सः सोमः, हविर्भिर् अधिवृद्धः, महति दिव्ये धाम्नि परिवर्तते। स आकाशे वसन यज्ञं पर्येत्येति; राजा, पवित्ररथेन, बलमास्थाय, सहस्रधारः, महतीं कीर्तिं जयति। एष सोमः, देवानां प्रियः, जनानां मध्ये प्राज्ञः, आप्सु विशुद्धः, इन्द्राय वरुणाय वायवे च स्वं तेजः प्रददाति। सः नः अद्य विस्तीर्णां त्रायन्तीं सुरक्षां ददातु, दिव्यं वंशं स्तौति, दूरदर्शी सोमः। योऽयं लोकेषु स्थितः, अमृतः सोमः, सर्वाणि विश्वानि पर्येति; संहृतं च विहृतं च कृत्वा, इच्छां अनुसरन्, सविता इव प्रभाते स्रवति। यो गावः समर्पितः, ओषधीषु स्थितः, देवेषु प्रियं प्रार्थयन्, स प्राज्ञः समीपमायाति; विद्युता सह पिष्टः सोमः, धारा रूपेण स्रवन्, इन्द्रं देवगणं च तोषयति। एष सोमः विशुद्धः, सहस्रं जयन्, प्रेरयन् प्रजावद् वाक्, मौनिनः प्रबोधयन्; स बिन्दुः वातैः सह समुद्रं प्रति उत्थाय, इन्द्रस्य हृदये कुम्भेषु स्थितः। दुग्धेन समृद्धाः गावः, सोमं, क्षीरपोषकं, चिन्तया अभिगच्छन्ति, सूर्यं जानन्त्यः; विजयी रसो विशुद्धः, कविः, काव्येन, सूर्येण सह प्रभाति। इन्द्राय सम्यक् पिष्टः सोमः, परितः स्रव, अनिष्टः भूयाः, असुरान् जयन्; द्विमुखाः न रसं पिबन्तु, दानवः बिन्दवः अत्र सन्तु। युद्धे प्रेरय नः, विशुद्ध सोम, देवानां प्राज्ञः प्रियः; शत्रून् हन्याः, बन्धनानि छिन्द्याः, इन्द्रः सोमं पिबतु, नः रक्ष, दुष्टान् नाशय। अविक्लिष्ट बिन्दो, त्वं विशुद्धः, परममदः; इन्द्रस्य प्रेरणा भवसि; बहवः प्राज्ञाः त्वां गायन्ति, राजानं, त्वं जगतां हृदये स्थितः। सहस्रधारः, शतशः, अद्भुतः सोमः, इन्द्राय प्रियः, इच्छया मधुरः विशुद्धः; विजित्वा, क्षेत्रं प्रति गच्छति, आपः जयन्—विपुलं मार्गं देहि, सोम दानवः। निनदन्, त्वं कुम्भे पिष्टः, गावः सह; पवित्रं प्रति यास्यसि, अशुद्धं अपाकरोषि; विशुद्धः, युक्तात् अश्व इव, सोमः, इन्द्रस्य उदरे प्रवहसि। मधुरं स्रव देवजन्मने, मधुरं स्रव इन्द्राय, दातारं; मधुरं स्रव मित्राय, वरुणाय, वायवे, बृहस्पतये च—अव्यय सोम मधुमान्। दशाङ्गुल्यः त्वां कुम्भे विशोधयन्ति; प्राज्ञानाम् चिन्ताः स्वः वाचः प्रयुञ्जते; विशुद्धाः स्तुत्या समीपं यान्ति—हर्षयन्तः सोमाः इन्द्रं प्रविशन्ति। विशुद्धः, त्वं महतीं शक्तिम्, विस्तीर्णं पशुमन्तं स्थानं, विशालं शरणं प्रति अग्रे गच्छसि; अस्य सीमाः नः निवारयन्तु—सोम, त्वया सह धनं धनं विजयं प्राप्नुयाम। प्राज्ञः वृषा दिवम् आरोहत्; कविः द्वे ज्योतिषी व्याप्य प्रभाति; राजा, निनदन्, पवित्रं व्यतीयाय—द्रष्टारः नरः दिव्यं मधु दुहन्ति। दिवि, मधुमती जिह्वया, तेजस्विनः पर्वते स्थितं वृषभं दुहन्ति; आप्सु, वर्धमानः बिन्दुः, समुद्रे, नदीतरङ्गात्, मधुमन्तं पवित्रं प्रति। दिवि, बहूनि प्राचीना गीतानि उड्डीयमानं श्येनं स्तुवन्ति; चिन्ताः हिरण्यपक्षिणम् इच्छन्ति, बालकं, तेजस्विनं, भूमौ स्थितम्। ऊर्ध्वं, गन्धर्वः दिवि स्थानं गृहीत्वा, सर्वरूपाणि पश्यन्; तस्य दीप्तिः, विशुद्धप्रभया, प्रकटिता, शुचिः मातरौ—पृथिवीं द्याम् च—प्रकाशयति। त्वरमाणः, हे विशुद्ध सोम, तव हरषयन्त्यः धाराः शीघ्राश्वा इव स्रवन्ति; दिव्याः मधुमन्तः सोमाः, परममदाः, कुम्भं पर्युपविशत्। तव हरषयन्त्यः, मदमदाः, शीघ्रधाराः प्रतिपथे पवनैरिव व्रजन्ति; धेनुः वत्सेन सह, मधुमन्तः सोमाः, लहर्यः, इन्द्राय