋषयः समीपं गच्छन्ति। सोमः, शुद्धः, प्राज्ञः, पन्थानं वेद, नित्यं स्तोत्रे देवेषु गच्छति; सर्वेषां गीतानां प्रियः, प्राज्ञः, जनानां मध्ये पञ्चसु विस्तारयति। त्वां, सोम, शुद्धं, सर्वे देवाः आगतवन्तः, त्रयश्चैकादश च; दश स्वबलैः पर्वतस्य शृङ्गे, सप्त सिन्धवः त्वां शुद्धयन्ति। एष सत्यः शुद्धस्य सोमस्य, यत्र सर्वे कवयः संयुज्यन्ते; यदा दिवसे ज्योतिः सृज्यते, सः जगत् सृजति, मनुः करभिकं दस्यवे नेतुम्। गृहवत् यजमानः धनं सृजति, राजा सत्यः सभां प्राप्नोति; सोमः शुद्धः पात्रेषु प्रविष्टः, मृग इव वना वा महिष इव स्थितः। दश भगिन्यः, प्राज्ञस्य धियः, सह प्रवहन्त्यः शुद्धिं कुर्वन्ति; हरितः सूर्यस्य पात्रं परितः परिधावन्, अश्वः पुरस्कारकामः इव मापयति। बालकः मातृभिः सह हृष्यन् इव, वृषा, दानशाली, आपः सह प्रवहति; युवान् कन्यया सह इव, सोमः, धेनुभिः पात्रं प्रति गच्छति। प्राज्ञः इन्दुः धेनोः स्तनं पूरयति, प्रवाहैः संयुज्य; गावः क्षीरैः शिरः पात्रेषु अनुलेपनमिव समर्पयन्ति। त्वं, शुद्धः, देवैः सह, दीप्त इन्दो, अश्विभ्यः इव अस्मभ्यं धनं आनय; दातृ, शीघ्र, यशस्विन्, देवद्रविणानि अस्मभ्यं भोगाय ददातु। अधुना अस्मभ्यं पुरुषबहुलं धनं आनय, शुद्ध, सर्वथा प्रियः; इन्दो, स्तुतः, आयुः दीर्घं कुरु, प्राज्ञः शीघ्रः प्रातः स्म चिन्तया आगच्छतु। यदा अस्मिन धियः स्पर्धन्ते, जातवेदसः सूर्ये कुलानि यशः इच्छन्ति, कविः आपः वृतः प्रवहति, पशुवृद्धये गवां गण इव, स्तोत्रेण। द्विविधया विस्तारया त्वं अमृतं व्यचः प्रकाशयसि, लोकाः ज्योतिष्कामाय व्याप्यन्ते; पुष्टिधियः, गावः इव गोषु, सोमबिन्दुम् ऋतेन प्रव्रजन्ति। यदा प्रेरितः काव्यं सृजति, वीरः रथेण इव सर्वान् लोकान् अनुचरति; देवेषु कीर्तिं, मर्त्येषु भूषणं वहन्, नूतनः धनस्य समृद्ध्या। तेजसा जातः, तेजसा अग्रे गच्छति, स्तोतृभ्यः तेजो ददाति; तेजसा वसन् अमृतत्वं प्राप्नुवन्ति, सत्ये सभायाम् मित्रावेकत्र भवन्ति। पुष्टिं बलं च इच्छ, अश्वं गावं च वह, ज्योतिः विस्तरय, देवेषु रमस्व; सोम, शुद्ध, एतानि सर्वाणि त्वया सुलभानि, त्वं सर्वान् शत्रून् अपाकरोषि। हरितः अग्रे गच्छन्, विमोच्यः, दारुषु शुद्धिं करोति; यदा मनुष्यैः पीड्यते, पन्थानं विशदं करोति, तस्मात् स्वबलैः प्रेरिताः धियः जायन्ते। हरितः विमुक्तः अमृतत्वस्य पन्थानं गच्छति, नौः जलमिव स्वरेणोद्यन्; देवः देवतानां गुह्यानि नामानि प्रकाशयति, यानि अहं बर्हिषि ब्रवीमि। आपां तरङ्गाः, प्रवहन्त्यः, सोमं धियाः प्रति गच्छन्ति; नमन्त्यः, संयुज्यन्ते, दीप्ताः दीप्तं प्रविशन्ति। तम्, शुद्धं, वृषभं पर्वते दुग्धवन्ति, प्रवहन्तं, दातृं, उच्चैः स्थितम्; धियः तम् अनु गच्छन्ति यदा सः धावति, त्रितः वारुणं समुद्रे वहति। वाचं इच्छन्, ऋत्विजः सहाय इव, त्वं, शुद्धबिन्दो, बुद्धिं विस्तारय; यदा त्वं च इन्द्रश्च सौभाग्याय सह वसथः, वयं वीर्यस्य ईश्वराः स्याम। नेता, वीरः, रथानां अग्रे तिष्ठति, तस्य सैन्यम् पशून् इच्छन् हृष्यति; सोमः, इन्द्रेण आहूतः, मित्रेभ्यः शुभानि करोति, उत्साहेन वस्त्राणि ददाति। तस्य हरिताः, अश्वयुक्तैः शक्तिभिः, श्रद्धया, अव्यथमानाः, हरितम् शुद्धयन्ति; स इन्द्रस्य रथ उपविष्टः, सखा इव, प्राज्ञः, तस्मिन् शुभे साक्षात् गच्छति। त्वं, देव, अस्माकं दिव्यबन्धवे शुद्धिं कुरु, सोम, इन्द्रपानाय प्रवहन्, महतीं समृद्धिं च; आपः सृजन्, दिवं वृष्टिं च, एतत् विश्वं क्षेत्रं अस्माकं श्रेयसे शुद्धय। जयाय, अव्यथाय, श्रेयसे, विश्वरक्षाय, महत्त्वाय च शुद्धिं कुरु; सर्वे मित्राणि तद् स्तुवन्ति, तस्मात् अहम् अपि ब्रवीमि, सोम शुद्ध। सोमः शुद्धः, धियः जनयिता, दिवः जनयिता, पृथिव्याः जनयिता, अग्नेः जनयिता, सूर्यस्य जनयिता, इन्द्रस्य च विष्णोः च जनयिता। देवेषु ऋत्विजः, मुनिपथः, प्रेरितेषु कविः, पशुषु वृषभः, गृध्रेषु श्येनः, वनेषु धारयिता—सोमः निनदन् पवित्रं अतिवर्तते। सः वाचं वितरति, नदीतरङ्गमिव; सोमः शुद्धः, तस्य धियः गीतानि इव; अन्तः पश्यन्, अधः चोर्ध्वं च विवेचयति; वृषभः गवां मध्ये स्थित्वा वेद।