वज्रिणे क्षीरं स्रवन्ति। अश्व इव, त्वं पुरस्कृत्य ध्येयम्, निनदन्तं कुम्भं प्रति, पर्वतान्तर्गतमातृं प्रति धावसि; वृषा सोमः, अजरस्मिन् उपर्यस्मिन् विशुद्धः, शक्तये, इन्द्रस्य रतये। त्वरमाणाः, दिव्याः तव धाराः, हे विशुद्ध, क्षीरेण सह कुम्भं प्रति स्रवन्ति; प्राचीना ऋषयः, ये त्वां शुद्धयन्ति, त्वां प्रेषयन्ति, प्राज्ञ सोम। सर्वाणि धामानि, सर्वदर्शिनः ऋभवः, महतो दीप्तस्य रश्मयः त्वां पर्यन्ति; सोम, त्वं ऋतेन विशुद्धः, सर्वभूतानां अधिपः, राजा चासि। उभयतः, विशुद्धस्थिरस्य रश्मयः पर्यन्ति; कपिलः पवित्रे शुद्धः, सः स्वे स्थाने कुम्भेषु उपविशत्। यज्ञस्य लिङ्गम्, विशुद्धः सुविन्यस्तः सोमः, देवस्थानं प्रति गच्छति; सहस्रधारः कुम्भं पर्येति, वृषा, निनदन्, पवित्रं व्यतीयाय। राजा समुद्रं प्रविशति, नद्यः पृथक् प्रवहन्ति; आपां तरङ्गे संयुक्तः, प्रवाहेषु प्रतिष्ठितः; विशुद्धः अजरस्मिन् शिखरे, पृथिव्याः नाभौ, महद्यस्य आधारः, उपविशत्। दिवः शिखरमिव, गर्जन्, निनदन्, यस्य ऋतम् द्यावापृथिव्यौ पश्यतः; सोमः, विशुद्धः, कुम्भेषु उपविशत्, इन्द्रस्य सख्यं इच्छन्। यज्ञस्य तेजस्वी, मधुमती, प्रियः, देवपिता, स्रवति; स्रष्टा, विश्वतोमुखः, सः रत्नं ददाति, आत्मयज्ञयोः योग्यं, परममदः, वीर्यं पूर्णम्। निनदन्, कुम्भं प्रति धावति, पुरस्कारकामः, दिवः पति, शतधारः, विवेकी; कपिलः मित्रस्य गेहे उपविशत्, नदिभिः विशुद्धः, प्रवाहेषु वृषभः। नदीषु श्रेष्ठः, विशुद्धः प्रवहति; वाचि श्रेष्ठः, गावः मध्ये गच्छति; बलं श्रेष्ठः, महद् धनं जयति, स्वशक्त्या, पिष्टैः विशुद्धः, वृषभः। एष प्रेरितः, विहग इव विमुक्तः, विशुद्धः लहर्यां प्रवहति; तव इच्छया, कवि सोम, शुद्धदर्शिन्, त्वं द्यावापृथिव्योः मध्ये इन्द्राय प्रवहसि। दीप्तवसनः, यजमानं प्रति गच्छन्, दिवं स्पृशन्, लोकेषु प्रतिष्ठितः, सूर्यं जानन्, मेघैरुत्क्रम्य, प्राचीनं पितरं दूरात् आह्वयति। सः यजमानाय महतीं त्रायन्तीं ददाति, यः तस्य धाम प्रथमं वेद; तस्य पादः परमे दिवि, तस्मात् सर्वाणि संयुक्तः प्रति आगच्छति। इन्दुः इन्द्रस्य शुद्धये प्रवर्तते, सखा सख्यं न जहाति, युवान् कन्याभिः सह मिलति इव, सोमः शतपथेन कुम्भं प्रति प्रवहति। तव हरषयन्त्यः, प्राज्ञाः, फलवन्तः चिन्ताः, सभासु प्रविष्टाः; संकल्पेन सोमं अन्विच्छन्ति, स्तुत्या, धेनवः क्षीरम् इच्छन्त्यः, पोषयन्तम् उपगच्छन्ति। सोम, नः विपुलं पोषयन्तं प्रवाहं ददातु; इन्दो, विशुध्यस्व, विशुद्धिं कुरु, न विलम्बय। यत् त्रिरह्नः, नित्यं प्रवहन्तं, पुष्टं, मधुरं, वीर्यं बलम् अस्मभ्यं ददातु। प्राज्ञेषु श्रेष्ठः, सोमः, विवेकी, प्रवहति; प्रभाते पिष्टः, दिव्यानां उषसां सह प्रभाति। निनदन्, नदीनां कुम्भेषु प्रविशति, घटेषु स्रवन्, प्रेरितैः इन्द्रस्य हृदयं प्रविशति। प्रेरितैः, प्राचीनेन कविना स्रवति, नरैः सह निनदन् कुम्भं पर्येति। त्रितस्य नाम निर्माय, मधुरं मधु स्रवति, इन्द्रवाय्वोः सख्यं साधयन्। एषः विशुद्धः, उषसः प्रभातयति; एषः नदीनां मध्ये अन्तरिक्षं स्रष्टा अभवत्। एष सोमः त्रिः सप्तकृत्वः पोष्यं रसं दुहति; सः रम्यः, हरषयन्, हृदये विशुद्धः। विशुध्यस्व, सोम, दिव्येषु धामसु; इन्दो, पवित्रे कुम्भं प्रति प्रवह। निनदन्, इन्द्रस्य उदरे उपविशतु, नरैः प्रेरितः; सूर्यं दिवि उत्थापय।